Druckschrift 
Commentaria in Porphyrium, Aristotelem et Gilbertum Porretanum secundum viam Albertistarum
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Areſtotelis.

drn̄aꝫ ī fine. ⁊ hoc mō aliqͥs denoīatur ſtudioſus a virtute. ꝟtus em̄ eſt bona qualitas mentꝭdās potētie agere. ſicut grāmatica dat recte interpretari. ⁊ poſſe loqͥ. Studiū ꝟo eſt ẜm tulliū vehemēs applicacō cū ſummo deſiderio adopus ꝑficiendū. ⁊ ſic ſtudiū ⁊ virtus ſunt ideꝫin re. ſꝫ dr̄nt in voce. quēadmodū melius patebit circa diffinitōeꝫ qualiū. Tercō ſunt denominatīa voce ⁊ ſignificatōe ſil̓. q̄ ſunt hic diffita. Et ad illa reqͥrunt̉ tria. Primū eſt ꝙ formadenominās ſit aliena natura diſtincta a ſb̓iecto ſiue denoīato. ſic ꝙ nō ſit de eſſentia ſubiectiſicut genꝰ reſpectu ſpēi. Et ꝙ nō fluat ex principijs ſubiectī qͦre ꝓpriū quartū p̄dicabile nō pdicat̉ ſimpl̓r denoīatiue. qꝛ p̄dicat̉ ꝑ ſe in ſcd̓omo ꝑſeitatis. Scd̓o requirit̉ ꝙ forma denominās ſigͥficetur vt ad ſb̓iectū cadēs ⁊ ad ip̄m depēdentiā hn̄s. ſicut fit in noīe ꝯcreto ꝓpter qd̓nulla abſtracta p̄dicant̉ denoīatiue. Tercō ꝙabſtractū ſiue prīcipale ⁊ denoīatiuū ſiue cōcretu cōueniāt in prīcipio ⁊ differāt in fine. ⁊ ꝓpter hoc ſtudioſus non d̓r ꝑfecta denoīatione avirtute. ſꝫ hec eſt ꝑfecte denoīatiua. hō eſt albet ſil̓iter hō eſt niger. in qͥbus ſunt tria ſcꝫ denominatū. denoīatiuū. ⁊ forma denominās. Denoīatuꝫ quidē eſt ſb̓iectū. denoīatiuuꝫ cōcretūet forma denominās abſtractū. qꝛ hͦ eſt formale principiū cōcreti cū dr̄. ſortes eſt albus albedine. ablatiuus ille regit̉ ex vi effectꝰ cauſe formalis. eſſe em̄ albū eſt formal̓ effectus albedīs Ad quartū dicendū. qͣꝫuis grāmatica ſubſtantiuū. ⁊ gramatica adiectiuū nō differūt infine in feīo genere. tn̄ vtiqꝫ dn̄t in principaligene ſcꝫ maſculino. vt dicēdo Ioannes eſt grāmatica a grāmatica. Etiā in feīno genere drn̄tcadentia ſola. qꝛ grāmatica adiectiuū ẜt ꝑ modn cadētꝭ ad ſb̓iectū. Et grāmatica ſubſtātiuūꝑ modū ꝑ ſe ſtantis. Alij dicūt ꝙ ſunt denoīatiua ſignificatōe. nō voce ⁊ ſigͥficatōe ſil̓. de quibus dat̉ iſta diffinicō. Ad quintū dd̓m. ꝙdeficit eis illa ꝑticula habuit appellatōeꝫ. nonem̄ ſiḡficāt aliquā naterrā aliena alteri appulſam. Oīa em̄ ſubſtātialia ſignificāt eandē naturā. Si dicas. in ſub̓alibꝰ q̄daꝫ ſignificāt̉ cōcrete. q̄daꝫ abſtracte. vt hō ⁊ humanitas. ita ꝙhō ꝑ inflectōeꝫ caſus videt̉ deriuari ab huānitate. Rn̄det albertꝰ ꝙ talis inflectō eſt ficta adſil̓itudinē accn̄tis ⁊ nō eſt de ip̄a rei natura. hōem̄ p̄dicatur de ſibi ſubiectis. vt eē ſubſtātialeeoꝝ. ⁊ iō modus ille intelligendi in re non pōtponi. ſꝫ ꝑ aſſil̓ationē ad accidēs eſt imaginatꝰ. Ad ſextū dicēduꝫ. ꝙ concretū ⁊ abſtractuꝫnō differūt in ſignificato vt ſtatim dicet̉. quia

concretū nō ſigͥficat ſubiectū. ſꝫ tm̄ accidētalēformā. ⁊ eandē ſigͣt abſtractū. licet alio mō.Ad ſeptimū eſt dicēduꝫ. ꝙ ẜm grāmaticos attendētes vocalē deriuatōꝫ abſtractū deriuatura cōcreto. vt albū albi. ī in e addendo do fit albedo. Sꝫ ẜm logicos ecōtra. cōcretū deſcenditab abſtracto. Quia illi attendūt realē denoīationē. ⁊ ẜm talē concretu eſt tale ꝑ abſtractumvt albedo eſt prīcipiuꝫ eius qd̓ eſt eſſe albū.Secundū dubiuꝫ eſt circa hoc quodſtatim dictū eſt. An abſtractu prius ſit concreto vel ecōtra. Solucō. abſtractū ſimpliciteret natura prius eſt cōcreto. ſed qͦ ad nos cōcretū prius eſt abſtracto. Primū patꝫ. qꝛ abſtractū eſt formale principiuꝫ. ⁊ rō eſſendi concretiet eſt ſimplicius ipō. principiū aūt ẜm naturāp̄cedit prīcipiatū ⁊ ſimplex cōpoſituꝫ. ⁊ ratioeſſendi id cuiꝰ eſt racō eſſendi. Rō ſecūdi. quiaconcretū eſt cōpoſitiꝰ abſtracto. cōpoſitiora ꝟſunt nobis notiora ſimplicibꝰ. ⁊ iſta de cauſqn̄qꝫ concretū diffinit abſtractū. ⁊ qn̄ꝫ ecōtraſicut patꝫ in diffinitōe qualitatis ⁊ qualib.Terciū dubiū eſt. vtrū denominatiuūidē ſigͣt qd̓ abſtractū. hoc ē formā tantū vl̓ aliud vt ſubiectū Et videt̉ prīo ꝙ etiaꝫ ſignificat ſubiectū. qꝛ ẜm ph̓m prīo periarmenias capitulo de ꝟbo. ſignificare eſt intellectuꝫ conſtituere. ſed nomē cōcretu ꝓlatū cōſtituit intellectū ſubiecti. gͦ ſigͣt ſubiectū. Minor ꝓbat̉. qꝛconſtituit intellectū accidētis. ſꝫ impoſſibile ēintelligere accūs ſine ſubiecto. cū impoſſibileſit ip̄m eſſe ſine ſubiecto: ⁊ vnūquodqꝫ ſicut ſehabet ad eſſe. ita ad veritatē .i. ad cognitōeꝫ verā. ij. metha. Etꝭ videt̉ ꝙ prīo ſiḡficat ſubiectūqꝛ illud prīo ſigͣtur qd̓ prīo intelligit̉. ſꝫ ſic eſtde ſubiecto. qꝛ accidēs ſine illo intelligi non p̄tet eſt prius accn̄te natura. tꝑe. ⁊ cauſali dignite. vt dicit. pͦ. vij. metha. Scd̓o Idē ſigͣt qd̓ſupponit. ſed terminus accidētalis concretusſuppoīt ꝓ ſb̓iecto. gͦ Maior ptꝫ. qꝛ terminusex hͦ ꝙ ſuppoīt n̄ hꝫ nouū ſignificatū Mīor ꝓbatur ꝑ pum dicentē prīo poſterioꝝ. ꝙ hec eſtꝑ accides. albū eſt lignū. qꝛ ſignificatur ꝙ illd̓cui accidit albū eſt lignū. e̓go illud cui acciditalbū vt ſubiectu ibi ſupponit̉ ꝑ albū. Tercio. idē ſigͣt nomē ⁊ diffinitio. vij. metha. racōquā ſigͣt nomē eſt diffinitio. ſed diffinicō cōcreti habꝫ in ſe ſubiectū ⁊ accn̄s. ⁊ nomē hoc ſigͣtMinor pꝫ ꝑ ph̓m. vij. metha. hͦ dicenteꝫ.Quarto. dictio excluſiua excludit qd̓libet qd̓eſt exͣ ꝑ ſe ſigͣtuꝫ tijº. ſꝫ tal̓ dictō excluſiua addita termīo concreto non excludit ſubiectum. igitur ⁊c̄. mīor ꝓbat̉ diſtiguēdo tm̄ albū currit.o