tur magis mori dilecto deo qͣꝫ eo offēſo viuere. ⁊ hoc ſi dicat̉ optīo: vel ꝙ iuſticia deẜuat̉: vel ꝙ vita ꝑdat̉. itē cū ꝗſvidet ꝙ ꝑ mortē ſuā pōt fides ſaluarivel iuſticia ⁊ ꝑſecutio nō ē ꝑſonalis ſꝫvl̓is tūc tn̄r de p̄cepio ſuſtinere morteꝫvn̄ platꝰ tn̄r morti ſe expone̓ qn̄ ꝙ exfuga ſua ſeq̄ret̉ diſpēdio īfide vel īiuſticia ī eccl̓ia. ſil̓r ꝗlibꝫ aliꝰ ſic̄ fec̄ tho.cātuariēſis: aut adeſt ſolū oportunitasmāifeſtādi diuina gloriā ⁊ edificādi eccl̓iaꝫ ⁊ iſto mō ē ſuꝑerrogatiōis ⁊ nōnc̄itatis ad quā ꝑfectiōꝫ n̄ oīs tenēturſi aūt hō daret ſe morti ꝓ xp̄o: eo ꝙ vitā hēret exoſaꝫ. mortal̓r peccaret.I1 ¶ Utꝝ caritas ſemel hīta poſſit amiri in via. ℟. ẜꝫ theologos i. iij. di. xxvij.ꝙ ſic. ⁊ al̓r tenere eſſet erronē qꝛ caritas nō tollit vertibilitateꝫ.12 ¶ Quō āt amittat̉. ℟. ꝑ pctm̄ mortaleſolū ꝑ qd̓ volūtas auertitur a deo.13 ¶ Quō recuperatur. ℟. ꝑ pnīam quetollit auerſionē illā.Aſtratus vtrū poſſit ordinari: videjͣ. corpore viciatus. §. ij.Aſus ep̄alis ꝗ ſūt vide. jͣ. ꝯfeſſor. i. iIpͥncipio ⁊ ibi vid̓ a ꝗbꝰ caſibꝰ pn̄tabſoluere fr̄es priuilegiati. ⁊ an ep̄o reſtringente ptātē ꝑochialiū videat̉ perꝯn̄am reſtricta ptās fratrum.Aſus fortultꝰ ꝗd ſit: dic ẜꝫ Pa. poſtAgl. in. c. vnico de cōmo. ꝙ ē īopinate rei euētus ꝗ p̄uideri nō p̄t. vbi ergodiligētiſſimꝰ p̄uidiſſꝫ nō ē caſus fortuitus. pōe exēplū. domꝰ tua minabaturruinā: domꝰ corruit ⁊ īterfecit equū tibi cōmodatū. certe nō p̄t dici caſus ſortuitꝰ qꝛ diligētiſſimꝰ reꝑaſſꝫ domū vl̓ibi nō hitaſſꝫ. ſi āt domꝰ n̄ minabaturruinā ſꝫ īpetu tēpeſtatꝭ valide corruitn̄ ē tibi īputandū. Et iſta faciūt ad qōnē nūꝗd furtū ꝯputet̉ itercaſus fortuitos gl. ciuilis reꝑiūt̉ ꝯͣrie. ſꝫ cōiter tenetur: ꝙ aut ꝑ violetiā fuit tibi res ſubtracta: ⁊ eſt caſus fortuitꝰ ītellige qn̄ n̄ fuiſti in aliqͣ culpa: puta qꝛ nō trāſibas ꝑloca ꝑiculoſa. ſi at ꝯmittit̉ furtū cādeſtine tūc ſi ab ea ꝑſona a qͣ ēt diligētiſſimus nō p̄ca uiſſet: puta ab vxore. velfilie eſt caſus foluitꝰ. ſecꝰ ſi ab ea ꝑſo.xxiina a qͣ diligētiſſmꝰ p̄cauiſſꝫ: puta a vili famulo vt ī. l. q̄ fortuitis. C. de pig. ac.¶ Utrū ex pacto veniāt caſus fortuiti. 1glo. vbi. sͣ. dicit ꝙ in ꝯͣctu nō tn̄r ꝗs exgn̓ali pacto: ſꝫ oꝫ ꝙ cāus fortuiti ſpāl̓rnumerētur. ſꝫ accurſiꝰ i. l. ſꝫ ⁊ ſi ꝗs. §.q̄ſitū. ff. ſi ꝗs cau. quē ſeꝗt̉ Io. an. dicitꝙ aut nullus cāus fortuitꝰ fuit exp̄ſſus⁊ non vꝫ gnālis obligatio: ne ꝗs ſubinuolutiōe ꝟboꝝ renūciaret ei iuri: cuinō eēt ī ſpē renūciaturꝰ. ⁊ hec opi. plꝫpa. ſi ꝟo aliꝗ caſus fortuiti fuerūt ſpālit̓ enūerati ⁊ ſecuta fuit cl̓a gnāͣlis puta ⁊ d̓ oībꝰ alijs tūc tꝫ ēt ī n̄ exp̄ſſis optime ad hoc fac̄ tex. i. c. ꝗ ad agen̄. d̓ ꝓlanuxjecu. li. vi. bar. tn̄ in. d. c. q̄ſitū vr̄ velle ꝙſub illa cl̓a gnaͣli veniūt cāus ꝯſil̓es exp̄ſſis nō āt maiores. qd̓ ſatis plꝫ pa. qꝛin odioſis cl̓a gnͣalis n̄ ꝯprehēdit maiora exp̄ſſis ē tex. nota. ī cle. nō p̄t de ꝓcur. ſecꝰ de nō odioſis vt ī ꝯſtitutōe ꝓcuratoris ī qͣ exp̄ſſis aliꝗbꝰ reꝗͥrētibusmijt iuruiuiaſpāle mādatū ⁊ ſubiecta clauſula geneIuituicirali vēiūt maiores caſus exp̄ſſis vt no.viſſio qnitInn. in. c. ſedes de reſcrip.Iulta itti vnilua¶ An āt renūciatio caſuū gn̓al̓ firme 2uiputimnatur iuramēto vl̓ ſaltē iuramētū ſit obliliinē Ia imngatoriū. Io. an. dicit ꝙ nō qꝛ renūciatio gn̓alis nō valet ex defectu ꝯſenſusiriijpuaqꝛ nō vr̄ ꝙ ille ꝯſenſerit de caſibus nōexpreſſis. Sic iuramētū nō obligat vlipimcuxetra ꝯſenſū facit. c. pe. ⁊: e. ꝗntauallis deiureiū. ⁊ ē notabile ocm̄. ⁊ credo ꝙ inforo pnīali ꝗs obliget̉ ẜꝫ ſuū ꝯſenſuꝫ.Eſſatio a diuinis. vide. jͣ. interdictum vlt. §. ix.Itatio Citari pōt ꝗs ex cā ī pͥmaAcitatiōe ꝑ terminū breuē ⁊ ꝑemptoriū. ſꝫ nc̄itas vrgeat nō dꝫ ꝗs moueri vel citari niſi tribus edictis: vel vnoꝑemptorio qd̓ ꝯtinere dꝫ tm̄ tp̄s quantuꝫ tria edicta. extra de dila. c. i. vbi dehoc in gl. ⁊ tale ꝑemptoriū hꝫ viꝫ triecitatiōis. vtⁱ in. l. tres denūciatione. C.quomō ⁊ quādo iu¶ Ubicūqꝫ agit̉ ad penā incurrēdā. ⁊ Iiura exigūt trinā mōitionē nūquā citatio ēt ꝑēptoria hꝫ viꝫ trine citatiōis ẜꝫ