quando ⁊ alter ex ꝟ̓tutibꝰ in finētēdit ad vicia. ⁊ alter ex vicijs invirtutibus cōcludit finem? Quidiuxta ſalomonis voce ſūt iuſti atqꝫſapientes. ⁊ oꝑa eorum in manudei. et tn̄ neſcit hō vtrū amore anodio dignus ſit. ſed oīa in futuroſeruant̉ incerta. ⁊ eſt via que videtur hominibꝰ recta. ⁊ nouiſſimū ēius ducit ad mortē Hec itaqꝫ occl̓ti iudicij profunda cogitare. qͥd eſtaliud ꝙ alas depone̓ id eſt de nl̓la iam virtute ꝯfidere. ſꝫ ſub mnognō timore trepidare? Diue enī oīpotentꝭ dei naturā cōſiderēt. ſiue ēius iudicia perpedāt. trepidet pertiineſcunt. Eis ergo quaſi altis deponere eſt. ꝟtutes quas habēt hunuliore. Sic abraha alas depoſuit. qui qn̄ loqui cū deo cepit. puluerē ⁊ cinerē ſe eſſe ꝯgnouit dicens.Ioquar ad dn̄m meū. cū ſim pulius ⁊ cinis. Sic moyſes alas depoſuit. qui eruditus omni ſcientiāegiptioꝝ mox vt v̓ba domini audiuit. verba ſe nō habere dep̄hendit dicēs Obſecro domune nō ſumxixttarmmeloquens ab heri ⁊ nudius terciꝰex quo locutus es ad ſeruū tuumimpeditioris ⁊ tardioris lingueinuliſtiego ſū. Ac ſi aꝑte diceret. Poſtꝙͣa te verba vite audio. ꝯfuſū me inverbis prioribꝰ agnoſco. Sic yſcuas cuiꝰ vita dn̄o ad predicādumplacuerat. cū eundē dn̄m contēplotur. carbone de altari in ore factꝰeſt ⁊ oit. De in quia tacui. qͥa virpollutus labijs ego ſū. Ecce adſuperiora ſubleuatus. ſibimetipſide labiorū pollucionē diſplicuit.Niſi enī celeſtis mūdicie alta conſpiceret. eſſe ſe iudicabilē nō oſtenſꝫ. Sic loquēte dn̄o iheremiasdiſtdlumat A. a. a. domine deus ecceneſcio loqui qꝛ puer ego ſū. Iuxͣea verba que audiebat. ſe ꝟba nōhabere cognouerat. Sic daniel ſb̓limē viſionē videns. per plurīosdies elanguit ⁊ egrotauit. qꝛ huqui in virtutibus fortes ſūt. cū altiora dei conſpiciūt. in ſua ſibimeteſtimatiōe infirmi atqꝫ ībecilles fiunt. Sic btūs iob de quo dn̄s anucis illius dixit. non eſtis locuticora me rectu. ſicut ſeruus mneꝰ iobcum verba dei volloquentis audiret. reſpondit dicens Inſipienterlocutus ſū. ⁊ que ultra modū excederet ſcientiā meā. Et paulopoſt.Idcirco ip̄e me reprehendo. ⁊ agopenitētiā in fauillo ⁊ cinere. Quiꝙͣtū ad homines ſapient̓ locutusfuerat. loquentē ſibi deū audiensinſipient̓ ſe locutū fuiſſe reprehendit. quid in cōtēplacione vere ſapīetie ſua ei ſapientiā viluit. Ad vocem ergo deſuꝑ venientē aīalia elas deponūt. qꝛ virtutē dei ſiue innatura ſua contēplari requiramusſiue in occultis iudicijs īueſtigarecogitemꝰ. ꝓ eo ꝙ eiꝰ alta nobisimpenetrabiliai ſūt. nra nobis ſi qͣineſſe credebātur vileſcūt. ⁊ qui inqnͣtulacūqꝫ ſcientia volare videbamur. īuiſibilē ſuper nos natura ⁊impenetrabilia eꝰ iudicia ꝑpēdētes