¶ Periarmenias

terā ꝑtē ꝯtͣdictiōis verā eē l̓ fl̓aꝫ n̄ tn̄h̓ aūt illd. ſꝫ vtrūlibꝫ ⁊ magis quidemveram alteram. non tamē iam veramvel falſam. quare manifeſtuꝫ ē qm̄ nōeſt neceſſe omnis affirmatōnis vl̓ negationis. oppoſitarum hanc quidemverā. illam v̓o eē falſaꝫ. Neqꝫ enī queadmodum in his que ſunt ſic ſe habetet iam in his que nō ſunt poſſibilibꝰ.tn̄ eē vel nō eē. ſꝫ quēadinndū dictū ēPhūs remouet ī hac ꝑte etiā vnū impedimētu qd̓ impedit leges oppoſitarū ꝓpōnum. ⁊ eſtcqͥuocatio p̄dicati vel ſb̓iecti. on̄dens ꝓpter hͦque enuciatio dr vna dicēs. ꝙ vna affirmatioeſt .i. affirmatiua oratio. ⁊ negato vna .i. negatiua orō. que vnū ſignificat de vno .i. vnū p̄dicacatū de vno ſb̓iecto ſiu̓ chͦ ſb̓iectū ſit vniuerſale ſumptū vl̓r. ſiue vl̓ nō vl̓r ſumptū. Exeniplū eſt vt oīs hō eſt albus. nō oīs homo eſt albus. ⁊ nullus hō eſt albus. qͥdaꝫ hō eſt albus.quelibet iſtaꝝ eſt vna. ſi albn̄ vnū ſignificat. ſꝫſi duobus vnū nomē impoſitū ē ex qͥbus duobus nō ſit vnū tūc affirmatio tal̓ nō ē vna necetiā negatio. vt ſi qͥs imponat hͦ nomē tunicahoī ⁊ equo q̄ ſunt plura ex qͥbus nō ſit vnū. etdicat tunica ē alba. tūc affirmatio nō eſt vna.et tūc etiā affirmatio ⁊ negatio nō opponūturqꝛ nihil refert dicere tunica ē alba. ⁊ tunica nōeſt alba. qͣꝫ dicē equus ē albus. ⁊ homo nō ē albus. Un̄ ſi ergo iſte due ſigͣficāt multa ⁊ ſuntplures. ita etiā prīa affirmacō. ſcꝫ tunica eſt alba multa ſiḡficat vel nihil. quia nō ſiḡnificātvnū aliqͥd hō ⁊ equus. ⁊ ergo nō eſt neceſſe inhis hāc ꝑteꝫ cōtradictōis eſſe verā. illā ꝟo falſam. ſꝫ pn̄t ſil̓ eſſe vere vel ſil̓ falſe. Et ita innuit. p. ꝙ eqͥuocatio īpedit legē oppōis ꝯͣdictorieTunc ibi In his ergo que ſunt ⁊ queHic. p. infert ex p̄dictis correlaria quedaꝫ di.ꝙ ex iā dictis ſeqͥtur ꝙ in his que ſunt de pn̄tiet que facta ſunt .i. que ſunt de p̄terito. ncc̄e eſtaffirmatōeꝫ vel negatōeꝫ eſſe verā vel falſaꝫ inenūciatōibus vnis. In vl̓ibus qͥdaꝫ vniuerliter ſumptis ſꝑ hāc ꝗdaꝫ verā. illā vero falſāIn his ꝟo que ſunt ſingularia. hn̄t ſe enūciariones ſicut pͥus dictū eſt. ſed in vl̓ibus nō vl̓rſumptis .i. in ſubcōtrarijs nō ncc̄e eſt hāc eſſevera. illā ꝟo falſaꝫ. quēadmodū dictū eſt.Tūc ibi In ſingl̓aribꝰ vero ⁊ futurisHic eſt aliud capl̓m in qͦ. p. ſpēaliter tractat deoppōnibus enūciationū de futuro cōtingenti.Et diuidit̉ in dūo. qꝛ prio ꝓbat intentū ſuum

