De Cognitione dei
ſpm̄. meliuſqꝫ ſpiritū eſſe qͣꝫ corpꝰ. ſeclōge meliore qͥ fecit ſpiritu ⁊ corpus.⁊ hūc deū dicimus Sic ergo pꝫ quōin diuinoꝝ cognitionē deuenimꝰ. qꝛꝑ creaturas. ⁊ ꝑ eas tripl̓r. qꝛ via caiſalitatis. via remotiōis. ⁊ viā eminētie. Et hec tria ſumūt̉ ẜm tria in creaturis reꝑta. nā oīs creatura eſt ensꝓductū de nihilo ab alio Inquātumat ē ens aliqua ꝑfectionē importat. qꝛꝓductū ab alio cauſam efficientē hꝫquia vero de nihilo vertibile eſt innihil ſubtracta influētia conſeruātis.Uia ergo eminētie inueſt Cādi deuꝫſumit̉ a prima ꝯditōe. via cauſalitatꝭſumit̉ a ſcd̓a. via remotōis ſumitur atertia Qd̓ aūt d̓r de cognitione diunoꝝ. intelligendū ē de cognitōe naturali ⁊ ꝑ viā naturalis inueſtigatiōisPer fidē aūt ⁊ lumē fidei aliter in cognitionē diuinoꝝ venimꝰ. qꝛ ꝑ dictaſacre ſcripture credimꝰ ex auctoritate dicentis qͥ eſt deus. ⁊ ſic ipſum credimus trinū in ꝑſonis vnū in eſſentiaqd̓ nullo mō poſſumꝰ cognoſcere ratione naturali. ⁊ ita patet quomododeū cognoſcimus in ratōne naturaliet per fidem¶ Quid de deo cognoſcimꝰin viaCapl̓m. IIIEcūdo dicendū ē. qͥd de deocognoſcimꝰ in via Et qꝛ coīsdiſtinctō ē ꝙ de re aliqͣ duplex p̄t haberi ꝯgnitō .ſ. qͣꝫtū ad qͥd noīs ⁊ qͣꝫtuꝫad ꝗͥd rei. idcirco pͥmo dicet̉ quo mōintelligit̉ illa diſtinctio de qͥd noīs etqͥd rei Scd̓o d̓r quo mō de deo habemus vtrāqꝫ cognitionē.¶ Quō dꝫ accipi cognitio quid rei ⁊qͥd noīs ⁊ hoꝝ diſtinctioUantū ad pͥmū ſciendū ꝙ coīsdiſtinctio ē. ꝙ de re aliqͣ p̄t habefi duplex cognitio .ſ. qͥd rei ⁊ qͥd noīs
ꝙ hec diſtinctio p̄t capi vel ex ꝑte reivel ex parte noſtri Sic ex parte rei hͦpōt eſſe tripl̓r. vno mō cōparandoentia realia ad illa que nō habēt entitatē realeꝫ. vt lapidē ad chymeraꝫ. ⁊ſic habētia entitatē realem. vt celū terra ⁊ hmōi dicūtur non ſolum habereqͥd noīs ſed etiā quid rei Nō habentia aūt realem entitatē. vt figmēta. pͥuationes. ⁊ hmōi dicunt̉ habere ſolūquid noīs Et taliū fit noticia tantuꝫad quid noīs .i. quid eſt illud qd̓ ẜcat̉nomen Secūdo mō pōt diſtinguiquid rei ꝯtra quid noīs accipiēdo ineadē re vt dicat̉ quid rei illud qd̓ ꝑtinet ad eſſentialia. quid aūt noīs illudqd̓ ꝑtinet ad accidētalia ita ꝙ vtrūqꝫ taꝫ qͥd rei qͣꝫ noīs accipiat̉ realiter.tn̄ vnū in eſſentialibꝰ. aliud in accidētalibꝰ Et ſic res d̓r cognoſci quātū adqͥd rei. qn̄ cognoſcit̉ diffinito eiꝰ eſſentialis. qͣꝫtū ad quid noīs qn̄ cognoſcitur aliqua eius diſcretio ſolū accn̄talis. Tertio pōt intelligi vt dicat̉ rescognoſci qͣꝫtū ad qͥd rei. cognitōe ſpeciali diſtincta ⁊ ꝑfecta. quantū autēad quid noīs qn̄ cognoſcit̉ cognitiōeꝯfuſa generali ⁊ īꝑfecta ¶ Exꝓte aūtnoſtri pōt intelligi etiā reſpectu illoꝝque verā entitate hn̄t triplicit̓. Unomodo vt dicatur fieri de aliqua re exparte noſtri quid nominis quandoſolum ſcitur quid ſignificatur per nomen Quid aut rei quando ſcitur ſuaquidditas ſeu natura perfecte. Sedpoteſt intelligi hec diſtinctio vt dicatur ſciri de re quid nominis. quandoſolum ſcitur quid importatur per nomen. ignoratur tamen an talis res ꝑnomen ſignificata ſit in rerum natura vel non. Quid autem rei quandoſcitur non ſolum quid importatur.ꝑ nomen. ſed etiam ꝙ talis res pernomen ſignificata eſt in rerum natura. Tertio poteſt intelligi quid noUt gͦ pateat hec diſtinctio. notādū ē minis contra quid rei vt dicereturR ij