tribus illos redditus. petere ī iudicionec ēt extra iudiciū exigere. Si tamenheres ipſe vellet ſpōte fratribus darehoc cau liceret fratribus recipere maxime per modum elemoſyne.21 ¶ An aūt indiſtincte fratribus minoribꝰ ꝓhibeātur anni redditus. ℟. car.in. d. ele. exiui. poſt Fede. ꝙ aut ānuusredditꝰ reliꝗtur ad certū vſuꝫ diuinicultus. puta vinū ꝓ ſacrificio. frumentū ꝓ hoſtijs. ⁊ ꝯuētꝰ ē capax. Aut reddiiꝰ deputat̉ victui. vl̓ veſtiui. vl̓ īdiſtīcte relinꝗt̉: ⁊ ad modicū tp̄s: ⁊ ꝯuētusē capax. qꝛ vr̄ vnū legatū: cuius ſūmaeſt diuiſa qͦ ad ſolutōꝫ: nec ꝑ hͦ tollit̉mēdicitas: ſꝫ ſb̓leuatur. Aut relinꝗturad tp̄s nō modicū. ⁊ n̄ valꝫ: qꝛ tūc cōputat̉ iter īmobilia. vt in. d. §. cūqꝫ annui. Et hec diſtīctio eſt equa. ⁊ dic nōmodicū tp̄s eē dicēniū vl̓ vltra. vt no.in cle. i. de re. ec. nō alie. in. gl. Et bn̄ facit. d. cle. qꝛ ibi iocatio redituū ad modicū tp̄s n̄ ꝓhibet̉ tāqͣꝫ alienatio. Addit etiam ipſe. Car. ꝙ non repugnatmendicitati ſeruare victualia: quando timet̉ ꝙ alio mō hēri nō poterunt.22 ¶ Pōe. ꝗdā in teſtō fratres minoresvel vnum eorumheredes vniuerſalesinſtituit. Primo queritur. an valeatteſtamētū. Bar. in tractatu mīoricarūdi. i. ꝑ. d. cle. exiui. vbi dr̄ ꝙ fratres minores ſucceſſionū nō ſūt capaces. dicitꝙ ſi fratres minores ſunt īſtituti heredes ⁊ nullū habēt ſubſtitutū. vl̓ coheredē: tūc teſtamētū ē nullū: ⁊ hereditas ꝑtinet ab inteſtato veniētibus. Secus ſi in teſtamēto fratres iuſtituti habēt ſubſtitutū: vel coheredē: qꝛ tuncteſtamētū pōt valere: ſubſtituto adeūte hereditatē: ad quē primo ꝑtinet veladeūte coherede: cui accreſcit portiorelicta fratribꝰ vbi ſubſtitutus nō eſt.2z ¶ Scd̓o querit̉ nū̄ꝗd ẜ̄dicti venientes ab inteſtato ſubſtituti: vel coheredes ad qͦs dicta hereditas remanet ẜꝫiuris rigorē: poſſint eā retinere licite inforo ꝯſcīe. ℟. Bart. vbi. sͣ. ꝙ ille apudquē hereditas remanet de inris rigore. dꝫ de volūtate deiūcti ſollicite inue272ſtigare. ⁊ ſūc ex illa inueſtigatiōe. autipſe remanet certꝰ ꝙ teſtator voluit illud ſuū teſtamētū valere iure directoſ. teſtamēti tantū. Aut remanet certusꝙ teſtator. voluit ꝙ valeret ēt de iurecodicilloꝝ: ⁊ oī mō qͦ pōt. aut nō pōteſſe certꝰ. nec applicat animū ad aliqd̓p̄dictoꝝ. ſꝫ remanet ī eo qd̓ ius p̄ſumitPrio. cāu. qn̄ ꝯſtat ꝙ teſtator volueritꝙ valeret iure directo .ſ. teſti tm̄. ⁊ tūcille apud quē p̄dcā hr̄ditas remāet. ſicite pōt eā retinere in foro ꝯſcīe. Scd̓ocā. qn̄ ille apud quē remanet hr̄ditascredit defūctuꝫ voluiſſe teſtm̄ valere eīmō qͦ meliꝰ p̄t. ⁊ tn̄c tn̄r īforꝑ cōſcie.Tertio. ꝟo cāu qn̄ ille apd̓ quē remanet n̄ p̄t eē certꝰ. nec applicat animuꝫſuū ad aliqd̓ p̄dictoꝝ. ſed ē ꝯtētus eoqd̓ ius p̄ſumīt. ⁊ iūc idē puto qd̓ ī primo cāu. vix puto tn̄ reꝑi. alique ꝗ nolit valere oī mō qͦ melius poteſt. ⁊ iōforo ꝯſcie tuliꝰ eſt nō tenere. ⁊ ita dixerūt multi magiſtri theologie. ⁊ p̄dicta vera in veniētibus ab inteſtato. ⁊in coheredibus. in ſubſtitutis aūt noneſt dubiū. ꝙ volūtas defuncti teneretnam voluit defūctus ꝙ hr̄de inſtitutonon adeunte vel qꝛ nō vult vel qꝛ nōpōt. ſubſtitutus admittatur: vt. l. cumꝓponas. C. de here. inſti.¶ Quid ſi teſtator dedit ſubſtitutuꝫ 24ſub ꝯditione. ſi īſtitutꝰ decederet fineliberis ex ſe legitime d̓ſcēdētibꝰ vel excorpore ſuo naſcētinꝰ: nūꝗd euaneſcitſubſtitutio ꝑ ingreſſum religiōis. hecqō ſatis pulchra ⁊ quotidiana eſt: Etidē pōt dici qn̄ teſtator ꝑ alia ꝟba continētiā naturalitatē fecit ſubſtitutionēPa. in. c. in pn̄tia d̓ ꝓba. recitat Iac.de hel. hāc. q. diſputaſſe quā poſuit in§. ſꝫ ⁊ hec pn̄ti ī auctētico de ſa. ep̄i. ⁊ꝯcluſiſſe ſubſtitutionē dicto mō cōceptā nō expirare per īgreſſu r̄ligionis.qꝛ teſtator ꝑ illa verba eligit natura litatē. nec reliquit volūtatē ſuā interp̄tetioni iuris. Secus qn̄ locutus fuiſſetgeneraliter. vt ſi ſine liberis deceſſerti⁊cͣ. tūc ſuccedit inris interp̄tatio queceſſat in caſu certo. qꝛ ī icertis n̄ certis