¶ Predicabilia

nitur genꝰ. ꝯn̄a ꝓbat̉. qꝛ dr̄a dicit totū eſſe reiad cuiꝰ eſſe conducit. ¶ Solucō ſic loquendode dr̄a magis ꝓpria. quia genus iuxta ſuꝑiusdicta dicit formā formabile ⁊ diſtinguibilēper drn̄aꝫ adeſſe diſtinctū in ſpecie. ergo drn̄aꝯtrahens ip̄m genus dicit̉ conducere adeē rei¶ Et etiā eſt pars eſſe rei nō quidē integralisexquo eſſe rei hoc mō eſt indiuiſibile ſed diffinitiua. ſiquidē diffinico ſpeciei datur per genet dr̄aꝫ tanquā per pͥmā potentiā ⁊ vltimumactum que vocatur partes eſſe rei. ¶ Ad obiecta in oppoſitū ad pͥmū ē dicendū ꝙ dr̄a nōeſt accidens nec ē ſil̓e de propͥo reſpectu ſpeciei.et dr̄na reſpectu generis. quia propriū ꝯſequitur ſpeciē que eſt quoddā cōpletū ad minꝰ formaliter ⁊ intrinſece. drn̄a ꝟo eſt qualitas generis quod eſt imꝑfectū ⁊ formabile ⁊ gͦ nonoportet eā eſſe accidens. licet ſignificet̉ per modū accidentis ſiue adiectiue. ¶ Ad 2ᵐ ē dicendū ꝙ genus nō conducit adeſſe ſpeciei. ſed potius conducitur per drn̄aꝫ adeſſe. quia ſic̄ materia per formā perficitur ſic genus per dr̄aꝫ determinatur. ¶ Ad 3ᵐ dd̓ᵐ licet ip̄a dicat totūeſſe ſpeciei ẜm aliquē modū tamen ſola nō ſufficit diffinire ſed neceſſariū eſt etiā ponere genus. Cuiꝰ eſt duplex cauſa. Prima eſt qꝛ dr̄aſine poſicōe generis non habet actu dr̄e qꝛ dr̄anon eſt niſi illorū que in genere conueniunt. ⁊ſic ſi nō poneret̉ genus dr̄a non haberet rationem nec actū dr̄e quia non ſciretur inter q̄ poneretur dr̄a. ¶ Alia cauſa eſt quia ſi non poneretur genus tunc̄ diffinitio non includeretprima potentia in qua eſſe rei inchoatur ⁊ ſicnon diceretur diffinitio. quia a pͥma potentiaſiue pͥncipio vſqꝫ ad vltimū actum ſiue finemeſſe rei non explicaret ⁊ ſic non finiret rem qd̓tamen requiritur ad veram diffinitionem.¶ Dubium ſextum. quomodo poteſtdrna habere qͥnqꝫ diffinicōes cum tamē vniꝰdiffiniti ſit tantuꝫ vna diffinicō. ¶ Solutiovnius diffiniti eſt tantū vna diffinicō qͥdditatiua ⁊ eſſentialis. poſſunt tamen pluēs beneeſſe deſcriptiones vnius diffiniti diuerſimodeconſiderati ⁊ ſic eſt in ꝓpoſito. quia differētiaſpecifica ſiue magis propria eſt diuiſiua generis ⁊ ꝯſtitutiua ſpeciei vl̓ ergo diffinitur vt diuiſiua vl̓ vt ꝯſtitutiua. Si pͥmū hoc eſt dupliciter. quia vl̓ eſt diuiſiua diuiſione aꝑtitudinali aut actuali. pͥmo mō ſurgit t̓cia diffiniºorne ¶ Scd̓o mō qͣrta. Si 2ᵐ hoc eſt dupl̓raut em̄ ꝯſtituit ſpeciem ſubalterna tantū. autindifferenter illā ⁊ ſpecialiſſimā. pͥmo verifica

tur ſcd̓a diffinicō. Si 2ᵐ hoc eſt dupl̓r qꝛ vl̓conſtituit ſpeciem tanqͣꝫ totū eſſentiale cuiꝰ eſtabſolute pars ⁊ ſic eſt qͣnta diffinico. aut conſtituit ſpeciem in ordine ad genus cui ſubordinatur ⁊ ſic eſt pͥma diffinico.Ropriū v̓o qͣdriuariā diuiduntNā ⁊ id qd̓ ſoli alieui ſpecici accidit ⁊ ſi non omni propriū dr̄. vt hoīmedicū eē l̓ geometricū. ¶ Et qd̓ om̄iaccidit ⁊ ſi nō ſoli quēadmodū homīeſſe bipedē. Et qd̓ ſoli et om̄i et aliquādo vt homini in ſenectute caneſcere¶ Quartū vo ⁊ qd̓ ſoli ⁊ om̄i ⁊ ſemper quēadmodum homini eſſe riſibileNā et ſi nō rideat tamen riſibilis dicitur. non qd̓ iam rideat: ſed qd̓ aptꝰ natus eſt ad ridendū. Hoc aūt eſt ei ſemper naturale equo hinibile. hec aūt ꝓprie noīantur propͥa. qm̄ etiā conuertutur qͥcqͥd em̄ eſt equus. eſt hinibile.et qͥcquid hinibile eſt equus.¶ Iſtud eſt quartū capitulū iſtius tractatusin quo Por. determinat de quarto p̄dicabili.ſcꝫ de proprio. Et diuidit̉ iſtd̓ capitulū in tresꝑtes pͥncipales. In quaruꝫ pͥmo ponit qͣttuoracceptōes proprij. In ſcd̓o remouꝫ duᵐ qd̓dāIn tercō eligit acceptōꝫ proprij hic intentam.ſcd̓a ibi. ⁊ licet. tercia ibi. hoc autē. ¶ Quo adpͥmū dicit ꝙ dyaletici diuidūt propriū qͣdriuariā. id eſt quadrupl̓r ſiue in qͣttuor modos.Quoꝝ primꝰ eſt ꝙ propriū eſt qd̓ accidit vniſoli alicui ſpeciei ſicut eē medicū vl̓ eſſe geomerricū dicūtur propͥa hoc mō hoīs. qꝛ cōueniūtſoli homini. ſed nō om̄i indiuiduo ip̄ius hominis exquo non om̄is homo eſt medicus vl̓geomēter ¶ Scd̓o dr̄ etiā propriū per oppoſitū ad predictu modū qd̓ accidit omni ⁊ nonſoli ſicut eſſe bipedem omī homini accidit. ſednon ſoli. quia etiā cōuenit auibus. ¶ Terciodicit̉ propriū qd̓ accidit om̄i ſoli. ſed nō ſemꝑſicut caneſcere hoc modo accidit homini quiaconuenit om̄i homini ſoli. ſed non ſemꝑ. quiatantū in ſenectute hoc etiā modo vt dicit Albertus hic ⁊ in libro decimo nono de aīalibus.capitulo ſexto per oppoſitū ad caneſcere cōuenit grui ꝓceſſu etatis nigreſcere. ⁊ equo conuenit in vltimo etatis ſue albiſſimos dentes hr̄e¶ Quarto dicit̉ ꝓpriū quod omī ſoli ⁊ ſemper conuenit ſicut riſibile ip̄i homini.