Scd̓o remouet vnā falſaꝫ ſolutionē aliqͦrum.Scd̓a ibi. Ac vero. Prīa ꝑs diuidit̉ in duasꝑtes. ẜm ꝙ intētuꝫ ſuū ꝓbat duabus rōnibꝰ.ſcd̓a ibi. Ampliꝰ ſi eſt albū. Quo ad primumdicit ꝙ in ſingularibus ⁊ futuris cōtingētibnō eſt determīata veritas. ſicut in ꝓpōibus depn̄ti ⁊ p̄terito. ꝓbās hͦ duabus rōnibus. Prima ſi in ſingularibus ⁊ futuris contingentibꝰvna ꝑs ꝯdictōis eſſet determinate vera. ⁊ aliadetermīate falſa. ſequeret̉ ꝙ oīa que euenirent.euenerīt ex ncc̄itate. ⁊ oīa que nō euenirēt. noneuenirent ex neceſſitate. Qd̓ ꝓbat ſic. qꝛ ſi aliqͥs dicat aliqd̓ futurū eſſe. puta albuꝫ erit. velſortes erit cras albꝰ. ⁊ alter dicat hoc idē futurū nō eſſe. vt ſi dicat ſortes nō erit cras albus.tūc neceſſe eſt alterū illoꝝ dicere verū. ⁊ alterūfalſuꝫ. ſi omīs affirmatio vel negatio eſt vera.vel falſa. qꝛ non pn̄t due cōtradictorie ꝓpōeseſſe ſil̓ vere vel falſe. ſi ergo vnus illoꝝ dic̄ determīate verū. ſicut iſte ſortes erit cras albus.et alter falſuꝫ determīate. tūc neceſſe eſt ſortemcras eſſe albū. ⁊ ſi ille qͥ negat dicit determina.te veꝝ neceſſe ē ſortē cras nō eſſe albū. ⁊ ſic omne qd̓ eueīt ex ncc̄itate euenit ⁊ qd̓ non euenitex neceſſitate nō eueīt. ſi auteꝫ aliquis velit dicere ꝙ nullus eorū dicit veꝝ vel falſuꝫ. p. reſpodet ꝙ hoc eſt impoſſibile. quia verum eſt affirmare vel negare. quia ſi nō. tūc ille qui affirmatmentitur. ⁊ ſi mentitur. tūc albū non eſt .i. tūcnon erit cras albū. ⁊ per ꝯn̄s qui negat d̓t veꝝet ſic habetur ꝙ vnus eorum dicit veꝝ ⁊ aliusfalſum. ꝙ autem con̄s ſit impoſſibile ſcꝫ ꝙ oīaque euenirēt. euenirēt ex ncc̄itate. ⁊ q̄ nō euenirent. nō euenirēt ex ncc̄itate ꝓbat. p. qꝛ tūc nihil fieret ꝯtingēter ad vtrūlibet vl̓ a caſu qd̓ eētincōueniēs vt poſtea ꝓbabit̉.Tunc ibi Amplius auteꝫHic. p. poīt ſcd̓am rōeꝫ qua ꝓbat ſupradictaꝫcōcluſionē dicens. ponat̉ caſus ꝙ aliqͥd ſit nūcalbū. tūc de illo prius fuit verū dicere hoc eritalbū qm̄ de ōni illo qd̓ ſcm̄ eſt an̄qͣꝫ ſcm̄ fuit veruꝫ erat dicere hoc erit. ꝟbi gracia poīt̉ caſus ꝙſortes ſit albus hodie. tūc heri fuit verū dicereſortes erit cras albus ⁊ in qͦlibet tꝑe an̄ hoc i.ſemꝑ ante illū diem qꝛ eadē eſt rō de qͣlibet ꝑtetꝑis. recipiatur ergo iſta ꝓpō que heri fuit veraſortes erit cras albus ⁊ q̄ratur. an heri fuit ꝟadetermīate vl̓ nō determīate. ſi non habetur ꝓpoſitum ꝙ in ſingularibus futurꝭ ꝯtingentibꝰvna ꝑs cōtradictōis nō ſit determīate ꝟa ⁊ aliadetermīate falſa. ſi vero dicat̉ ꝙ fuit determīatevera tūc arguit̉ ſic. iſta ꝓpō ſor. cras erit albusſuit heri det̓mīate ꝟa gͦ ſor. n̄ potuit fieri n̄ albꝰ