neantur ad hoc onus: niſi de iſto īdulto cōceſſo monaſterio fiat mētio de ꝟbo ad v̓bum. demū papa ꝯceſſit legato vt poſſit exigere ꝑcuratōem a ꝗbuſcūqꝫ ꝑſonis ēt exēptis: qͣꝫqͣꝫ talia ſint pͥuilegia: ꝙ de eis ſit fienda mentio deꝟbo ad v̓bū: q̄ voluit in iſtis lr̄is hēriꝓ exp̄ſſis. Queritur nunꝗd ꝑ has lr̄aslegatoꝝ ſit derogatū illi priuilegio. qōvr̄ ſatis dubia. vt refert pa. in. c. cū inſtantia. de cenſi. Et dicit Fe. tenuiſſe pͥmū non eē ſublatū ꝑ ſecūdas lr̄as: ꝗade p̓uilegio dꝫ fieri mentior ad hoc vtei deroget̉. vt in. c. veniens de p̄ſcript.Et not. xxv. q. ij. in ſūma ⁊ in. c. i. de pͥſcrip. Nec ſufficit mentio gn̓alis: iꝫ reꝗritur ſpecifica. vt in. c. ij. de do. ⁊ ꝯtu.Item ſi diceremus oppoſitū: pͥmū priuilegium eēt inutile: cū papa ſemꝑ cōcedat pleniſſimas lr̄as legatis. ſꝫ poſtmōuꝫ idē Fe. ꝯſilio. xlvi. mutauit ſnīaꝫtenēdo ꝯͣrium. Nā ꝑ ꝟba gnālia pleuiſſima reuocātur oīa p̄uilegia: ſtatuta etꝯſuetudines. vt eſt bonus tex. in cle. dudū. de ſepul. Itē ſi diceremus ꝯͣriū: indirecte diminuiretur ptās pape. nā cuꝫp̄uilegia ꝯſiſtant in facto: ⁊ papa nonhēat oīum memoriā: impoſſibile foretꝙ de oībus hmōi pͥuilegijs faceret mētōem de v̓bo ad v̓bum. Nā ſatis eſt ꝙapꝑeat de intentōe ſua volente reuocare talia pͥuilegia. ꝯclude gͦ ꝙ taꝫ in hacma qͣꝫ in alia. debemus ſemꝑ ꝯſiderare pͥmi ⁊ ſecūdi tenorē. ⁊ ẜm eoꝝ vimiudicandum vel ꝓ pͥuilegio: vel ꝓ reuocatōe. Et faciūt p̄dicta ad mām teſtōꝝhec pa. idem tꝫ car. in cl. i. de ſepul. vbidicit ꝙ ſi in ſecūdo eſt aliqua ſpectalisexpreſſio: ꝑ quam aꝑte colligitur mēsdiſponētis: hoc ſufficit ad reuocanduꝫpͥorem diſpōem et ſi in primo diceret̉:ꝙ oporteat exprimiʳ nomen talis ſctī ⁊huiuſmodi. Et refert bart. in. l. ſiꝗs inpͥn. de le. iij. tenere. ꝙ ſi teſtator dicit: n̄obſtante quocūqꝫ alio teſtō ēt ſi in eoſunt verba derogatoria: talis expreſſiodicitur ſpecialis ⁊ ſufficit ad reuocandum. hec car. ⁊ ad hoc bonꝰ tex. in cle.61 s.182dudū prealle. ⁊ glo. ſuꝑ v̓. verbo dicit.hic vr̄ expreſſum ꝙ valeat priuilegiuꝫvel gratia apoſtolica de qua conſtat:licet ſcriptura ſuper ea confecta non ſitalius eſt bonus text. in. c. alma. de ſenten. excō. lib. vi.¶ Exempta eccleſia ⁊ monachi: vel ca 2nonici vel conuerſi ⁊ perpetuo oblatiintelliguntur exempti: non aūt preſb̓rꝗ ꝑochianoꝝ curam hꝫ qͦ ad ea q̄ adipſam curā ꝑtinent: nec ipſi ꝑochianiex de priuile/ ꝑ exēptiōem li. vi.¶ Si eximantur canonici alicuius ec 3cleſie: non ꝓpter hoc ſunt exempti clerici: ſed bene econuerſo .ſ. ꝙ exemptisclericis intelliguntur exempti tam canonici qͣꝫ alij clerici. d. c. ꝑ exemptionēSed ipſa eccleſia nō eſt ꝓpter hoc exempta vt ibi ex quo habes ꝙ appellatione canonicoꝝ non veniunt clerici.ſed bene econuerſo. Item infertur ꝙappellatione continentis comprehenditur contentum: non aūt econuerſo.vt ibi vbi dicitur ꝙ exempto clerico aalicuius eccleſie non ꝓpter hoc eccleſiaipſa eſt exempta. Sed dubitatur de. l.ciuibus. ff. de rebus dubijs. vbi habet̉ꝙ ſi legatum eſt factum ciuibus alicuius ciuitatis. Intelligitur legatum eſſefactum ipſi ciuitati: ergo eodem modo hic exemptis clericis debet ⁊ ipſaeccleſia eſſe exempta. Reſpondetur ꝙideo legatum factum ciuibus in genere intelligitur eſſe factum ciuitati: quiares eſt fauorabilis: ⁊ conſequenter extendenda. Hic vero agitur de re odioſa hoc eſt Priuilegio per quod derogatur poteſtati ordinarie. Ideo reſtringenda.¶ Per monaſterium ſeu locum exemptum intelligi debet tam de ipſo qͣꝫde cimiterio ⁊ de domibus monaſterij: pratis. ortis ⁊ areis. que ſunt iuxtaeccleſiam argumentum. xij. q. i. neceſſaria. ⁊. c. nulla.¶ Fratres minores ſunt priuilegiati §ita ꝙ ratione delicti: vel cōtractus: velrei: non poſſunt conueniri. vt in dicm m 6