Itē probatur alia ratione: quia qͣꝫuisin emphiteota eccleſie ſit diſpoſitū ꝙpoſſit purgare morā: nō videtur eadērō in emphiteota priuati: quia longitp̄s ſibi ꝯceditur ad ſoluēdū: qꝛ triēiū⁊ ideo ſatis vr̄ ſibi ſuccurſum. ſed em̄phiteota eccleſie non habet niſi biēnium: ⁊ iō equius fuit ſibi ſuccurri concedendo. ꝙ poſſit purgare moram.6 ¶ Per qͣꝫtū ergo tempus ēphiteotaeccleſie poſſit purgare morā. Tex. in.d. c. potuit dicit celeri ſātiſfactione. ibidic̄ gl. vltīo loco ꝙ ſtabit̉ arbitrio iudicis: cū illud tēpus non reperiat̉ iureexpreſſum per regulam. l. i. §. fi. ff. de iure deli. ⁊. c. de cāis. de offi. dele. ſpe. vero in ti. de loca. in. §. nunc aliqua tenetꝙ admittatur purgatio more an̄qͣꝫ fuerit ab ēphiteota exactū in iudicio velextra. Immo notabiliꝰ dicit ēphiteotam ſibi celeriter ꝓuidiſſe ēt ſi fuerit īiudicio vel extra exactꝰ. Si tn̄ ſtatim⁊ ſine termino ⁊ dilatione ꝑ ſoluit. ⁊hoc ēt tenēt Inno. ⁊ Io. an̄. in. d. c. potuit. Tu autē tene vltimā opi. gl. ibi ꝙreferatur ad modicū tp̄s arbitrio iudicis cōſiderādū: ꝗ inſpecta qualitateꝑſonaꝝ ⁊ circūſtantiarū. aliter ⁊ alitercōſiderabit. Nā in ēphiteota diuite ⁊valde pecuniario: minus tēpus debebit arbtirari qͣꝫ in nō diuite ⁊ nō pecuniario. Et ita tenet do. Car. in. d. c. potuit ⁊ idē ſeꝗt̉ imol. ꝗ ſubdit: ꝗ ſi iſtd̓fuerit in dubiū renocatū ⁊ iudex fuerit male arbitratus: poſſet appellari.7 ¶ Item de natura huiꝰ ꝯͣctus ē ꝙ ſipēſio nō ſoluit̉. emphiteota pōt expelli. Et ẜꝫ glo. in. d. c. potuit dn̄us auctoritate ꝓpria pōt eū expellere: auctoritate dicte decre. ⁊. l. ij. C. eo. melius tn̄ facit ſi auctoritate iudicis hoc fecerit.Et ꝙ dn̄s poſſit ꝓpriaAdditlo. quctate expellere emphiteotam ꝗ triēnio ceſſauit ſoluere canonē emphiteoticū: tenꝫ glo. in. l. ij. C.eo. in ver. repellere. pꝰ marti. de fano.⁊Bulga. Idē glo. in. d. c. potuit. idemInn. ⁊ io. an. idē azo. ī ſūma. idē Iac.bu. ⁊ Oldra. itē Rai. de for. nec obſtat127ꝙ hec expulſio facti daret materiam rixe: ergo fugienda. ℟. ꝙ iſtd̓ ē verū: niſia lege daretur ſibi licentia ꝓui in hoctex. in. ꝟ. repellere.¶ Nunꝗd aūt ſicut ēphiteota ꝓpter ꝙcanonē nō ſolutū pōt expelli: ita etiampoſſit expelli ꝑꝑ rei deteriorationē. Inemphiteota eccleſie. ē claꝝ ꝙ ſic ī auc.qui rē. C. de ſac. ſā. ec. Idē dic ī emphiteoīa priuati ẜm pe. Ci. ⁊ Gui. de ſu.in. d. auc. ꝗ rē ⁊ Imol. in. l. diuortiū. §.ſi fūdū. ff. io. matri. Dicit tn̄ notabiliterBal. in. d. auc. ꝗ rē ꝙ ad hoc vt emphiteota poſſit expelli ꝓpter d̓terioratōeꝫreit tria copulatiue requirūt̉. Primo ꝙſit dterioratio notabilis quātitatis. Nāpro modica deterioratione non fieretreſciſſio ꝯͣctus ꝑ. l. ſcio. ff. de in integrūreſti. Secūdo ꝙ ſit ad perpetuā deteriorationē fundi: nō ad curā fructuū:qꝛ cōpendiū fructuū pertinet ad emphiteotā: ⁊ iō n̄ intereſt dn̄i ſed bn̄ ꝑpetua vtilitas. ⁊ iō ẜꝫ eū qͣꝫuis emphiteota n̄ colat ſollicite agrū ⁊ ager deterior efficiatur reſpectu fructuū nō pōtexpelli Subdit tamē ſecus in vineaⁱ:qꝛ ſi vinee nō putātur ſiccantur: ⁊ in ꝑpetuum deteriorantur: ⁊ idē in inciſione arborū fructiferarū. Tertio ꝙ iſtadeterioratio ꝓcedat dolo lata culpa vl̓leui. nam de leuiſſima non tenetur: qꝛꝯtractus ſit gratia vtriuſqꝫ. an aūt iſtocaſu reꝗͥratur ſententia ſuper deterioratione ⁊c. dn̄s Iaſon. ī. d. l. ij. tenet ꝙnō. cum iſti duo caſus parificentur. d.aucten. qui rem. Iteꝫ ſi nō reꝗͥritur ſententia quādo emphiteota deliꝗt omittendo: minus requiretur in hoc caſuquādo delinquit cōmittendo. nota tn̄ꝙ propter alienationem rei emphiteotice ſine ꝯſenſu domini nō poteſt dn̄sꝓpria auctoritate emphiteotam expellere ẜm glo. in. d. c. potuit.¶ Quid autem ſi emphiteota aliena­ 10uit ſine conſenſu domini cum conditione ſi domino placuerit: vel ſi conſenſus domini acceſſerit. an res cadatin commiſſum. dic ſecundū albri. poſtalb̓. papienſem ꝙ non.