Lemoſyna. ij. Quiſ poteſt facer̄ eleAmoſynaꝫ.i ¶ Utꝝ religioſus poſſit facere elemoſynā. ℟. ẜm Rai. nō qꝛ nihil hꝫ. xij. q. i.nō dicatis. Si tn̄ monachus admiſtrationē hꝫ: pōt dare elemoſynā. Item ſimonachus videret aliquē indigere admortē dꝫ dare: qꝛ in hoc caſu oīa ſuntcōia. xlvij. di. ſicut hij. Nec ob. ſi abbaſꝯͣdiceret qꝛ magis dꝫ obedire deo qͣꝫhoībus. ꝯcor. Tho. ẜa ẜe. q. xxxij. ⁊ iniiij. di. xv. ꝙ citra extremā neceſſitatemmonachus aliꝗd modicū dare pōt: abſente abbate ſub ſpe ratihabitionis.z ¶ Quid ſi monachus de volūtate abbate vadit romā: vel eſt in ſtudio: nunꝗd p̄t facere elemoſynā. ℟. ẜꝫ Rai. ſic.Nā eo ipſo ꝙ dedit ſibi lniam eūdi: vl̓ſtādi: ītelligitur ei ꝯceſſiſſe lnīam faciēdi ea q̄ honeſti ſcholares ⁊ peregriniſolēt facere ar. extra de offi. dele. preterea. ita tn̄ ꝙ moderate faciat. l. item ſifilius. §. qd̓ dicitur. ff. ad mace.z ¶ Nūꝗd vxor pōt facere elemoſynā ſine lnia viri. ℟. ẜm Rai. ſi vxor hꝫ resparafrenales ideſt ꝓprias p̄ter dotemvbi hmōi parafrenalia de ꝯſuetudinehn̄t locū ⁊ vxoris ſunt: p̄t de illis etiaꝫinuito marito elemoſynā facere. C. depac. ꝯuen. hac lege. Itē ſi vxor ē lucroſa. ita .ſ. ꝙ exhibita gubernatiōe domꝰoꝑis ſuis lucretur: pōt de hoc elemoſynā facere. nec ītelligo deducēdas expēſas victꝰ ſui: qꝛ vir tn̄r ad oīa eius onera ꝑꝑ dotē ⁊ ēt ꝑꝑ obſequiū ab vxoreexhibitū. ſꝫ ꝯͣ p̄dicta vr̄ gl. in. l. ſicut patronus. ff. de oꝑ. li. q̄ vult vxorē oꝑareviro. ſꝫ ꝙ mulier poſſit facere elemoſynā qn̄ eſt lucroſa ⁊ ſic nō lucrari viro:tenēt theo. ac ēt ſūmiſte. ꝓ ꝯcordia tn̄pōt dici ꝙ ſi mulier hꝫ dote ſufficientēꝓ oneribus ſupportādis: tūc adhibitadebita admīſtratiōe domus: qd̓ lucrabitur cedet lucro ſuo. ſi aūt non hēretdotē: vel ſi haberet: ſꝫ nō ſufficiētē prooneribus: tūc credo ꝙ debeat laborareviro vſqꝫ ad ſupplemētū ontruꝫ de eoaūt qd̓ ſuꝑerit poterit facere elemoſynam: qꝛ cedit lucro ſuo ⁊ nō mariti. Et125ſic intellige glo. in. d. l. ſicut .ſ. qn̄ vxornō hꝫ dotē: vel nō ſufficiēteꝫ. Et ita vtintelligere bar. dictā gl. in. l. gaio. ff. deali. le. vide ēt ad p̄dicta ſingularē limitationē quā dat aſten. li. v. ti. xxvi. ẜmGuil̓. de mili. ꝙ aut d̓ rebus illis vxorſeipſam ſuſtētat ⁊ viꝝ. aut ſuꝑabundatIn primo caſu nō pōt de his q̄ lucrat̉facere elemoſynā ſi ſubtractio ſuſtētationis viri dꝫ inde ſeꝗ. qꝛ magis tenetur viro: qͣꝫ alij. In ſcd̓o vero caſu: pōtetiā viro iuito de rebus quoqꝫ viri: vtde pane: vino ⁊ hmōi q̄ de approbatomore ſolent ad diſpenſationeꝫ vxorispertinere pōt ⁊ dꝫ elmoſynas faceremoderate tn̄: ⁊ ẜꝫ facultates viri ⁊ maiorē ⁊ minorē multitudinē ⁊ neceſſitatem paupeꝝ. ⁊ dꝫ ſibi formare ꝯſcīamꝙ nō diſpliceat viro lꝫ aliqn̄ ꝓhibuerit: qꝛ qn̄qꝫ prohibent: vt tēperent vxores: nō a toto ſed ab exceſſu pōt ēt ſibi formare ꝯſcīam ex miſeria pauꝑis:cogitās ꝙ ſi maritus videret illū: placeret ei ꝙ ſibi fieret elemoſyna. ſi aūtoīno ſibi dictat ꝯſcīa ꝙ viro diſpliceatdeponat eā ſi poteſt ⁊ ſi nō pōt deponere: nō dꝫ dare. hoc dico niſi videreteum indigentē ad mortē. ⁊ qd̓ dixi derebus viri etiā intelligas de rebus dotalibus. nā illaꝝ dn̄ium penes viꝝ eſtC. de iu. do. in rebus. addit ēt glo. Rai.ꝙ ſi ēt mulier latenter moderatas detelemoſynas ꝓ ſe ⁊ viro ſuo vtiliter gerēdo cōe negociuꝫ nō peccat. quāuiscrederet ꝙ viro diſpliceret ſi ſciret ⁊⁊ ſufficit in hoc caſu ꝙ nō veniat ꝯtraꝓhibitionē mariti: ⁊ ꝙ eū nō ſcandalizet. Et pe. d̓ pa. in. iiij. recolligēdo hācmam dicit ꝙ in ſeptē caſibus vxor p̄tfacere elemoſynā. Primo ſi hꝫ bonaparafrenalia. ſcd̓o ſi eſt lucroſa: cū limitatiōe tn̄ antedicta. Tertio de pane ⁊vino ⁊ alijs cōmunibus. Quarto adeuitandum dānum viri: ſicut fecit abigatl. primi. Re. xxv. vnde ſi ꝑ negligētiā: vel maliciā viri videt īminere ꝑiculū: ipſa pōt obuiare. Quīto ſi vir ſit fatuus: tūc enim diſpoſitio domus pertinet ad vxorem: niſi ꝑ ſuꝑiorem aliter
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten