Porphirūi
ꝓpriū ⁊ accn̄s inſeꝑabile. ſꝑ aſſunt illis qͦruꝫſunt ita ꝙ p̄ter illa ſubiecta nūqͣꝫ pn̄t ꝯſiſtē inqͥbꝰ ſūt et de qͥbꝰ p̄dicāt̉. ꝙ pꝫ exēplal̓r qꝛ ſic̄ p̄triſibile n̄ ſb̓ſiſtit hō ī mat̓a ita p̄ter nigredinēnō ſubſiſtit coruꝰ dūmō coruꝰ noīe ſuo īportat ꝯplexiōꝫ nigredinē cantē. ſcd̓a ꝯueniētia q̄ē qͣſi cā p̄cedētis ē ꝙ ſic̄ ꝓpriū ſꝑ adeſt ei cui ē.ꝓpriū ſic̄ riſibile hoī. ita accn̄s inſeꝑabile adēoī ⁊ ſꝑ quāuis n̄ ſoli aſſit ſicut ꝓpriū ꝓpt̓ qd̓etiā nō ꝯuerſim p̄dicat̉ de eo cꝰ ē. Alie aūt cōitates ſunt ad quedā ſicut nō eēntial̓r p̄dicariet in quale accn̄s aūt ſeꝑabile cōitatē ad ꝓprium nō hꝫ niſi p̄dicari in qͣle et nō quid. Tūcibi. Drn̄t autē. Hic final̓r ponit tres drāseoꝝ. Quaꝝ pͥma ē ꝙ ꝓpriū ſoli vni ſpēi adeſtquē admodū riſibile adē hoī. inſeꝑabile veroaccn̄s vt nigꝝ n̄ ſoli adē cthiopi vl̓ ſoli coruo.ſꝫ ēt carboni ⁊ ebeno ⁊ qͥbuſdā alijs ita ꝙ ꝓpͥūſubiectū ſibi n̄ determīat. ſcd̓a drā ē ꝓpriū p̄t̉.ꝯu̓ſim ⁊ eqͣl̓r nō ẜm magꝭ ⁊ mīꝰ d̓ eo cꝰ ē ꝓpͥuꝫAccn̄s ꝟo inſeꝑabile qꝛ n̄ determīatū ſb̓ctm̄ reſpicit n̄ ꝯu̓ſiꝫ p̄t̉. tercia ꝓpͥoꝝ qͥdē eqͣl̓. ⁊ nō ẜmmagꝭ ⁊ mīꝰ ē ꝑticipatio a ſuis ſubiectꝭ. Accidentiū ꝟo ꝑticipatio ē ẜm magis ⁊ mīꝰ vt ī an̄cedētibꝰ dcm̄ ē. Sūt qͥdē ēt alie cōitates ⁊ diſferentie hoꝝ quinqꝫ vniu̓ſaliū ſꝫ ſufficiūt p̄dicte ad noticiā et diſtincionē eorundē.Circa textum nūc expoſitū ſūt dubia:Primū ē an̄ ſit cōe quīqꝫ vl̓ ibꝰ de pluribꝰ p̄dicari ſic̄ d̓t pͥor ¶ Et videt̉ pͥmo ꝙ nō. qꝛ dr̄a vl̓tima p̄dicat̉ tm̄ de vna ſola ſpecie gͦ nō ē cōe.oībꝰ quīqꝫ p̄dicabilibꝰ d̓ pl̓ibꝰ p̄dicari. ⁊º ſicaccn̄s cōe ſꝑ ē ī fb̓ctꝰ gͦ videt̉ tm̄ p̄dicari d̓ vnoſubiecto qꝛ p̄dicari ſumit̉ ab ineſſe cū igit̉ ſubiectū cui in ē ſit tm̄ vnū ſeq̄tur ꝙ ip̄m tantū divno p̄dicet̉ ¶ Solutio ſic qꝛ hͦ ē d̓ rōe vl̓is. d̓rem̄ vl̓e qͣſi vnū verſū in ml̓tis. Eſt eī vt d̓t alberthus vl̓ qͣſi genꝰ ip̄oꝝ. Exqͦ p̄t̉ de ip̄is nomīe ⁊ rōne. Dicit̉ aūt notāter qͣſi qꝛ rō vl̓is n̄ē equal̓r cōicata quīqꝫ vl̓ibꝰ qꝛ ꝑ pͥus vl̓ibusſub̓alibus. ⁊ ꝑ poſteriꝰ accn̄talibꝰ ſicut in pͥncipio hꝰ libri dictū eſt Et ex iſtoſequit̉ ēt ꝙ p̄dicari d̓ pluribꝰ etiā ꝯueīat eis analogice qꝛ p̄dicari ſumit̉ ab ineē. ¶ Ad obiecta inoppoſitū ē dd̓m ꝙ drā vltīa nō ē drā ẜm ꝙ ē p̄bile ꝓut ſuꝑiꝰ in capl̓o d̓ drā dictū fuit. ¶ Ad ⁊ᵐ ēē dd̓m ꝙ accn̄s cōe nō ē tm̄ in vno ſubiecto ſꝫē ī pl̓ibꝰ. et gͦ ēt p̄ri p̄t de pl̓ibꝰ qn̄ accipit̉ ẜꝫ ſpeciē ſicut albū p̄dicat̉ d̓ hoīe cigno et ml̓tꝭ alijsScd̓m dubiū ē an̄ accn̄s cōe pͥus predicat̉ de indiuiduis qͣꝫ ſpēbꝰ. Solutō ſic qꝛꝟnūqd̓qꝫ p̄t̉ d̓ ill̓ qͥbꝰ pͥmo ineſt ſꝫ accn̄s cōe pͥus ineſt indiuiduis gͦ pͥus d̓r de indiuiduisvnūqd̓qꝫ pͥmo ineſt illi a curMi
