Druckschrift 
Commentaria in Porphyrium, Aristotelem et Gilbertum Porretanum secundum viam Albertistarum
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Predicamēta

Hic ph̓s ponit terciū modū predicādi qui eſtmodus predicādi denoīatiuus. ⁊ dicit primoꝙ denoīatiua dicūtur quecūqꝫ ab aliqͦ ſꝑ principali ſiue abſtracto ſolo caſu differūt .i. ſola cadentia ad ſubiectū. ⁊ ẜm illud nomē hn̄t appellatōeꝫ .i. denoīationē. vt a grāmatica d̓r aliqͥsgrāmaticus. ⁊ a fortitudine d̓r qͥs fortis.Circa textu ſunt dubia. Primuꝫ eſt.An denoīatiua ſunt cōuenienter a philoſophoin textu diffinita Et videt̉ prīo ꝙ nō. Quianulla denoīatiua dicūtur. gͦ nō dicūt̉ denoīatiua quecūqꝫ. ꝯn̄a nota. An̄s pꝫ ꝑ inductōneꝫ. Scd̓o. albū ⁊ nigruꝫ ſunt denoīatiua. ⁊ tn̄non dn̄t ab aliquo ſolo caſu. ſed ab aliqͥbus.Prīa pars an̄cedentis maīfeſta eſt. qꝛ ſunt cōcreta de genere accn̄tis. Scd̓a ꝑs de ſe patꝫ. Tercō. ſtudioſuꝫ eſt denoīatiuū a virtute. ⁊ tamē nō differt a virtute ſolo caſu. ſꝫ etiā in principio dictōis. gͦ male dicit̉ ſolo caſu differētiaꝯn̄a ⁊ ſcd̓a ꝑs ſūt note. Prīa ꝑs ꝓbat̉ ꝑ ph̓m.Quarto. gramatica adiectiue teta. ⁊ gramatica ſubſtātiue tenta ſunt denoīatiua. ⁊ tn̄ nō differūt ſolo caſu .i. finali termīatione. qꝛ cōueniunt finali terminatōe. gͦ incōuenienter d̓r ſolocaſu. Quīto. ſi diffinicō eſſet bona ſeq̄returꝙ hō ⁊ aſinus ⁊ alia noīa ſubſtātiua eſſent denoīatiua. ꝯn̄s eſt falſuꝫ. patꝫ tn̄ conſequētia.quia hō ab humanitate differt ſolo caſu. ⁊ animal ab aīalitate. Sexto. denoīatiuuꝫ ⁊ ſuūprincipale nō differūt ſolo caſu. ſed etiā differunt in ſignificatis prīcipalibus. ergo male dicit̉ ſolo caſu. ꝯn̄a nota. Ans ꝓbat̉. nā denomīatiuū vt albū ſigͥficat ſub̓aꝫ. ſed ſuū principalenō ſigͣt ſub̓aꝫ. vt albedo. Septīo. abſtractūderiuat̉ a concreto. ⁊ nō ecōtra. ergo male dr̄ agrāmatica grammaticus. a fortitudine fortisAn̄s patet ꝑ grāmaticos. qͥ docent formae̓ abſtractu a concreto. vt iuſtus iuſti. addendo ciavt fit iuſticia. Solucō ſic. quia denoīatiuavoce ⁊ ſigͣtione ſil̓ que ſunt ꝟa denoīatiua diffiniūtur prīo in numero pl̓ali ꝓpter eoꝝ multitudine. Et dicūtur ⁊ non ſunt ꝓpter eandē cauſam. que dicta eſt circa diffinitōeꝫ equiuocoꝝ.Et dicūtur quecūqꝫ ⁊ non hec vel illa. ad deſignandū infinitā multitudinē accidentiū. Infinita em̄ accidunt vni a quibus poteſt fieri denoīatio. ⁊ ꝓpter hoc dr̄ quecūqꝫ ⁊ non hec velilla. Et tamen circa hͦ conſiderādū. ꝙ quecūqꝫnō capitur ibi diſtributiue ſed infinite. Undenon eſt ſenſus denoīatiua dicunt̉ quecumqꝫ .i.omnia. ſed ſenſus eſt. quecūqꝫ .i. que. Et ꝑ hocqd̓ dicit̉ ab aliquo. intelligit̉ nomen principale ſiue abſtractuꝫ. ꝑ qd̓ forma accn̄talis ẜm ſe

