Cedat inſcitie nubilus errorEeſſent profecto mira videri.¶ Nemo mirat̉ flamina chori. Hic on̄dit ph̓ia ꝙ cognitacā ceſſat admiratio dicēs. Nemo mirat̉ flamīa chori: talis venti: tūdere .i. ꝑcutere littus fremēti fluctu. ſcꝫ maris⁊ hoc dicit ꝓ tāto. qꝛ vēto flante aqͣ maris cedit et ad littus reſiſtens reꝑcutit̉. nec ēt aliꝗs mirat̉ molē .i. magnitudinē niuis frigore durā .i. ꝯgelatā. ſoluier .i. ſolui. ⁊ hicē ꝑagoge .i. additio ſylabe ad finē dictionis ꝑꝑ neceſſitatēmetri. ergo ponit̉ ſoluier pro ſolui. feruenti eſtu phebi .i.ſolis: hic enī .i. in iſtis exemplis ꝑromptū eſt cernere cās.quare ventꝰ impellit mare. quare ſol liquefacit niuē. ſꝫ illic in prioribus exemplis. latentes cāe turbāt pectora ſupple ꝑ admirationē. ⁊ mobile vulgus ſtuꝑet .i. mirat̉. ſubitis .i. de ſubitaneis euētibus. ⁊ ſtuꝑet cūcta q̄ prouehit .i.ꝓducit rara etas .i. que raro eueniūt. ſed ſi vis caſſare admirationē. nubilus error inſcitie .i. ignorantie cauſarū cedat .i. recedat ⁊ accedat noticia cauſaꝝ ꝓfecto .i. ꝓ certotunc ceſſent videri mira q̄ priuſſtante ignorantia videbāt̉mira. ¶ Notandū ꝙ ſacerdotes in egipto ꝑꝑ admirari inceperunt ph̓ari: vidētes enī eclipſes ſolis ⁊ lune: et ignorātes cauſas. mirabātur. cauſas earū inquirētes ꝗbꝰ inuentis habuerūt ſcientiā earū eclipſiū. eo ꝙ ſcire eſt cauſamrei cognoſcere: cognita ergo cauſa cognoſcitur res. ⁊ perconſequens ceſſat admiratio.¶ Proſa ſexta quarti libri.¶Ta ē inquā. Sed cū tui muneris ſit latentiū reꝝ cauſas euoluere: velataſqꝫ¶caligine explicare rōnes: queſo vti hicdecernas: qm̄ hoc me miraculū maxīe ꝑturbatediſſeras. p. Tū illa pauliſꝑ arridēs: ad rē me inꝗt omniū q̄ſitu maximā vocas: cui vix exauſti ꝗcꝙͣ ſatis ſit. talis namqꝫ ma̓ ē ut vna dubitatiōeſucciſa: innumerabiles alie velut hydre capitaſuccreſcant: nec vllus fuerit modꝰ: niſi ꝗs eas viuaciſſimo mētis igne coherceat. In hac .n. d̓ ꝓuidentie ſimplicitate: de fatiſerie: de repētinis caſibus: de cognitiōe ac p̄deſtīatōe diuīa: de arbitriilibertate q̄ri ſolet. q̄ quāti oneris ſint ip̄e ꝑpēdiſ.¶ Proſa ſexta quarti libri.Ta ē inqͣꝫ. Hic incipit ſexta proſa huiꝰ qͣrti.Abqua ꝓſa ph̓ia cōſolādo Boetiū aſſignat cāsM lpredictoꝝ. q̄ vident̉ mira in diuia gubernatiōeꝑꝑ ignorātiam cāe. ⁊ prīo Boetiꝰ petit ſibi explicari iſtas cās. ⁊ ph̓ia tāgit difficl̓tatē explicatiōis earū.ſecūdo promittit ſe velle aſſignare cauſas. ⁊ tertio eas aſſignat ſecūda ibi. Sed qm̄. tertia ibi. Oīm generatio. Prīoboetius cōcedit qd̓ dictū eſt de admiratione hominuꝫ ꝑꝑignorantiā cauſarū dicēs. Ita eſt inquā. tunc petit explicari cauſas admirationis eorū que contingūt in diuina ꝓuidentia ⁊ diſpoſitione dicens. O ph̓ia cū euoluere .i. elucidare cauſas latētiū rerū. ſit tui muneris .i. tue gratie ⁊ explicare rationes velatas caligine .i. rōnes obſcuras ⁊ difficiles. queſo ut hinc .i. de iſta difficultate. diſcernas .i. iudices ⁊ ediſſeras .i. diſputes. qm̄ hoc miraculuꝫ maximeme ꝑturbat .ſ. quare. malis bona ⁊ bonis mala euen iāt: ⁊ph̓ia pauliſꝑ arridens. Boetio inquit. ad rē maximā oīmqueſitu .i. ad maximā queſtionē. vocas. .i. incitas me. cuivix quicqͣꝫ exhauſti ſatis ſit ei ad quā exhauriēdā ⁊ ſoluēdā vir aliꝗd ſufficit. talis nāqꝫ eſt maͣ quā petis declararivt vna dubitatione ſucciſa .i. ſoluta. innumerabiles alieſuccreſcāt. velut capita hydre. qͦꝝ vno ablato tria ſuccreſcebāt. nec fuerit modꝰ .i. terminꝰ dubitationū niſi ꝗſ eascoherceat viuaciſſimo igne .i. ardēti inueſtigatione mētisIn hac enī maͣ q̄ri ſolet de prouidētie ſimplicitate: de ſerie
fati. de repentinis caſibus. de p̄deſtinatione diuina. de libertate arbitrii. q̄ oīa quāti oneris .i. difficitatiſ ſint ad determinandū tuiꝑſe perpēdis. ¶ Notandū ꝙ ſapientis eſtſcire oīa ut cōtingit ex ꝓhemio methaph̓ice. ⁊ cū ſcire ſitꝑ cām primo poſterioꝝ. Sapientis ē euoluere cās reꝝ latentiū: iō dicit boetius ad ph̓iam. Tui mūeris eſt euoluere cauſas. ¶ Notandū ꝙ dicit ph̓iaꝫ pauliſꝑ ſibi arriſiſſeꝑ hoc ph̓ia innuit more̓ ⁊ habitū ſapientū. ꝗ audita ſimplicitate imperitorū arrident eis cōgratulando ꝙ ipſi cū auiditate ſapentiā querūt. ¶ Notādū ẜm fabulas hydra fuitſerꝑens in lerna palude. habens plura capita quorū vneſucciſo tria excreſcebant quem cum hercules. ſagittis interficere non poſſet greco igne ipſum conſumpſit.¶ Sed qm̄ hec quoqꝫ te noſſe quedā medicīe tueportio eſt. quamꝙͣ anguſto limite temporis ſepti:tamē aliꝗd deliberare conabimur. Qd̓ ſi te mufici carmīs oblectamēta delectant hanc oportetpauliſper differas voluptatem. Dum nexas ſibiordine contexo ratiōes. B. Ut libet inꝙͣ. P.Tum velut ab alio orſa prīcipio ita diſſeruit.¶ Sꝫ qm̄ hec. Hic ph̓ia promittit velle aſſignare cauſaſdcens. Qm̄ hec noſſe te eſt quedā portio .i. pars tue medcine qͣꝫ qͣꝫ ſimꝰ ſepti .i. cōcluſi. anguſto .i. breui limite tēporis. tn̄ aliquid deliberare conabimur: ſed ſi te oblectantdelectamenta .i. ſuauitates. muſici carminis .i. metri. opꝫꝙ differas pauliſꝑ .i. modicū hāc voluptatē. dōec cōtexo.i. formabo rōnes ſibi nexas .i. cōiūctas ordine. dicit boetiuſ ut libet īqͣꝫ .i. vti tibi placꝫ. tūc ip̄a ph̓ia orſa .i. īcipiēsloqui velut ab aliquo principio. ita diſſeruit .i. diſputaui¶ Notandū ꝑ hoc ꝙ dicit. Nos ſepti anguſto limite temꝑis. innuit ph̓ia preſentē maͣm adeo eſſe difficilem ꝙ totūtempꝰ pn̄tis vite quod breue eſt vix ſufficit ad predicta plnarie declaranda. ¶ Notandum ꝙ dicit ph̓iam orſamfuiſſe ab alio principio. nam illa que ph̓ia prius probauitpeducunt̉ ex hoc principio. ꝙ deus eſt ꝑfectū bonū et vltimū finis omniū: que āt nūc vult demonſtrare deducūt̉ex hͦ prīcipio ꝙ deꝰ ē principiū effectuū omniū vt patebit¶ Oīm generatio reꝝ cūctoſqꝫ mutabiliū naturarum ꝓgreſſus: ⁊ quicquid aliquo mouet̉ mō cauſas ordinē formas ex diuine mētiſ ſtabilitate ſortitur. Hec in ſue ſimplicitatis arce cōpoſita: multiplicē rebꝰ gerēdis modū ſtatuit: qui modus cūin ipſa diuine intelligentie puritate conſpicit̉ ꝓuidentia nominat̉. Cū v̓o ad ea q̄ mouet atqꝫ diſponit refert̉ fatum a veteribus appellatum eſt.¶ Omniū generatio rerū. Hic ph̓ia ꝓſequit̉ intentū volēsaſſignare cauſas: quare bonis mala ⁊ malis bona cōtingāt. ⁊ primo declarat quedā ad ſuā determinationē neceſaria. ſcd̓o ponit ſuā determinationē ſcd̓a ibi Que v̓o inꝗes. Prīo ph̓ia determīat de ꝓuidētia diuīa ⁊ de fato.ſcd̓o on̄dit qͥ ſint ea q̄ fato diſponūt̉. ſcd̓a ibi. Ea ſeries.Prīo on̄dit ꝗd noīet̉ diuīa ꝓuidētia. ⁊ ꝗd fatū. ſcd̓o tāgit differētiā īter ea aſſignādo diffinitiones vtriuſqꝫ. Tertio ponit diuerſas opiniōes circa fatū. Quarto īfert quādā ꝯcluſiōeꝫ circa fatū ⁊ ꝓuidētiam. ſcd̓a ibi. Que licꝫ diuerſa. tertia ibi. Siue igit̉. quarta ibi. Quo fit. Primodicit. Generatio omniū rerū. cunctoſqꝫ ꝓgreſſus naͣruꝫmutabiliū ⁊ quicꝗd alio mō mouet̉. illd̓ ſortit̉ cās generationis ⁊ mutationis. ⁊ ordinē generatiōis ⁊ mutationis.⁊ formas quibꝰ generat̉ vel mouet̉ ſubſtātiales vel accidentales oīa iſta ſortitur ex diuine mentis ſtabilitate. hecenī mens diuina cōpoſita .i. ſtabilita. in arce .i. in altitudine ſue ſimplicitatis. ſtatuit rebus gerendis .i. fiendis multiplicē modū. ꝗ modꝰ cū conſpicit̉ .i. conſideratur. in ipſapuritate diuine intelligētie .i. ẜm eē quod habet in intelle
ctu diuino