ꝙ ide ſeqͣretur mors. irregularꝭ eſt. vlſi ſuaſit iactū machīe vl̓ baliſte vel ꝙeatur ad capiendū caſtꝝ: qd̓ n̄ poteratde facili capi ſine morte hoīum. ⁊ ſicmors ſecuta eſt. Si ꝟo n̄ erat ꝟiſimileꝙ mors ſeq̄retur. tūc ꝗdeꝫ ſi ꝯſuluit rēlicita. nō eſt irregularꝭ. etiā ſi mors fuerit ide ſecuta. Si ꝟo illicitaꝫ irregularis eſt. extra de homi. ⁊ contines aturEt eodeꝫ mō diſtinguitur. ſi is cui ꝯſu.litur. non occidit ſed occiditur.2 ¶ Quid ſiquis ꝯſuluit homicidiū fiere ⁊ an̄qͣꝫ ſequeretur effectꝰ reuocauit.℟. ẜm Inno. ſi expreſſe. ⁊ ſine vlla fictione prohibuit īmunis eſt ab homicidio. ita tn̄ ꝙ ſi nō firmiter credit ꝙreuocatio locum habeat tenetur iudicare illi vt ſibi caueat. Si auteꝫ per ſolam reuocationeꝫ firmit̓ credit ſufficere non erit irregularis ẜm Inno.z ¶ Quid ſiquis mādauit homicidiumfieri noīe ſuo. ⁊ anteleffectū reuocauit.℟. ẜm Inn. Ideꝫ eſt qd̓ de conſulentenunc dictum eſt. niſi ꝙ Hic ſufficit reuocatio tm̄ .ſ. ꝙ etiā ſi nō indicet illi ꝗſibi caueat non ſit irregularis. Ratiodiuerſitatis eſt quia ille cui conſulituragit pro ſe. Et ideo plus requiritur adremouendum effectū cōſilij qui cōcernit ip̄m operanteꝫ. Sed mandatariꝰagit pro mandante. ⁊ ideo ſufficit ꝙei cōſtet de ꝯͣria voluntate mandantisnon ſolum expreſſe ſꝫ etiaꝫ tacite. vt ſipaceꝫ iniret cum occidendo: vel parentelam vel aliam amicitiam ꝯtraheretſciente eo cui mandatum erat de occidendo ſecundum eundem Inno.¶ Quid ſiꝗs mandauit aliquem verbūrari inhibens expreſſe: ne occidereturvel mutilaretur ⁊ ille nihilomius mutilat vel occidit. ℟. mandator irregularis efficitur: qꝛ mandando in culpa fuit. Et hec euenire poſſe cogitare debuit extra. eo. is qui li. vi.5 ¶ An at. clericus vel aliꝰ ratū habenshomicidium ſit irrelgularis. Dic ꝙ dehoc vr̄ caſus ꝙ ſic: in regula ratihabitionem. de reg. iuj. li. vi. vbi dr̄ ratihabitioneꝫ retrotrahi: ⁊ mandato nō eſt20 4dubiū cōparari. Gō ꝯſtat ꝙ ſiꝗs midaſſet homicidiū: eo ſecuto. eſſet irregularis. ergo ideꝫ in ratihabitione exqͥ ꝑ ocām regulā ratihabitio mādatoꝯꝑatur. h̓ tn̄ ītellige ſi is qui ratū hūiteo tꝑe qͦ ꝯmiſſū eſt homicidiū. potuiſſet mādare tale delictū. Nā ẜm panor.poſt Io. an. in. c. i. de cōuer. infide. adhoc vt fictio ꝓcedat: requiritur ꝙ duoextrema ſint habilia ad illum actumꝑpetrāduꝫ .ſ. tp̄s in qͦ actus fuit geſtus⁊ tp̄s ratihabitiōis. Si .n. alterū iſtoꝝdeficit: nō ꝓcedit ratihabitio: qꝛ fictionō cātur ſuꝑ īpoſſibili. Exemplū. Quiinterfecit hoīem noīe infatis: demuminfans maior faciꝰ hꝫ ratuꝫ: certe hecratihabitio nō trahitur retro. qꝛ īpoſſibile erat illū infanteꝫ tūc tꝑis mādaredelictū: nō ergo pōt trahi retro cū nōdebeat plus poſſe fictio qͣꝫ ꝟitas. HecPanor. Et ſic ex dictis ſupra habesꝙ ī iſto ratū habente ſufficit: ꝙ tūc tēporis poſſit mandare homicidium: lꝫforte nō poſſet ꝑpetrare diciū homicidium: vt qꝛ eſt infirmꝰ. vel trūcatꝰ manibus ⁊ hmōi. Hoc ideꝫ tꝫ Spe. ī ti.de leg. §. iuxta ꝓpōnis ⁊c. ꝟ. ſed quid.vbi dicit. Ego ſimpl̓r credo ſolā ratihabitōeꝫ: ſiue placētiā vt ita dixerimnon inducere irregularitateꝫ. vbi nullus ꝯſenſus vel cooꝑatio vel exhortatio p̄ceſſit. nec eius noīe factū eſt ar. ff.mā. ſi vero. §. ſi poſt. Archi. tn̄ in. ca.oēs. xvij. q. iiij. dubitat de hoc. d. ꝙ forte ex ratihabitione ſola nō ꝯͣhitur irregularitas. Allegat ad hoc. c. fi. xv. q.i. Ideꝫ vr̄ tenere hoſt. qꝛ factū deficitī quo lex ꝓmotiōis ꝯſiſtit. Sꝫ ad hocrn̄deri pōt ꝙ lex ꝓmotiōis factū propriū vel alienū requirit. al̓s mādās fieri homicidium non eſſet irregularis:quod eſſet abſurdum.¶ Sed quid ſi ꝑ nulla ſigna exterio­ 16ra pōt apparere ꝙ ratū habuerit. immo illū homicidā expulit: ſꝫ tn̄ in veritate ratū hūit in corde nūquid eſt irregularis retento caſu priori. Dic ꝙ ſicquo ad deū. iuria notata per glo. ī. c.cum quis de fen. excō. li. vi.