Certe turamentū hoc caſu ꝯcernit obſeruantiā ſinguloꝝ. Iō ſi collegiū deliberat tollere ſtatutū nō peccani ſinguli.poſſmodū ꝯueniēdo. Sꝫ ſi iuramentū ſtringit eos ad obſeruādū collegialiter tūt hꝫ locū alia opio vt fine mētuꝑiurij nō poſſint ēt collegial̓r ꝯͣuenirecā rōnabili nō ſubſiſtēte Pone exemplū ī caſu. d. c. dilecto. nā canonici iurādo nō reciꝑe aliquē vltra numeꝝ ſtatutum iuramentū vr̄ hūiſſe reſpectuꝫ. vtēt collegial̓r nō recipiāt qꝛ nulli dubiūꝙ ſingulares non pn̄t ſingul̓r eligerecanōicos. vn̄ ex forma ⁊ mā iuramenti poteris ꝯp̄hendere vtꝝ iuramentuꝫſtringat tm̄ ſingulos ſingul̓r an veroſingulos collegial̓r. Et ad ꝑpetuatiōeꝫſtatuti adhibeas hāc cautela: vt ſinguli iurēt ꝯtēta ſtatuto nō habita mētione de ſtatuto. Et vt iurēt ꝙ ēt collegialiter nō ꝯͣueniēt. Subſiſtente poſtmodū cā ꝯcernente fauorē publicum. pn̄tꝯuēire. vide de hͦ gl. noͣbilē. xi. di. ī his.Additio. Pro declaratiōe intusmae facienda ē diſtinctio bimēbris .ſ. qͦ ad ſucceſſores ꝗ nōfecerūt ſtatuta lꝫ iurauerit ẜuare ſtatuta ſuoꝝ p̄deceſſoruꝫ. Secundo quo adpͥmos ꝗ fecerunt dicta ſtatuta. Et qͦ adſucceſſores dico ꝙ ſi maior ꝑs nō obſeruat dicta ſtatuta. ēt ipſi ꝯueniendonō vn̄r ꝯdēnādi: qꝛ ꝟiſil̓r cogitar̄ pn̄tꝙ ex aliqͣ ca̓ ltīa ſint abrogata talia ſtaiuta. Nec ob. ꝙ iurauerit ẜuare dcā ſtatura. qꝛ dꝫ ītelligi ꝙ obligauerit. ſe adobſeruādū ſtatutū nō abolita vel abrogata ⁊c. Quo ꝟo ad pͥmos: ad hoc vtnō incurrāt ꝑiuriū reꝗͥrit̉ ꝙ vel maiorꝑs tollat talia ſtatuta collegial̓r ſaltemtacite: nec ſufficeret ꝙ tollerēt ſingul̓rvel ꝑ ꝯſenſus ſingulares. Ad hec faciunt no. sͣ. Cōſuetudo. §. xiij. in fi.4 ¶ Quid aūt dicendū de ſtatutis cōitatū: vel vniuerſitatū. aut collegiorū. ſeufraternitatū: q̄ ꝗdē ſtatuta multotiensſūt ꝯfirmata ab ep̄is: aut pͥncipibꝰ ciuitatū: vel terraꝝ. an̄ nō obſtāte hac ꝯfimatiōe poſſini ꝯͣuenire eo tn̄ mō vt dictū eſt. Aie ꝙꝛ ſi ſuꝑio ꝯfirmauit p̄dcāſtatuta ex certa ſcia ⁊ cū cāe cognitōerſic iferiores abſoluere nec diſpēſare poterūt. al̓s ſecꝰ. Bar. tn̄ in. l. oīum. C. deteſta. vr̄ tenere idiſtincte: ꝙ inferiorespoſſint ꝯͣuenire. Dicit .n. ꝙ lꝫ teſtm̄ ſitfactū de ꝯſenſu pͥncipis tn̄ pōt reuocari ſine eius ꝯſenſ. Qd̓ faeit ad ſtatutaẜꝫ eū: q̄ ſūt ī ducatu ſpoletano ꝯfirmata ꝑ ſuꝑiorē. Et ſic pn̄t ſine eiꝰ ꝯſenſureuocari. Adde tn̄ p̄dictis qd̓ no. pa. īc. cū acceſſiſſēt de ꝯſti ꝙ ſtatuētes pn̄trecedere a ſtatuto ꝯfirmato a ſede apl̓ica vel alio ſuꝑiorē ⁊ redire ad ius cōenō obtēta alia lnia a ſuꝑiore. Et idē iꝫ3Bal. i. l. oēs ppl̓i. ff. de iu. ⁊ iure. Sedbar. in. ꝯͣriū eſt in. d. l. oīuꝫ. Solet Pa.ſic ꝯcordare. aut ſtatutū cōcernit pͥncipaliter fauoreꝫ ſtatuētiū: ⁊ ꝓcedit priaopio. Nā ꝯfirmatio hꝫ viꝫ cuiuſdā pͥuilegij: cui pn̄t ſtatuētes tāqͣꝫ pͥuilegio renūciare. Si ꝟo ſtatutū cōcernit fauorēalioꝝ vel ius publicū. ita ꝙ n̄ mere ipſos ſtatuētes: ⁊ tūc ꝓcedit alia opīo qꝛexqͦ ſuꝑior ꝯfirmat: vr̄ diſpōnē facereſuā qꝛ oīa nr̄a facimꝰ ⁊c. Inferior ē tn̄p̄t tollere legē ſuꝑioris facit dcm̄ Inn.in. c. accedētibꝰ. de p̓nti. vbi dicit ꝙ ſiſtatutū ꝯcernit pͥncipal̓r fauorē eccl̓ienō pn̄t canōici exp̄ſſe. vl̓ tacute illi renūciare. Aliud notabile Pan. ꝙ ſi ſtatuētes vel eoꝝ ſucceſſores veniūt ſciēter ꝯͣſtatutū. vident̉ tollere ſtatutū. Ita ꝙ ꝑvnſcū actū ꝯͣ ſtatutū factū: tollit̉ ip̄ꝫ ſtatutū. Idem Hoſt. ⁊ Io. an.¶ Quid aūt dicēdū de ſtatutis qͣrūdā 5terraꝝ. vt in rippia ianue. q̄ nō ꝑmittūt vinū aliu̓de apportatū vendi ī ſuoterritorio: qͣꝫdiū vinū illiꝰ terre īueniat̉venale ꝓ tato vel tāto p̄cio. Et multotiens talia ſtatuta ſunt ꝯfirmata iuramēto an ſint obẜuāda. ℟. ẜꝫ Monal.ꝙ hmōi ſtatuta ⁊ iuramenta ſūt illicita ⁊ nō obẜuāda. cū ēt circūſcripto ſtatuto vel iuram̄to: talia obẜuare vl̓ faceintētiōe cōrrupta: ⁊ illicitū ſit. Et h̓ vr̄rōnabile. Secꝰ at ſi aliqͣ bōa ītētiōe: ⁊ad bona reipublice. vt puta hn̄t vinavalde debilia ⁊ corruptiōi obnoxia: q̄lōgo tꝑe ẜuari nō pn̄t. Et ſi viua aliuꝫ
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten