poſſibile eēt ſcir̄ oēꝫ ꝯtinētiā gr̄e. ⁊ oēꝫformalitatē. tn̄ nō ē oīo īpoſſibile al̓s īnullo pͥuilegio ꝑmitteret̉ ꝓbatio tenoris ꝑ teſtes: qd̓ tn̄ ꝑmittit̉. extra eo. cūolī el. i. vbi ex tex. illo hr̄ ꝙ ꝯtēta ī īſtr̄oꝑdito ꝓbari pn̄t ꝑ teſtes ꝗ illud ꝑlegerūt. ſi deponāt de tenore ⁊ ꝙ erat ſinevitio. nec ē neceſſe ꝓbare d̓ ꝟitate iſtr̄iEt dicit pan. ꝙ nō ē alibi tex. ita clarꝰvide ēt eūdē panor. i. c. ī nr̄a de reſeri.vbi tꝫ opi. dictoꝝ Io. an. ⁊ Arch. ⁊cͣ. d.ꝙ lꝫ ſcriptura reꝗͥrat̉ ad ꝓbatiouē gr̄enō ē tn̄ de ſub̓a gr̄e. vn̄ mortuo papaꝗ fec̄ gr̄aꝫ: lr̄is nōdū extractis: nō expirat gr̄a: ſꝫ ſucceſſor dꝫ dare lr̄as factēdo mētioneꝫ de p̄deceſſore. Et ex hocdicit Bal. ī. l. hūanū. C. de. ll. ꝙ ſi papaꝟbo ꝓnūciat aliquē ep̄m vl̓ abbatē: ꝙſtati ſacta ꝓnūciatiōe: ille ſic ꝓnūciatꝰep̄s ē ſeu abbas. nō tn̄ debēt iſti recipiꝓ pl̓atꝭ. niſi gr̄aꝫ ꝓbēt ꝑ lr̄as apl̓icas.al̓s tā gerēs qͣꝫ canonici cū recipiētesīcurrūt penas graues. vt hr̄ in extrauagāti Bonifa. q̄ īcipit. Iniūcte. ⁊ ī hͦ ml̓ti errāt. Idē Cal. Infert ēt Panor. ind. c. cū oli. ex illo tex. aliud valde ſingulare. ꝙ ꝯͣ petētē īnouationē alicuiꝰ pͥnilegij: ſeu īſtr̄i p̄t ꝗs de cuius p̄iudicioagit ſe opponere: ⁊ īpedire īnouationēſi ꝓbet de iure ſuo. Et qꝛ hoc tēdit inp̄iudiciū alteriꝰ: nūqͣꝫ dꝫ inouari pͥuilegiū: ſiue īſtr̄m: niſi citatis illis quoꝝintereſt. Et ſi nō apꝑet de ītereſſe alicuius dꝫ fieri edictū gn̓ale. vt ꝗcūqꝫ putauerit ſua ītereſſe: cōpareat ad ꝯdicēdū. Dicit tn̄ Pan. in. c. ex ꝑte. extra e.ex illo tex. ꝙ qn̄ īnouatio pͥuilegij ſit ꝑeū ꝗ pōt de nouo illud concedere: nōeſt neceſſe citare aliquē ad ꝯͣdicēdumipſi īnouationi: niſi hoc velit facere adcautelā. ſicut cōiter ſit īcuria: nō ſolū īinouatione pͥuilegioꝝ. ſꝫ etiā qn̄ ſit trāſumptio alicuius pͥuilegij. Secꝰ aūt ſiinnouatio ſit ꝑ inferiorē: qꝛ non valettunc tranſumptio. ſeu īnouatio niſi citata parte: ſeu p̄miſſo edicto generali.de quo vide in. c. albricus. de teſti. Iſtatn̄ īnouatio nullū ius tribuit de nouo:etiam ſi fiat ab hn̄te ptātem de nouo353concedendi: qꝛ in dubio nō videt̉ denouo velle cōcedere. ſed ius nouum ſiqd̓ ꝯpetit: ꝯfirmare. vt in. c. cū dilectade ꝯfir. vti. Et ideo ſi origīale erat ſublatū: ita ⁊ inouatū. Et p̄dicta no. qꝛ veniunt multotiēs in pratica. Nā multotiens fiunt trāſumpta ex originalibusbullis apl̓icis. ⁊ nullā fidē ī iudicio faciūt: niſi fuerit citata ꝑs: vel niſi p̄miſcum fuerit edictum. generale: ſalteꝫ invaluis eccl̓ie. Et ideo neceſſe eſt vt inhuiuſmodi trāſumpto fiat mentio dehuiuſmodi citatione: vel edicto.¶ Quare aūt reqͥrat̉ huiuſmōi cita 17tio. ℟. Panor. in. d. c. albricus. ꝙ hoceſt: qꝛ in hac nouatiōe ſubeſt magnuꝫꝑiculū: ⁊ nō minus qͣꝫ qn̄ teſtes examinant̉. īmo maius cū inſtr̄m vel pͥuilegium poſſet eē falſuꝫ latēter. ⁊ iudex⁊ notariꝰ de facili nō ꝑpēderēt: cū nōſint de maͣ informati. Iō dꝫ vocari iscuius ītereſt: vt ſe opponat ſi velit. alsexēplū nō valebit. Hoc tenēt doc. cōiter ī. d. c. albricꝰ. Et legiſte maxīe barī aucͣ. ſiꝗs. C. d̓ edēdo. ⁊ Spe. ī ti. de inſtru. edic. Et doc. d̓ rota. Et ī hoc multi etrāt: faciētes ſolū exēplari ꝑ notarium auc̄te iudicis. Et plus dicit Inn. īd. c. albricꝰ. ꝙ ēt ſi ſit inſtr̄m qd̓ aliuꝫſpāliter nō tāgat: vt pͥuilegiū vel indulgētia. ⁊ ſic nō ē ſpālis aduerſarius. Debēt tn̄ ꝑ edictū ſolēniter citari: qͦrumitereſſe poſſit. Alias nō valebit exēplatio: niſi fieret ꝑ illū ꝗ ip̄m cōceſſit.¶ Sed q̄ro: nūꝗd facta publicatiōe rep̄ſumat̉ ꝙ ꝑs fuerit citata: vel ꝙ edictū emanauerit: cuꝫ cōtractu tꝑis obijciat̉ ꝙ nō fuerūt vocati qͦrū intererat.ꝗdā dicūt ꝙ debēt p̄ſumi oīa ſolēniterfacta. l. i. ⁊. l. optimā. C. d̓ ꝯͣhē. ſtip. Alijdicūt ꝙ ſi in publicatōe ꝯtineat̉ eos vocatos p̄ſumit̉. al̓s ſecus Ho. ponit tertiā opioneꝫ diſtinguētē īter ip̄s ⁊ tꝑa.Nā ſi publicatio fuit facta ita de recētiꝙ vtēs ea pōt de facili ſolēnitate ꝓboreſibi īcūbit onus ꝓbādi: niſi expͥmatur ī publicatiōe. ꝙ ſolēnitas fuit ẜuata. Si āt factū ē ita ātiquū vt īpoſſibil̓reddat̉ ꝓbatio: tunc oīa p̄ſumunt̉ ſolē33
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten