LiberPrimus

bile ſi eſt vnū. ſicut em̄ ⁊ pars vna cum ſit hecaqua mouetur in ipſa quare non ⁊ omnis poſtea propter quid alteratio nō erit. Atuero necſpecie poſſibile eſt vnum eſſe. ſed ſicut ex quo.Sic em̄ ⁊ phyſicorum quidam vnum dicuntillo aūt modo non. Homo aūt ab equo alterūeſt ſpecie ⁊ ꝯtraria ab inuicem¶ Hic ph̓s in ſpēali ſoluit rōnes Melliſſi Et qꝛ nō ponūtur formaliter in textu. ideo pͥmo notāda eſt forma rōnum que ab Alexandro narratur. ⁊ eſt iſta. Om̄e qd̓ eſtfactum habet pͥncipium. ergo qd̓ non eſt factum nō habꝫpͥncipiū. ſed ens non eſt factum. ergo nō habet pͥncipiumTūc accipit illam ꝯcluſionem ꝓ premiſſa maiore ſic Qd̓nō habet pͥncipium eſt infinitum. ens non habet pͥncipiuꝫergo eſt infinitum. Ex illa ꝯcluſione ſumpta pro minorearguit ſic ꝯſequēter. Quicqͥd eſt infinitum nō habet locūquo moueatur. ens eſt infinitum. ergo nō habet locū quomoueatur. et inde vlterius intulit. quicqͥd nō habet locuꝫquo moueatur eſt īmobile. ens nō habet locū quo moueatur. ergo eſt immobile. ideo dixit Melliſſus eſſe vnū ensimmobile ⁊ infinitum. Minorem pͥme rōnis que fuit ꝙens nō eſt factum ſic ꝓbauit melliſſus. qꝛ detur oppoſituꝫſcꝫ ꝙ ens ſit factum. ergo erit factuꝫ vel exente vel ex nōente. ſed neutrū illoꝝ eſt dicendū. igit̉. Non pͥmū qꝛ tuncens eſſet anteqͣꝫ fieret Non ſecūdum. qꝛ ex nihilo nihil fitQuibꝰ rōnibꝰ ſic poſitis d̓t ph̓us in textu ꝙ melliſſus inpͥma rōne ſua paralogiſat ꝯmittendo fallaciam ꝯſequentis. arguendo a deſtructōe antecedentis ad deſtructiōemꝯſequentis. cū recta forma arguendi ſit ecōuerſo arguere. deberet em̄ ſic argui. qd̓ factū eſt habet pͥncipium. ergoquod nō habet pͥncipiū nō eſt factum. ſicut in ſimili iſtudargumentum non valet. vt ſi aliquid eſt homo eſt aīal. gͦſi non eſt homo non eſt animal. ſed econtra ſi non eſt aīalnō eſt homo a deſtructione ꝯſequentis ad deſtructioneꝫan̄cedentis. vt habet Areſto. ij. thopicoꝝ de ꝯſequētia inecontrario. In ſecūda vero ꝯſequētia ꝯmittitur fallaciaequiuocationis. eo ꝙ pͥncipium equiuocatur. quia aliteraccipitur in iſta ꝯn̄a qͣꝫ in pͥma. qꝛ in iſta ꝯn̄a cū d̓r qd̓ nōhabet pͥncipiū eſt infinitū accipitur principium ꝓ pͥncipiomagnitudinis. ſi em̄ magnitudo nō habeat extremitatesambientes tūc eſt infinita. ex quo omne finitum debꝫ habere principium ⁊ finem. ſed in pͥma ꝯſequentia ſermo fuit de pͥncipio temporis vel generationis ſiue pͥncipio effectiuo. qꝛ ſic tenet ꝯn̄a ſi eſt aliquid factum hꝫ pͥncipiū effectiuū ſue alterationis quo alteratur materia rei cum resfit ex ea. Deinde improbat terciam ꝯſequentiam que eſtiſta. ſi eſt infinitū eſt īmobile. qꝛ ſi aliquid eſt infinitum nōſeqͥtur ꝙ ſit immobile. qꝛ p̄t aliquid nō habens locum extra ſe eſſe mobile ẜm ſuas partes intra ſe. ſicut pꝫ de aqͣcuius partes mouent̉ ꝯgregatione ⁊ diſgregatione interſe ſine hoc ꝙ ad aliquem locū moueantur. Secūdo nō ſequitur. nō mouetur motu locali. ergo eſt immobile. qꝛ poteſt moueri motu alterationis. ⁊ ideo ꝯmittit̉ fallacia ꝯſequentis. qꝛ p̄t alterari etſi nō moueatur localiter. Quarta etiam ꝯn̄a non valet in qua dictum fuit. ſi ens eſt infinitum ⁊ īmobile. ergo eſt tm̄ vnū. qꝛ nō ſequit̉ ꝙ eſſꝫ vnūqualitercunqꝫ ſine diſtinctione. ſicut ipſe ponebat. quia ſiens eſt infinitū non poteſt eſſe vnū ẜm ſpem. ſed ſi ens eſtinfinitum p̄t eſſe vnuꝫ ẜm materiam. ⁊ hoc fuit de mente

ph̓oꝝ qui poſuerūt vnam materiam reꝝ infinitam. ſcilicꝫaerem vel aquā. Etiam aliquid bene poteſt eſſe vnū vnomodo ſcꝫ ſubiecto. ⁊ tamen multa ẜm rōnem. Et ad ꝓbationem minoris eſt dicendū. ꝙ licet ens nō ſit factuꝫ invl̓i vtiqꝫ tn̄ in particulari. ⁊ nō ex nō ente ſimpl̓r nec ex ente ſimpl̓r. ſed ex ente in potentia¶ Et ad Permenidem aūt idem modus rationum eſt. et ſi aliqui alij ꝓprij ſunt modi ⁊ ſolutio partim quidem qꝛ eſt falſa. partim aūt quianon ꝯcluditur. falſa quidem. qꝛ ſimpliciter accipit quod eſt dici multipliciter. Non ꝯcludit̉aut qꝛ ſi ſola alba accipiantur ſignificante vnoalbo. nihilominus. multa alba ſunt et nō vnūNon em̄ ꝯtinuatione erit vnū albū neqꝫ rōne.aliud em̄ erit eſſe albo ⁊ ſuſceptibili ⁊ non eritextra album nihil diuiſum. nō em̄ inqͣꝫtum eſteſt ſeparabile. ſed eſſe alterū eſt albo ⁊ ei cui ineſt. ſed hoc permenides nedum vidit.¶ Iſtud eſt terciū capitulū in quo ph̓us remouet opinionem Permenidis. Et diuiditur in quatuor partes. qꝛin pͥma ſoluit eam in generali. In ſecūda in ſpēali ex diuiſione entis. ibi. Neceſſe eſt igit̉. In tercia ex diuiſione totiꝰibi. Neqꝫ magnitudo. In quarta reprobat opinionē Platōnis. ibi. Manifeſtū aūt. Quātuꝫ igitur ad primum d̓tꝙ idem eſt modus ſoluendi rōnes Permenidis in generali. qͣꝫuis ſint alij in ſpēali. Quod probat ſic. qꝛ Permenides in rōnibꝰ ſuis falſum aſſumit peccando in materia.et male ꝯcludit in forma. Forma aūt rōnum Permenidis que nō ponitur in textu fuit iſta. Quicqͥd eſt ens vere eſt ens. ſed vnum eſt ens. ergo vnū eſt vere ens. ⁊ ꝑ cōſequens vere ens eſt vnum. Inde arguit ꝯſequenter ſic.Omne ens vnū vere eſt ens. ſed accidens eſt extra vnuꝫvere ens. ergo accidens nō eſt vnū vere ens. ergo vnumens eſt ſubſtantia. Et inde ſic arguit Quicqͥd eſt vnumcaret multitudine ⁊ motu. qd̓ ſic oſtendit̉. qꝛ omne motūmouetur ad aliquid quod nō habet. qd̓ aūt non habet eſtextra ſe. ergo mouetur ad illud qd̓ eſt extra ſe. ſed extraens nihil eſt. ergo ſi mouet̉ ens mouet̉ ad id quod nihil ēquod eſt falſum. ergo ens eſt vnū ⁊ īmobile. Quibꝰ rōnibus ſic poſitis redeūdo ad textuꝫ d̓t ph̓us. peccat in rationibꝰ ſuis in materia. qꝛ ſupponit falſum ſcꝫ ꝙ ens dicat̉vno modo. cū tn̄ dicitur multipliciter. ⁊ ideo falſum eſt pͥmū. ſcꝫ idem eſt eſſe extra vere ens ⁊ extra ens. aliquid em̄eſt extra vere ens quod non eſt ſimpliciter extra ens. qꝛvere ens eſt ſubſtantia ſiue ens per ſe. Ens autem ambigue dicitur de ſubſtantia ⁊ accidente. peccat etiam in forma. qꝛ in ſimili forma datur inſtantia. qꝛ ſi loco entis poneretur album dicendo tm̄ album eſt. ita ꝙ nihil ſit p̄teralbum. tn̄ non ſequitur ꝙ tm̄ vnū ſit ens quinīmo multaqꝛ album non eſt vnum ꝯtinuitate neqꝫ rationē. qꝛ albūdicit ſubiectum ſuſceptibile ⁊ qualitatem que eſt albedoque duo non ſunt vnum continuitate vel ratione. licet illaduo ſunt vnum ſubiecto. differunt tamen ratione. ⁊ hocnondum vidit Permenides ſcꝫ ꝙ que ſunt vnum ſubiecto ſint diſtincta ratione.¶ Neceſſe igitur accipere non ſolum vnuꝫ ſignificare quod eſt de quo vtiqꝫ predicetur. ſꝫ qd̓