ſus dependet abi mediate p̄cedenti2 ¶ Utꝝ excōicatis poſſit aliquid dari.℟. ẜꝫ. ꝟ ꝟ. pōt cā hūanitatis ⁊ ī ſuſten.tatione .ſ. qn̄ indigeret: nec expectādaeſt vltima neceſſitas. Et ēt ſi excōicatꝰpetit hoſpitiū non tenet̉ ꝗs expectare:donec ab alijs oībꝰ ſit repulſus Et hocītelligo ſolū quo ad neceſſaria vite: vtalimēta: veſtes. ⁊ hoſpiciū. Secꝰ ſi petat alia vtenſialia: vt ſecuriū: ⁊ foſſoriū⁊ hmōi. Tn̄ tm̄ poſſet indigere ſecuri⁊ hmōi: ꝙ poſſet ei dari. qd̓ arbitriobōi viri limitādū ē Tho. et dicit ꝙ inilo caſu in quo hō ex p̄cepto charitatꝭcōicare tenetur ꝯmunio nō ꝓhibet̉.25 ¶ Quid de illo ꝗ amico ſuo excōicato venienti comedere ad domū ſuā dimittit ei domū ⁊ claues. vel ꝑmittit eūcomedere ſeparatim: nūꝗd ītelligiturꝑticipare excōicato. ℟. ẜꝫ. v ꝟ. Si hocfacit in fraudē: vt ſic eū nō ofſendat ſꝫfauorē eiꝰ acꝗrat. icurrit minorē excōcationē. Si autfacit: qꝛ timet ne forteille viꝫ inferrat nō īcurrit. Si ꝟo facitputat eū idige̓ hoſpitio vl̓ alimētis p̄teū cā hūanitatꝭ reciꝑe fcā d̓ hͦ ꝓteſtōene vl̓ receptꝰ credat hoc fieri ꝑꝑ aliud⁊ alij ꝗ hoc viderēt ſcādalizaretur.26 ¶ Sed nūꝗd ab vxore vel familia excōicati pōt aliꝗd accipi. ℟. ẜm. ꝟ ꝟ. debōis ꝓprijs vxoris vl̓ familiaris ſi nomine ſuo dederit: recipere poſſumꝰ nōaūt d̓ bonis cōibus. aut de his q̄ dant̉noīe mariti aut dn̄i ⁊ ſuo ſil̓: niſi forte a marito ꝯceſſum eſſet vxori ꝙ ſuoproprio nomine poſſet dare: niſi hocfieret in fraudem canonis.27 ¶ Quid ſi hoſpitatꝰ ſuꝫ ī aliqͣ domoad mēſaꝫ ⁊ ſuꝑueniat. ⁊ igerat ſe excōicatus: nunꝗd teneor ſurgere. ℟. ẜꝫ. ꝟ̓ ꝟ.ſi eſt publice excōicatꝰ. ſurgere teneornon obſtāte quocūqꝫ ſcādalo. Si veroeſt occuliꝰ ⁊ nō poſſuꝫ ſine eius nota.teneor non ſurgere.28 ¶ Sꝫ an ſuꝑueniēte publice excōicato tenear exire de domo. ℟. ẜm. ꝟ ꝟ. nōīmo ēt lꝫ ſciā aliquē publice excōicatūreceptū eſſe in aliqua domo poſſū ibihoſpitari. ſi tante capacitatis ſit ꝙ pocſim eiꝰ cōionē vitare. De hoc vide. sͣ.in hoc. c. Qd̓ ſi veniā inuitatus ad aliqd̓ feſtū vel ꝯuiuiū. ⁊ īueniā ibi aliquēexcōicatū publice teneor recedere. necdebeo ibi epulari. lꝫ ſedeat ad aliā mēſaꝫ qꝛ oēs taliter venientes ad feſtumvel ꝯuiuiū ſil̓ in cōi dicēdi ſunt.¶ Nūꝗd poſſuꝫ reciꝑe lr̄as excōicati 29vel ei mittere. ſuos nūcios encenia. ℟.ẜꝫ. ꝟ ꝟ. nullū eoꝝ lꝫ niſi ī cāu in qͦ lꝫ etloꝗ. Cū tn̄ ſcribitur nō eſt ſalutandusſꝫ loco ſalutatiōi ſolet dici. Sp̄ꝫ ꝯcilūſanioris. vnde ⁊ qui verbo ſalutat̉ abexcōicato. nō dꝫ euꝫ reſalutare. ſed pōsdicere. Beꝰ emēdet vos ⁊ hmōi. Quiaūt munꝰ ab eo recipiet qͣꝫuis n̄ liceat.tn̄ n̄ tn̄r redere ſꝫ inducēdus eſt ꝙ velin pios vſus ꝯuertat. vel etiā benefaceret. ſi ad ruborem inducēdum excōicato remitteret.¶ Quid ſi aliꝗs aſſurgat. vel reuerē 30tiā exhibeat excōicato aut īclinet ei ſalutāti ſe aut moueat labia qͣſi reſalutāscū tn̄ nihil dicat. ℟. ꝟꝟ. dicit ꝙ nō incurrit excōicationē. Sed dir. li. iij. dicit ꝙ homno loꝗtur nō ſolū ꝟbo. ſed ⁊ii adnutū ⁊ ſignis. ⁊ ſic predicta nō videntur licere. excepto vltimo.Iſitrea¶ Utꝝ familiaritas aut pudor excu 32ip iipſet ꝑticipātes excōicato. ℟. ẜm ꝟꝟ. ſi ēfamiliaritas que exp̄mitur in. d. c. qm̄excuſat ꝑticipātes aliter nō.¶ Utꝝ ignorātia excuſet. ℟. ẜꝫ doc. ꝙ 32ignorātia ꝓbabilis facti excuſat. extrade cle. ex. mi. apl̓ice. ſꝫ ignorātia iure n̄niſi illo. ꝗbꝰ lꝫ ius ignorare. vt puerosnōdū doli capaces. ⁊ hmōi.¶ Quid ſi ſciā aliquē hītu eē excōi 33catū ſꝫ actu nō aduerto. ⁊ cōico ei. ℟.ẜꝫ. ꝟꝟ. ſi hec facio ſubito ⁊ n̄ adu̓to n̄pecco nec in excōicationē icido.¶ Quomodo vitandi ſunt illi de qͦrū 34excōicatione dubitatur. ℟. ſcd̓ꝫ Tho. i.quolꝫ. dubitatio de excōicatiōe aliquoruꝫ aut p̄cedit ſnīaꝫ iudicū aut ſeꝗtur.ſi p̄cedit. puta qꝛ nōdū eſt declaratū ꝑiudicū ꝯſenſū nō ſunt vitādi quouſqꝫcerto iudicio terminetur. ſꝫ ſi poſt cōcordem iudicū determinationem ad-
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten