Druckschrift 
Prima pars (1493) super Genesim Exodum Leuiticu[m] Numeri Deutronomiu[m] Josue Judicu[m] Regum [et] Paralyppomenon
Entstehung
Seite
168b
Einzelbild herunterladen
 

Liber

ꝑcuſſerit hominē puniet̉.m Equū iudiciū ſit īter vos:ſiue ꝑegrinꝰ ſiue ciuis peccauerit: qꝛ ego ſuꝫ dn̄s denus vr̄. Locutuſqꝫ ē moyſes ad filios iſrl̓: ⁊ eduxer̄teū qͥ blaſphemauerat extra caſtra: ac lapidibꝰ opp̄ſſerūt. Fecerūtqꝫ filij iſrl̓ ſicut p̄ceꝑat dn̄s moyſi.Ocutuſqꝫ eſt .xxv.adn̄s ad moyſen ī mōte ſynai dicēs Loq̄refilijs iſrl̓: ⁊ dices ad eos:Qn̄ īgreſſi fueritꝭ t̓rā quāego dabo vob̓: ſabbatizate ſabbatū dn̄o Sex annisſeres agrū tuū. ⁊ ſex annisputabis vineā tuā colligeſcqꝫ fructꝰ eiꝰ. Septimo ātanno ſabbatū erit terre reqͥetiōis dn̄i. Agrū nō ſeres: ⁊ vineā nō putabis.d Que ſpōte gignet humꝰ n̄ē metes: ⁊ vuas primitiarūtuaꝝ nō colliges qͣſi vindemiā Annꝰ eī reqͥetiōis t̓reeſt. Sꝫ erūt vobis ī cibū tibi ⁊ ẜuo tuo: ancille: ⁊ mercenario tuo: ⁊ aduene qͥ pes regrinat̉ apud te. Iumētꝭtuis ⁊ pecoribꝰ oīa q̄ nah ſcunt̉ p̄bebūt cibū. Nūerabis quoqꝫ tibi ſeptē hedomadas annoꝝ .i. ſeptieſſeptē q̄ ſimul faciūt qͣdragītanoue: ⁊ clāges huccina

mēſe ſeptīo: decīa die mēſis ꝓpiciationis tꝑe ī vniuerſa terra vr̄a. Sanctificabiſqꝫ annū qͥnqͣgeſimū:i ⁊ vocabis remiſſionē cunctꝭ hītatoribꝰ t̓re tue. Ip̄eē eī iubileꝰ. Reuertet̉ hōad poſſeſſionē ſuā ⁊ vnuſqͥſqꝫ rediet ad familiā prīſtinā: qꝛ iubileꝰ ē ⁊ qͥnqͣgeſimꝰ annꝰ. Nō ſeretꝭ atqꝫmētetꝭ: ſpōte ī agro naſcētia. ⁊ primitias vindemienō colligetꝭ: ob ſctīficationē iubilei: ſꝫ ſtatī ablata comedet Anno iubiſei redeant oēs ad poſſeſſiōes ſuas Qn̄ vēdes qͥppiā ciuituo vel emes ab eo: ne cōtriſtes fratrē tuū: ſꝫ iuxtanumeꝝ ānoꝝ iubilei emesab eo ⁊ iuxta ſupputatiōeꝫfrugū vēdet tibi: Quantoplꝰ anni remāſerīt poſt iubileū: tāto creſcet ⁊ p̄ciū:q̄nto minꝰ tꝑis nūerauerttāto mīoris ⁊ emptio ꝯſtabit. Tp̄s eī frugū vēdet tibi Nolite affligere ꝯtribules vr̄os. ſꝫ timeat vnuſqͥſqꝫ deū ſuū. qꝛ ego dn̄s deꝰvr̄ Facite ꝑcepta mea: ⁊ iudicia cuſtodite: ⁊ īplete eavt hītare poſſitꝭ ī t̓ra abſqꝫvllo pauore ⁊ gignat vob̓humꝰ fructꝰ ſuos qͥbꝰ veſcamini vſqꝫ ad ſaturitatē

uferat ad malorē exp̄ſſionē. m Equū iudiciū ſit intervos ſiue ꝑegrinꝰ ⁊cͣ. Accipit̉ hic ꝑegrinꝰ. gētilis ꝯuerſusad iudaiſmū: qͥ lꝫ reciperet̉ qͣꝫtū ad ea q̄ ꝑtinent ad ſalutēnō tn̄ ad ea q̄ ſunt honoris in regimine ppl̓i ꝑ que d̓r aliqͥs ſimplicit̓ ciuis: ad qd̓ recipiebant̉ aliqͥ gentiles ꝯuerſipoſt terciā generationem aliqͥ poſt decimā ⁊ aliqͥ nunqͣꝫ: vthr̄ Deū. xxiij. Siqͥsaūt iudeꝰ interfeciſſet gētilē nō ꝯuerſuꝫad iudaiſmū. nō incurriſſet penā mortꝭẜm ꝙ dicit Rab. ſa.prout expoſui Exo.xxj. n Locutuſoeſt moyſes. h̓ ponit̉executio pene ẜm ſētētiā dn̄i ꝯͣ bſaſphemū ſupra dictū ⁊ pꝫlr̄a. Capl̓m. xxv.dn̄s. SuperOcutuſqꝫ eſactū ē d̓ ſolēnitatibꝰ dieꝝ. Hic ꝯn̄ragit̉ de ſolēnitatibꝰannoꝝ. ⁊ diuidit̉ induas. in ꝑtē prīcipalē ⁊ incidētalē. ſcd̓aibi. Qn̄ vēdes qͥppiēPrīa adhuc ī duasqꝛ pͦ agit̉ de ſolēnitate anni ſeptimi. ſcd̓ode ſolennitate anniqͥnqͣgeſimi: ibi. Numerabis qͦꝫ. Circa pͥmū ſciēdū: ꝙ annusſeptimꝰ erat remiſſionis: qꝛ tūc remittebant̉ debita nō potētibꝰ ſoluere: ⁊ ẜui dimittebant̉ liberi. l̓tn̄ ē ītelligēdū d̓ impotētibꝰ ⁊ ẜuis iudeis vl̓ ꝯuerſis ad iudaiſmū vt hr̄ Deut̓.xv. vbi agit̉ de annoſeptīo. qͣꝫtū ad iſta. ſh̓ agit̉ de ip̄o inqͣꝫtūerat ſolēnis ad quietē terre. Et hͦ eſt qd̓d̓r. b Quādo ingreſſi fueritis terraꝫquā ego dabo vobisſabbatiza. ſab. do. qͥeſcēdo. Dicit aūt Aug. ꝙ terra colebatur leptīo anno ⁊ ſeminabat̉. ſꝫ nō colligebat̉ a dominis:ſꝫ totū pauperibꝰ dimittebat̉. ⁊ ẜm hͦ intelligit̉ quies terre. qꝛ nō exercebat̉ ꝓ vtilitate tꝑali colētiū oēs aut hebret⁊ Andreas. ſuꝑ locū iſtū dicūt ꝙ terra āno. vij. nō colebatur. nec ſeminabat̉. ⁊ hͦ magis ꝯcordat textui. qꝛ ſtatī ſubdit̓̉. Sex annis ſeres agrū tuū ⁊cͣ. ſubdit̉. c¶ Septimoanno ſabbatū erit terre. Si eī coleret̉ nō eēt requies terrevn̄ ſubdit̉. Agrū nō ſeres ⁊cͣ. d Que ſponte gignit humꝰ nō metes. illa ſunt q̄ naſcunt̉ in campis ex granis decidentibꝰ tꝑe meſſis abſqꝫ alia cultura: ⁊ illa nō debebātdn̄i cāpoꝝ appropriare ſibi. e Et vuas primitiaꝝ tuarū. dicūt aliqui ꝙ loquit̉ hic de fructibꝰ vinee ante quartū annū qui erāt īmudi: vt habet̉ ſupra. xix. ſꝫ nō eſt veruꝫimmo de fructibꝰ anni ſeptimi loquit̉ qͥ abſqꝫ cultura naſcebant̉ vnde p̄mittit̉. Anno ſeptimo agrū nō ſeres ⁊ vineā tuā nō putabis. ⁊ de vtriuſqꝫ fructibꝰ ſubdit̉.

f¶ Sed erūt vobis in cibū ⁊cͣ. qꝛ inde viuebāt cōiter dn̄i ⁊ſerui pauperes: ⁊ ꝑegrini. etiā beſtie: nō ſolū domeſtice. ſſilueſtres vn̄ ſubdit̉. g Iumentis tuis ⁊ pecoribꝰ. Inhebreo habet̉. Iumētis tuis ⁊ beſtijs. ⁊ ꝑ beſtias hic intelligunt̉ aīalia ſilueſtria ẜm hebreos. h Numerabis qͦꝫHic ꝯn̄r agit̉ de ſolēnitate anni qͥnquageſimi: de quo ē duplex opinio: tā apd̓hebreos qͣꝫ apud latinos eo .n. ꝙ dicit̉ hͦh Numerabis qͦqꝫtibi ſeptē heb. an. ⁊cͣ.dicūt aliqͥ ꝙ annusiubileꝰ erat vltimusannꝰ huiꝰ numeri .ſ.xlix. dicebat̉ tn̄ q̄nqͣgeſimꝰ reſpectu p̄cedentis iubilei incluſiue: ⁊ ẜm hͦ annꝰ iubileꝰ erat idē cū anno ſeptimo remiſſionis hebdomade vltime annoꝝ p̄dictoꝝ.alij aūt dicunt ꝙ annus iubileꝰ erat annꝰ īmediate ſequēsannos. xlix. p̄dictos⁊ ſic erat qͥnquageſtmꝰ a p̄cedēti iubileoexcluſiue. Et ẜm h̓annꝰ iubileꝰ erat immediate ſequēs annuꝫ ſeptimū vltimehebdomade ⁊ tuncerant duo anni ſibiſuccedentes immediate in quibꝰ terraqͥeſcebat ita ꝙ nō colebat̉ nec ſeminabat̉⁊ vtriqꝫ opinioni poteſt lr̄a de facili applicari. Et clanges buc. mēſe ſeptio⁊c̄. Dicūt aliqͥ ꝙ iſteclāgor fiebat menſeſeptimo anni p̄cedētis iubileū: ſicut homines ante natiuitatē dn̄i p̄clamāt feſtūclamādo natale natale. alij aūt dicūt ꝙiſte clāgor fiebat. vij.menſe anni iubilei:⁊ hoc videt̉ veriꝰ: vn̄ ⁊ vocat̉ lubileꝰ ab iſto clāgore: ẜm ꝙdicit Xab. ſa. ⁊ rōnabiliter vbi eī dicimꝰ iubileū: ī hebreohabet̉ iobel: qd̓ ſignificat cornu vel buccinā: vn̄ Exo. xix.vbi d̓r. Cū aūt ceꝑit clangere buccina. in hebreo habet̉ iobel. k Sanctificabiſqꝫ annū qͥnquageſimū .i. applicabis ad diuinū cultū. l Et vocabis remiſſionē. qꝛ tuncremittebant̉ ſeruitutes ⁊ debita. ⁊ etiā exules ꝑmittebantur ire ad terrā ſuā vn̄ ſequit̉. Reuertet̉ hō ad poſ. ſuam: ⁊vnuſqͥſqꝫ rediet ad familiā priſtinā. cetera patēt ex p̄dicitm Quādo vēdes. Hec eſt ꝑs incidētalis in qua ponuntur duo incidētia ex p̄dictis. eo .n. qd̓ dictū eſt īmediateꝙ in anno iubileo oēs redibāt ad poſſeſſiones ſuas: ſequitur ꝙ poſſeſſio nō poterat vendi niſi vſqꝫ ad iubileū. ⁊ iōneceſſariū fuit determinare modos vēditionis. Item qꝛdictū eſt ſupra ꝙ ſeptimo anno non poterat ſeminari necmeti: oꝑtebat determinare de mō ꝓuiſiionis: ⁊ iō primotradit̉ modus vēditionis in generali. ſcd̓o modꝰ ꝓuiſio-