cleſie. xij. di. de his. Ho. tn̄ limitat niſieccleſie prouincie haberēt ſpālem conſuetudinem. qd̓ placet Pa. vt valeatꝯſuetudo cuiuſcūqꝫ eccleſie: dūmodoſit alias rōnabilis. ar. c. de trina. de conſe. di. iiij. ad hoc facit ꝙ no. glo. in. c. i.de ſum. tri. in. vi. ꝙ in his que ꝯcernūtfidem debemus ſeꝗ ꝯſuetudinem eccleſie romane in alijs nō tenemur: niſipapa diſponat. Secundus qn̄ ſubditus ep̄i delinꝗt in dioceſi archiep̄i. vi.q. iij. placuit in hoc enim caſu efficituraliꝗs de iuriſditione alterius cuiuſlibet. Tertius ſi hꝫ predium in dioceſiſua de fo. cōpe. c. fi. ⁊ iſte caſus ꝑtinetad quēcunqꝫ alium. Quartus ſi clericus hꝫ ciuilē cām ꝯtra ep̄m ſuū. d. c. ſiclericus. Item ſi crialis cā ſit inter ep̄iſcopum ⁊ clericū ſuum. nam tunc dꝫdeduci ad ſinodū in qua preeſt archiep̄s. vi. q. ij. c. i. Quintus ſi cā deferturad eum ꝑ appellationem. extra de of.le. c. i. de of. ordi. duo. Et hoc caſu diſtingue ꝓut habetur in. c. venerabilibus. §. ſane. ⁊ duobus. §. ſe. de ſenten.excō. li. vi. vbi dicitur. ꝙ ſi certū eſt excōicationis ſnīam eſſe iuſtaꝫ: velut cūꝑꝑ manifeſtum exceſſuꝫ eſt in aliquēꝓmulgata ſuꝑior iudex niſi ꝑiculumſit in mora excōicatum ad excōicatorēprorſus remitte e dꝫ. nec dꝫ eum abſoluere niſi excōicator reꝗſitus malicioſeillum abſoluere nolet. ⁊ gl. in ver. necdꝫ dicit ſi tn̄ abſolueret tenꝫ abſolutiovt infra. §. vbi qd̓ eſt valde notanduꝫSeꝗtur ſi ꝟo ꝯſtet hmōi ſnīam eſſeiniuſtā: nequaqͣꝫ remittēdus eſt excōicatus ad ſuū excōicatorem: Sed dꝫ ſine difficultate aliqua mox abſolui. ſiaūt dubitet̉ vtꝝ iuſta ſit vel iniuſta ſuꝑior niſi excōicatori deferat: relaxareiuſta formaꝫ eccleſie pōt illaꝫ. qͣꝫqͣꝫ honeſtius aget: ſi ei deferat in hoc caſu.hoc ibi. ſi autem nō fuit appellatum:ſed ꝑ ſimplicē querellā ſuꝑiorē adiuit.dic̄ ſcd̓m gl. in c. ꝑ tuas. de ſen. excō.ꝙ dꝫ eum remittere ad inferiorē: vt ipſum abſoluat. Et ſi inferior ipſum abſoluere nolit: archiep̄s ipſuꝫ abſoluat.de offi. ordi. ad reprimēda. tamen ſi ꝑiculum eſſet in mora ꝑꝑ hmōi remiſſionem ipſum ſtatim abſoluat. de ſen. excōicatio. ſacro. Sil̓r ſi viderit ſnīaꝫ. excōicatiōis ab ep̄o latam eſſe iniuſtā euidenter: poterit archiep̄s declarare ſubditum irrationabiliter fuiſſe ligatū. lꝫnō ſit appellatum ad ipſum de ap. ſolicitudinem. hec glo. Iteꝫ qn̄ nō fuit appellatuꝫ: ſi excōicatus deponat querellam apud ſuꝑioreꝫ de ſuffraganeo. vtīponatur ei pena ⁊ pro ſuo intereſſe ſuper iniuſta excōicatione: audire dꝫ euꝫSecus ſi cōqueratur de ipſo: vt relaxetur hmōi ſnīa Contra ſe ab eo. Proalio ꝓmulgata qm̄ tueri hāc cām. nōad ip̄m ſuffraganeū: ſed ad eū ꝓ quoeſt ſnīa lata: ſpectat. Attn̄ ſi ſuffragraneus vel extra iudiciū ꝓ ſuoꝝ defenſione iuriū vel etiā in iudicio ex ſuo ꝓcedens offō inꝗrendo vꝫ: vel ſil̓ie ꝗd agēdo aliquē excōicet. in hoc caſu ꝯueniēdus eſt ſuffraganeus corā archiep̄o: vl̓eius officiali qꝛ ipſius ītereſt defendere cām ſuā hoc in. d. c. venerabilibusin pͥn. Sextus eſt ẜm pano. in. c. in litferis. de of. dele. vbi dicit ꝙ citra remediū appellatiōis pōt archiep̄s ſe īpedire de cāis ſubditoꝝ ſui ſuffraganei. vtputa ꝑ viam nullitatis. Exēpluꝫ excōicatus coram ſuꝑiore dicit ſnīam nullāEo qd̓ ſit lata poſt appellationē: vl̓ qꝛꝯtinet intollerabilē errorē. Limita ergo iura dicētia ꝙ citra appellationeꝫnō aditur archiep̄s. nā dꝫ ſuppleri: vl̓ꝑ aliud eꝗpoles remedium. Et no. ẜmaſten. li. vij. ti. xiij. ꝙ fortius eximit̉ ſubiectus a iuriſdictione ſuffraganei ꝑ appellationē qͣꝫ ꝑ querelā. nā qͣꝫ cito appellat qͦ ad illā cām eſt exēptus a ſuaiuriſdictione. de ap. directe ⁊. c. paſtoralis. nō ſic eſt de illo ꝗ cōqueritur. qꝛquouſqꝫ litē fuerit ꝯteſtatus: nō dr̄ agere. ſꝫ velle age̓. ff. rē ra. ha. amplius ſꝫhuic ſnīe obijcit̉. nōne ⁊ is ꝗ nō appellat ꝟbo ſꝫ vadit ad q̄relā ꝓponēdamitinere accepto vr̄ ipſo facio appellare ſic extra d̓ ap. dilecti. Sꝫ illud hꝫ locum qͣꝫtū ad appellationē exͣ iudiciuꝫcc 3