Zvulnerum in ſe, nec ſigna quidē inuenire poterat. quem deanteacta prauitate ꝯſcientia non accuſabat. Hos ſequūturhij. qui et ſi vitam ſine pctō ducere nequeūt. nunꝙͣ tn̄ cul-pe criminalis vulnus ꝑ̄ceperūt. Primū genus eſt peccan-tiū, ſecundū eſt penitentiū. terciū eſt eoꝝ qui ꝑ penitentiāſūt correcti. quartū eſt eoꝝ qui ꝑ imquitate non ſūt corru-pti. Primi ſunt egri. ſecūdi ſūt ad ſanitatem ꝯuerſi. terciſūt ſanati. quarti ſunt ſam. Ex hijs ſatis colligi p̄t. de quogenere hoīm iſte ſit. qui cicatrices ſuas ad corruptōnē re-uerſas plangit. Penitere em̄ iam cęꝑat. et pctm̄ iam volū-tate deſeruerat. ſed reatus peccati nondū adhuc in eo plene ſanatus fuerat. et priuſꝙͣ ꝑueniſſet ad integrā ſanitatevulneris. corruptus eſt ꝑ iteratōnem inquitatis. Vnd̓ re-cte prius dicitur: putruerūt. ac deinde adiūgit̉. corrupteſunt cicatrices meę. Priꝰ em̄ praua deſideria ad mente redeūt. et ſic quodāmodo cicatrices obducte interius ꝯpu-treſcūt. Deinde vero cū volūtas mala vſqꝫ ad oꝑatōnemire ꝑmittitur. iam ip̄ę cicatrices quaſi ex ſuꝑhabudanti ſanie corrūpuntur. Cauſa quoqꝫ corruptōnis explanatur cūdicit̉: A facie inſipiētię mee. Sapiēs a ſapiēdo dicit̉. nō il-le qui ſapores palato oris recipit, ſed ille qui veritatē iu-dicio mentis comp̄hendit. Vnde etiā, cor qd̓ veritatis ex-pers eſt. nō abſurde inſipiēs dici poteſt. Notandū vero ēꝙ nō quelibet v̓itatis cognitō ꝓprie ſapiētia dicit̉ niſi illaquę nō ſolo auditū/ ſed ꝑ ip̄am exꝑientiā reꝝ ꝯꝑat̉. Famili-arius em̄ qd̓ammodo atqꝫ ꝑfectiꝰ exꝑta ꝙͣ audita cogno-ſcimus. et cognitōnem veritatis. quā in nobis doctrina in-choat/ exꝑiētia ꝯſūmat. Ip̄a etem̄ reꝝ naturā docēte didi-cimus ꝙ cuiuſlibet rei qualitate ꝑfectius. ꝑ ſui ꝯtrarij ex-ꝑientiā iudicamꝰ: qꝛ et bona q̄libet tūc iocūdius et dele-ctabiliꝰ amplectimur, cū poſt longā miſeriā fatigati reſpi-ramus. Hoc quoqꝫ eſt qd̓ dei miſcd̓iam tāto ampliꝰ in nr̄aliberatōe diligimus. quāto nobis ē vicino ſapit ip̄a miſeriā