pͥncipijs cātur ſꝫ accn̄s cōe cāt̉ a pͥncipijs īdiuidui gͦ indiuiduis prīo inē. ꝓpriū aūt eꝯͣ p̄tprīo d̓ ſpēbꝰ et ꝑ ſpēm d̓ indiuiduis. ꝓpt̓ eandē cām qꝛ ip̄m cāt̉ a pͥncipijs ſpēi et nō indiuidui et ſic hō prīo ē riſibil̓ et qꝛ ſortes eſt hō ergo ſortes etiā eſt riſibilis.Terciū dubium eſt ꝓpter quid Por.ꝯꝑando p̄bilia adinuicē p̄ponit drāꝫ ſpēi cūtn̄ ſuꝑius diffiniēdo ip̄a p̄poſuit ſpēm drē.Solutio qꝛ genꝰ et ſpēs ſe hn̄t correlatīe ad ſeinuicē iō oꝑtuit vnū in ordīe ad alterū diffinire gͦ. ncc̄iuꝫ fuit īmediate pꝰ capitulū d̓ gn̄ęponere capitulū de ſpecie. Sꝫ ip̄is cognitis etdiffinitis cōgruū fuit ſignificare ordīeꝫ nat̉eẜm quē drā pͥor ē ſpecie ſic̄ pͥncipiū pͥncipiatoQuartum dubiū ē an̄ genꝰ p̄dicat̉ d̓pl̓ibꝰ qͣꝫ accn̄s cōe cū tn̄ accn̄s p̄dicet̉ d̓ indiuiduis diuerſaꝝ ſpēꝝ. ¶ Soluto lꝫ genꝰ n̄ excedat p̄dicatōꝫ accūtis in ābitu ſuppoſitoꝝ. Excedit tn̄ p̄dicationē accn̄tis in ītentōibꝰ ſubicibiliū qꝛ p̄t̉ ꝑ ſe de ſpēbꝰ ⁊ indiuiduis ⁊ directe accn̄s ꝟo ſolū de īdiuiduis ⁊ īdirecte d̓ ſpeciebꝰ ⁊ generibꝰ ẜm eē qd̓ hn̄t in īdiuiduis. etgͦ hoc mō genus p̄t̉ de pluribꝰ qͣꝫ accūs.Quintū dubiū eſt an̄ ꝓpriū p̄dicaturvniuoce d̓ ſpecie ⁊ ꝯtētis ſb̓ ſpecie cū tn̄ n̄ ſit d̓rōne diffinitīa ſpēi ¶ Solutio alberti ſic qͣꝫuis alit̓ qͣꝫ genꝰ nomē ſuū ⁊ rōeꝫ dat ſb̓ctº. Un̄ẜm eūdē ꝓpriū p̄t dupl̓r capi. vnoº vt ꝓpriū⁊ ſic ſb̓ctᵐ ē d̓ rōne eiꝰ iuxta pͥꝰ dc̄ā ⁊ ſic hͦ mō.rōnē ſuā daret ſubiceto idē eēt in diffinitōe ſuiip̄iꝰ ⁊ idē p̄dicaret̉ d̓ ſeip̄o. Eſt em̄ riſibile ꝓutdiffinit̉ vt ꝓpriū hō aptꝰ natꝰ ridere. ⁊ ſi hācrōꝫ daret ſb̓ctō tūc nugatōe ſic diceret̉ hō ē hōaptꝰ natꝰ ridere. Alioˢ p̄t ꝓpriū diffiniri ꝓutd̓t rē q̄ ē accn̄ſ ordīabile ī gne p̄cam̄tali ⁊ ſic riſibile ē aptū natū ridē. Et ſic dat ſuā d̓ qͦ p̄t̉ rōnē ita ꝙ hec cōitas generꝭ ⁊ ꝓprij in cōi ſūptaeſt ita ꝙ de mō qͦ vtrūqͣꝫ p̄t̉ vniuoce nō ſit curaquantū ad hꝰ cōitatꝭ intentōꝫ. vl̓ pōt alit̓ diciad dubiū ꝙ ꝓpriū n̄ p̄t̉ vniuoce de ſpē ꝑ rōeꝫdicentē qͥd ī ꝓpͥo gn̄e ſꝫ ꝑ rōꝫ di cētē ꝓpt̓ qͥd q̄dat̉ ꝑ rōes exnales inherētie eiꝰ. Et tal̓ rō ſeudiffio prīo ē ſpēi ⁊ ꝑ accomodatōꝫ ꝓprij talēaūt n̄ cōicat accn̄s cōe ſuo ſb̓ctº et iſte d̓t qͥd ſb̓iecti ⁊ ꝓpt̓ qͥd ꝓprij Cꝰ exēplū ē vt hō ē riſibil̓diffio di. rōeꝫ ī exn̄tie riſibil̓. ē al̓ rōle aptū natū ad ridēdū. Et illa vocat̉ difº cāl̓ paſſiōis q̄pōit̉ mediū potiſſime demōſtratōis ꝓut ꝑticularius patebit ſcd̓o poſteriorū.Sextū dubiuꝫ ē circa hͦ qd̓ dictuꝫ eſt.in textu ꝙ ſpēs ⁊ drā ſꝑ aſſunt hijs q̄ ip̄a ꝑticipant. An hec ſit vera. Socrates ſemꝑ eſt ratioA g