⁊ abſolute ſignificat̉. Et addit̉ ſolo caſu drn̄aid ē ſola finali termīatione dictōis. qꝛ caſus ēinflectio vocis ẜm finē dictōis. Et ex hͦ habet̉.ꝙ denoīatiuū ⁊ ſuū principale dn̄t cōuenire īſignificato. ⁊ differre in mō ſignificādi. Quiavariatio penes finē dictōnis nō variat ſignificatū principale. ſꝫ tm̄ modū ſignificādi. ſicutiſta. albū ⁊ albedo. qꝛ cōueniūt in principio. etdifferunt in fine. ergo cōueniūt in ſigͣto principali ⁊ differūt in mō ſignificādi. Quia albedoſignificat albedine in ſe ⁊ abſolutē. vt ē quedāeſſentia diſtincta. ſꝫ albū ſiḡficat eandē ꝑ modū alteri inherētis. ⁊ ꝑ modū cadentis ad ſubiectū. ⁊ ergo conotat etiā ſubiectū dictū ꝓpterhoc cōcretuꝫ ſicut patebit poſteriꝰ. Et ita ꝑ hͦqd̓ dicitur ſolo caſu differentia. nō excluditurymmo ſatis intelligit̉ diuerſitas in modis ſignificādi. Quia variacō penes finem dictōnisſignificat variacōeꝫ in mō ſignificādi. Per hͦautē ꝙ additur ẜm illud nomē intelligit̉ ip̄mnomē forme denominātis. ẜm qd̓ habet appellatōeꝫ .i. appulſionē ad naturā alienā inqͣꝫtuꝫdenoīatiuuꝫ ꝑ formā denomināteꝫ pellitur adſubiectū qd̓ eſt aliene nature. Ex qͥbus omībꝰpatꝫ intellectus diffinitōis denoīatiuoꝝ. Ad obiecta in oppoſitū ad primūeſt dicendū. ꝙ nulla denoīatiua dicūtur quecūqꝫ. accipiēdo quecūqꝫ diſtributiue. vt tantū valet ſicut omīa. ſed bene dicūtur quecūqꝫ capiēdo quecūqꝫ infinite. Ad ſecūduꝫ dicēdumeſt. ꝙ diffinitio debet intelligi redditiue reddēdo ſingula ſingulis .i. cōparando quodlibet denoīatiuuꝫ ad ſuū principale. ſiue ſuā formamdenominantē. ⁊ ſic albū ⁊ nigrum licet inter ſenō differant ſolo caſu. tn̄ dr̄nt ſolo caſu a ſuisformis denominātibus. ſiue abſtractis. vt album ab albedine. ⁊ nigrū a nigredine. Adterciū dicendū eſt. ꝙ phūs diffinit denoīatiuavoce ⁊ ſignificatōe ſil̓. iamſtudioſuꝫ ⁊ virtusnō ſunt niſi denoīatiua ſignificatōe tm̄. Pro qͦnotandū eſt. ꝙ ſunt triplicia denoīatiua. ſcꝫ voce tm̄. ſignificatōe tm̄. voc ⁊ ſignificatōe ſiml̓Denominatiua voce tm̄ dicūtur illa que hn̄tconueniētiaꝫ in prīcipio. ⁊ drn̄aꝫ in fine. nontn̄ eſt ibi pulſio ad alienā naturaꝫ. ita ꝙ formadenominas ⁊ denoīatuꝫ eſſent diuerſoꝝ generū. ſicut hō dicit̉ huānus ab huānitate. ⁊ rōnalis a rōnalitate. ibi huānitas nō eſt alterius p̄dicamēti qͣꝫ hō. ⁊ rōnalis nō eſt alterius generis ab eodem. ſed omīa illa ſunt in genere ſb̓e.Denoīatiua ꝟo ſigͣtione tm̄ dicunt̉ q̄ ſic ſe hn̄tꝙ denoīatiuuꝫ ꝑ formā denomināteꝫ pellit̉ adalienā naturā. ſꝫ nō hn̄t ꝯueniētiaꝫ in pͥnciº ⁊