cipali ītētōe vt ſpūalia adipiſcant̉ qͣqͣſcd̓ario hēant talē ſpē extra oēꝫ noxaꝫiudicant̉: nā vix iſta pn̄t fieri ſine ſpeſcd̓aria. h̓ pa. ⁊ no. ꝙ pa. nō diſtīguitan hmōi p̄ces ſint ꝓ bn̄ficio ſimplician curato: ſꝫ idiſtīcte loꝗt̉ ⁊ no. ēt ibiPa. aliud ſingulare qd̓ fac̄ ad declarationē p̄dictoꝝ d̓ mēte Inn. ꝙ ī ꝓhibitꝭ. qꝛ ſimoniaca ſola ītētio iducit ſimoniā: ⁊ dn̄r ꝓhibita illa. qꝛ ſimoniaca q̄ ſūt ſpūalia de iure diuino. vt vēdē ſacr̄a ⁊ ſil̓ia: ſꝫ ī ſimoniacis: qꝛ ꝓhibita ſola ītētio nō īducit ſimoniā: vt ſiꝗs renūciat bn̄ficio ſuo cū ītētōe hn̄dialiqd̓ tꝑale de qͦ dic vt no. gl. ī. c. ex ꝑtede of. dele. iō tn̄ an. tꝫ ꝙ nūꝗͣ ſola itentio īducit niſi ſimoniā mētalē. qd̓ plꝫpa. ⁊ dr̄ia maxīa ē īter ſimoniā mētalē ⁊ ꝯuētionalē. nā ī ꝯuētionali tenet̉ꝗs reſtituer̄ talia ſpūalia vl̓ tꝑalia illicite recepta: nec p̄t al̓r peniter̄: vt ī. c.inꝗſitōis ī pͥncipio d̓ accu. ſꝫ ī mētaliabolet̉ pctm̄ ꝑ ſolā pnīaꝫ: vt ꝓbat̉ ī. c.fi. ex. e. vbi tex. loꝗt̉ idiſtīcte d̓ oībꝰ ſpiritualibꝰ ꝓcedat gͦ ille tex. ſiue ſint ſpiritualia d̓ iur̄ diuino ſiue ex ꝯſtōne eccl̓ie ex qͦ al̓r n̄ diſtīguit. ⁊ optīe illd̓. c.ſic īductū ꝓbat opi. io. ar. hͨ pa. ꝓ ſacr̄iſꝟo ⁊ alijs ſpūalibꝰ n̄ reꝑit̉ ꝓhibitū p̄ces porriger̄ ꝓ ſe ſi ē dignꝰ: excepto tn̄religioſo ꝗ velle n̄ hꝫ. xij. q. i. nō dicatꝭ.ſi ꝟo p̄ces porrigūt̉ ꝓ alio aut ſt̓ p̄cesſpūales aut carnales: ſi carnales: tūcaut ꝓ digno aūt ꝓ idigno: ſi ꝓ idignoſimonia ꝯmittit̉ ẜꝫ oēs doc. i. q. i. d̓ ordinatiōibꝰ: ſi ꝟo p̄ces ſūt ꝓ digno: puta qꝛ illi ꝗ p̄cant̉ attēdūt ꝑētelā pͥnciliter: ſi tn̄ ſuꝑior nō hꝫ reſpcm̄ ad p̄ceſſꝫ ad meritū ꝓmouēdi ad ordīes velbn̄ficiū nō ꝯmittit̉ ſimōia extra. d̓ eta.⁊ qͣ. tuā īmo ſi ꝯſāguineꝰ ē dignꝰ plꝰ tenet̉ p̄latꝰ ei qͣ extraneis ꝓuider. ar. exͣ.de coha. cle. c. i. Tho. āt ī. iiij. dic̄ ꝙ qn̄ꝗs dat aliꝗd ſpūalē ꝓ laude acꝗrēdavel fauore quē expetat ab eo cuius p̄cibus ſatiſfacit: ſimoniā ꝯmittit. ⁊ ſil̓r ſihoc faciat ad euitādū aliqd̓ ꝑiculū vl̓malū qd̓ pōt īferre p̄ces porrigens ſinō exaudit̉: puta aliꝗs potens. Qn̄ exgo p̄ces fidit ꝓ idigno: ſatis apꝑet ꝙnihil aliud mouet qͣꝫ fauor aūt ꝑiculūeuitādū. ⁊ dr̄ fauor auxiliū: laus ⁊ aſſēſus: ⁊ iō māifeſte ꝯmittit̉ ſimōia ſi ꝑihͦ bn̄ficiū eccl̓iaſticū det̉ ſi āt ꝓ dignoſia̓t p̄ces qͣꝫtū ad iudiciū hoīuꝫ ꝓbabilē: vt ꝙ dās magis moueat̉ intuitu dignitatꝭ ꝑſone qͣꝫ fauore p̄ciū n̄ reputat̉ſimōia. Si tn̄ pͥncipal̓r moueat̉ fauorp̄ciū vl̓ timor rogātis qͣꝫtū ad dīnū iudiciū. ſimōiā ꝯmittit rogatꝰ ⁊ rogās. ſihͦ ītēdat ſiue aliꝗs roget ꝓ ſe ſiue ꝓ alio¶ Quid ſiꝗs dedit pecuniā alteri: vl̓ 6ſi p̄ces porrexit alij ex pacto ꝙ ꝑꝑ datā pecuniā ꝑ p̄ces porrectas: det oꝑaꝫꝙ hēat beneficij: dic ꝙ idē ē ſi ac d̓diſſet collatori bn̄ficij. j. q. v. pn̄tiū: nec diſtinguitur ꝙ fiāt p̄ces ꝓ digno: aut carnal̓r aūt ſpūal̓r: cū ex h̓ ip̄o ſit indignꝰ⁊ fuit p̄ces carnales: qꝛ ex hoc pactovult hēre bn̄ficiū Si ꝟo adulatōꝫ facit. vt hēat bn̄ficiū pōt dici munꝰ abobſeꝗo. ⁊ reputādus ē ſimoniachus .i.q i. ordinationes. Nō tamē tenetur illud beneficiū reſignare. ar. d. c. finalihic Ber. Inno. ⁊ hoſt.¶ De munere āt ⁊ obſeꝗo gl. ī. c. ſūtnōnulli. i. q. i dic̄ ꝙ ſi ſeruiēs eſt dignꝰ⁊ ſeruitiū dignū ē ⁊ hōeſtū licite ſꝑatbn̄ficiū ēt ſpūale. Secꝰ ſi nō eēt idoneus ad illud bn̄ficiū vel ſeruitiū nō eēthoneſtū gl. āt ī. c. cū eēnt extra eo. dicitꝙ licite pōt ꝗs ſeruire alicui p̄lato. ⁊ſꝑare ab eo bn̄ficiū ſpūale: nec ex hoccōmittitur ſimonia lꝫ ſequatur collatio. dicit tn̄ gl. ꝙ nō dꝫ pͥncipal̓r ſeruire hac ītētōe qͣſi velit vt refert pa. ibiꝙ poſſit ab eo bonū ī gnͣe ſꝑar̄. ⁊ ſecūdario bn̄ficiū ſpūale. ſed. d. an. ꝓ ꝯcordātia dicit ꝙ aut ſeruiēs et recipiensſeruitiū hn̄t reſpectū ad certū bn̄ficiū⁊ ꝓcedit gl. ī. d. c. cū eēt vt nō liceathac ītētōe pͥncipal̓r duci. Aut tēdit adbn̄ficiū īcertū. ⁊ ꝓcedit gl. in. d. c. ſuntnōnulli. Sꝫ pa. dicit nō videre bonaꝫrōnē diuerſitatis īter certū bn̄ficiū ⁊ īcertū nec putat ꝙ ſit licituꝫ pͥncipal̓rſeruire ꝓ ſpūali bn̄ficio conſequēdo.nec p̄latꝰ licite ꝯfert. ſi pͥncipalieer du
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten