buāt: vel ꝙ certo modo ad capitulumvocent̉: ſuꝑ hmōi pn̄t ẜm glo. in. c. ij.de ꝟ. ſig. li. vi. ſtatuere ſine ſnia ep̄i.4 ¶ An aūt capellani aliaꝝ eccl̓iaꝝ poſſint ſtatuere cū ꝯſēſu p̄lati ſui ſin ep̄oPa. in. c. cū oēs de ꝯſti. dicit ꝙ ī arduis ⁊ magnis n̄ pn̄t ſecꝰ ergo ī paruis.5 ¶ Quis aūt poſſit excōicare. ℟. gl. inc. cū in. cūctis. de elec. dicit ꝙ oēs p̄lati ēt citra ep̄m pn̄t excōicare: ſine tn̄ ſolēnitatē d̓ qͣ. xi. q. iij. debēt Et intelligitPa. de p̄latis hn̄tibus ſb̓ditos actu. vtin. c. cū ab eccl̓iaꝝ. de offi. or. ⁊ no. ex dictis doctoꝝ ī. d. c. cū ab eccl̓iarū. ⁊ ī. c.decernimꝰ. de iudi. ꝙ p̄latꝰ ſumit̉ tripliciter. nā ꝓpͥe dr̄ p̄latus ꝗ hꝫ iuriſditionē ordinariā. ſecūdo ſumit̉ large: ⁊ſic hn̄s curā aīaꝝ dr̄ p̄latꝰ. vt ī. d. c. cūab eccl̓iaꝝ Tertio mō magis large. ⁊tūc appellatiōe p̄latoꝝ veniūt alij hn̄tes p̄rogatiuā aliqͣꝫ ſine iuriſdictiōe: vtplebanꝰ: decanꝰ: archip̄ſbyter ⁊ ꝯſil̓esItē eodē mō diffinitores capl̓i generalis ⁊ ꝓuincialis ⁊ diſcreti dicūtur p̄lati. Itē ēt nō ſacerdos pōt excōicare ⁊abſoluere quo ad foꝝ ꝯtentioſuꝫ: ſꝫ inforo pnīali ſolus ſacerdos: ſꝫ ad poteſtatē excōicandi reꝗͥrit̉ iuriſditio eccleſiaſtica ordinaria vel delegata.b ¶ An aūt ſacerdos ꝑochiales poſſintexcōicare dic ꝙ nō niſi vbi eſſet ꝯſuetudo q̄ ēt tribuit iuriſditionem.¶ An aūt archidiaconª poſſit excōicare. ℟. Pa. ī. d. c. cū incūctis. dicit ꝙ deiure cōi archidiaconus nō hꝫ curā aīarū: nec hꝫ curā ī foro ꝯtētioſo nec pnīali. tn̄ ẜꝫ ꝯſuetudinē diuerſoꝝ locoꝝ aliqn̄ hꝫ ꝑochiā diſtinctā in qͣ exercet curā aīaꝗ. Itē inꝗrit ⁊ viſitat totā dioceſiꝫ loco ep̄i. ex iſtiſ cāis merito excōicathec pa. ī alijs ergo ſecꝰ vr̄ dicendum.8 ¶ Utrū excōicatio lata ab alieno ep̄opoſſit rata haberi a ꝓprio: dic ꝙ nonẜm Inno. in. c. prudentiā de offi. dele.ſed pone ꝙ ſit lata in territorio ꝓpriepiſcopi: ⁊ noīe ipſius dic ꝙ non pōtrata haberi exquo ab initio fuit nullaqꝛ qd̓ nō eſt: nō pōt ratificari: qꝛ de natura excōicationis eſt: vt ſtatim liget148vel ꝙ ſit nulla: vt notat Pa. in. c. paſtoralis de a ppel. Itē alia rōne qꝛ qͣꝫnis nō poſſim hēre ratū qd̓ nō eſt geſtū noīe meo: ꝑ regulā ratu de reg. iur.li. vi. tn̄ nō omne qd̓ ē geſtū noīe meopoſſuꝫ hēre ratū ꝓ hoc notabilis theorica Innocē. vt recitat Pa. in. d. c. prudētiā. ꝙ vbicunqꝫ actus ē nullus ex defectu ſolēnitatis ⁊ ſuppletio nō dependet a volūtate mea: nō poſſuꝫ tunc habere ratū qd̓ ē geſtū noīe meo: qꝛ actꝰeſt nullꝰ ex fcō nō d̓pēdente a mea ptāte Secus autem vbi ſuppletio ſolēnitatis depēdet a ptāte volentis ratificare ſnīam nullā. exemplū in papa. namipſe p̄t ratificare ſnīam nullā: qꝛ nonſubijcit̉ diſpōni iuris cōis: ita tn̄: vt ꝙdam dicunt: vt talis ſnīa valeat: vt exnūc ⁊ nō vt ex tūc. Si ꝟo actus ē nullus ex defectu ꝯſenſus. tūc quod eſt geſtuꝫ noīe meo poſſū ratificare ꝑ nouūconſenſum. ꝓ hoc tex. in. c. cū nos dehis que fi. a p. imo quod non eſt geſtūnomine meo poſſum per nouum confenſum ratificare: pro hoc glo. in. c. cūad ſedem. de reſti. ſpo. Et ad materiaꝫratihabitionis vide pano. in. c. i. de cōuer. infi. vbi dicit ꝙ ratihabitio retrotrahit̉ ⁊ fictione iuris. ad hoc vt fictioprocedat reꝗeritur ꝙ ambo duo extrema ſint habilia ad illum actum perpetrandum .ſ. tēpus in quo actꝰ fuit geſtus ⁊ tp̄s ratihabitionis. Si .n. deficitalterū iſtorū nō ꝓcedit fictio: qꝛ n̄ cauſatur ſuper impoſibili. Pōe exemplū.Quidā interficit hoīem nomine infātis: demum infans maior factus habetratum. certe hec ratihabitio non trahitur retro: quia impoſſibile erat nullū infantē tūc tēporis mandare delctūErgo non poteſt retrotrahi. cum nondebeat plus poſſe fictio qͣꝫ veritas. ⁊iſtud appellatur extremum ad quod.Pone exemplum in extremo a quo.Habebam terminum ad certum quidagendum. amicus meus nomine meoillud egit. Ego poſt terminum habuiratum nūquid ſufficiat. dic ꝙ non: cūpoſt terminū non potuiſſem ego verekk 4