Tertius

ī irrōnabilibꝰ: ⁊ ut ſic amicitia eſt ꝯcordia diuerſarū rerūadinuicem.¶ Explicit liber ſecundus:¶ Incipit liber tertius proſa prima.Am cantū illa finierat cuꝫ me audiēdi auidū ſtupētemqꝫ arrectis ad hecI auribus carmīs mulcedo defixeratU Iitaqꝫ paulopoſto inꝙͣ ſummū laſſorūqꝫ ſolamē animoꝝ quantū me velſententiaꝝ pōdere vel canēdi ēt iocunditate refouiſti. adeo ut me iam poſthac imparē fortuneictibus nō arbitrer. Itaqꝫ remedia q̄ paulo anteacriora eſſe dicebas nō modo non ꝑhorreſco: ſſꝫaudiendi auidus vehemēter efflagito. P.¶ Incipit tertius.Proſa prima.Am cantū ilſa finierat. Iſte ē tertiꝰ liber BoeIltii de conſolatione ph̓ie. ⁊ ꝯtinuat̉ ad libros p̄Alſcedentes in hūc modū. Poſt qͣꝫ ph̓ia in prīo liM do li. adhibuit ſibi remedia facilia in p̄ſenti libro ſcrutata eſt cauſas doloris boetii. ⁊ in ſecūbro ⁊ in ſequentibꝰ ph̓ia adhibet Boetio remedia grauiora. ſunt āt remedia grauiora rōnes cōtra cōmunē opinionem hominū probantes ꝙ in bonis exterioribꝰ nō conſiſtit vera felicitas oſtēdēdo in quo ſit felicitas vera ⁊ quōad ipſaꝫ ꝑueniat. Et diuidit̉ iſte liber in vigintiquattuorꝑtes. qꝛ huiꝰ libri ſunt. 12. proſe. ⁊. 12. metra. q̄ ꝑtes patebunt in proceſſu libri. ꝗd āt ⁊ de quo determinet̉ in qͣlibetiſtarū partiū ſil̓r patebit. Prima proſa huꝰ tertii diuidit̉in tres partes. Primo oſtēdit. Boetius quō poſt p̄dictaallocutus fuerit ph̓iaꝫ. Scd̓o pōit reſponſionē ph̓ie. Tertio boetiꝰ dirigit quādā petitionē ad ip̄aꝫ ſecūda ibi. Tuꝫilla. tertia ibi. Tū ego. Dicit primo Iā illa ph̓ia finieratcantū .i. metrum quod erat de cōmendatione amoris diuini ⁊ amicitie. ⁊ cum ego Boetius eſſeꝫ allectus dulcedine metri ad audiēdū cū auiditate et admiratōe verba ph̓ieauribus arrectis ego dixi. O ph̓ia que es ſummū ſolamēanimoꝝ laſſorū quātū me refocillaſti tuis ꝓſis ⁊ metrisin tantū ꝙ tam bene poſſum reſiſtere inſultibꝰ fortune. ⁊iō dicit remedia que prius dixiſti eſſe grauis nō timeo: ſꝫea audire diligēter expecto. ¶ Nota ꝙ boetius metrū vocat cantū. ſicut enī in cantu eſt eleuatio ⁊ dep̄ſſio vocis. ſicſimiliter in metro rōne quantitatis correpte ⁊ ꝓducte ſyllabaꝝ attendit̉ quedā eleuatio. ⁊ depreſſio qꝛ rōne quātitatis ꝓducte ſit eleuatio rōe qͣꝫtitatis correpte ſit dep̄ſſio¶ Item qꝛ metrū eſt ſubtilius ⁊ delectabiliuſ ꝓſa. iō animūd̓mulcet. Unde auctor poetrie metrū comparat domicelledicenſ. Uultqꝫ venire metrū tanqͣꝫ domicella cōpto crinenitente gena: ſubtili corpore forma egregia: Iō dicit boetius. mulcedo carminis. ideſt metri. ¶ Item homo debeteſſe auidus ⁊ ſtupens circa ph̓iam. Auidus inquā qꝛ dicitSeneca. 17. epl̓a. Proiice omnia iſta ſi fapis immo ut ſapias ⁊ ad ph̓iam magno curſu totiſqꝫ viribus tēde. Etiāhomo dꝫ eē ſtuꝑens. id eſt admirās de ph̓ia. qꝛ ipſa ē resmirabil̓. ⁊ diuīa ẜꝫ Ari. in principio libri ſui de mūdo. ⁊ph̓ia ꝯfert mirabiles delectatiōes .i. ethico. Itē animi laſſi ſunt graui cura vel aduerſitate aliqua opp̄ſſi. horū ph̓iaeſt ſummū ſolamen. qꝛ ipſa perſuadet magnanimitatemqua ꝯͣ aduerſitates fortune hō conſtanter debet militare.¶ Itē ꝑ ph̓iam hō bene poteſt reſiſtere ictibus fortune: qꝛprimo ethic oꝝ dicit ariſtoteles. Sapiēs bene ſcit ferre fortunas. ⁊ hꝫ ſe ſine vituperio ſicut tetragonū. Unde dicit inlittera. Iā illa ſupple ph̓ia finierat cantū .i. metrū de amore diuino. ⁊ cū mulcedo .i. ſuauitas carminis defixerat .i.ſtabilierat me auidū .i. cupidū audiendi. qꝫ pro et ſtupentē.i. admirantē. ſupple verba ph̓ie. auribꝰ meis. arrectis .i.eleuatis ad hec .ſ. verba. itaqꝫ paulo poſt ego inqͣꝫ .i. dixi.O ſummū ſolamē laſſoꝝ anīorū ſupple ꝑ aduerſitatē qͣn

tū me refouiſti pōdere ſentētiarū ſuꝑ. ꝓſe vel ēt iocūditate canēdi .i. metri. adeo .i. intātū ur iā poſthac nō arbitrerme eē īpare̓ .i. diſſimilē in reſiſtēdo ictibus .i. inſultibꝰ fortūe. Itaqꝫ remedia illa q̄ pauloāte dicebas eē acriora .i.grauia. n̄ mō. i. n̄ tm̄ n̄ ꝑhorreſco .i. n̄ timeo. ſꝫ ego auidꝰ audiēdi ſuꝑ. ea vehementer efflagito .i. expoſtulo. ¶ Ubi.ſciendum ꝙ ẜꝫ huguitionem efflagitare eſt valde flagitareexpoſtulare. petere cum clamore poſcere.¶ Tum illa ſenſi inquit cum verba noſtra tacitusattentuſqꝫ rapiebas: cumqꝫ tue mentis habitum vel expectaui: vel quod eſt verius ipſa perfeci. Talia ſunt quippe que reſtant: vt deguſtataquidē mordeant: interius aūt recepta dulceſcātSed ꝙ tu te audiendi cupidū dicis quanto ardore flagrares: ſi quo nam te ducere agrediamuragnoſceres. B. Quo nā īquā. Pªº. ad verā inquā felicitatē quā tuꝰ quoqꝫ ſomniat aīus: ſed occupato ad imagines viſu: ip̄am illam non potesintueri. B.¶ Tum illa ſenſi inꝗt. Hic ponit reſpōſioneꝫ ph̓ie dicens.Ego bn̄ ſenſi illud cū tu tacitus .i. attentus recepiſti verbanoſtra. ⁊ cum ego ꝑfeci mentē tuā. talia enī ſūt remedia q̄adhuc raſtāt ut ipſa deguſtata prīo ſint amara ſed poſteadulceſcāt. Sꝫ qꝛ tu dicis te eē cupidū audiēdi v̓ba nr̄a. Oquanto deſiderio arderes: ſi cognoſceres quo laboramuste ducere. ⁊ dicit boetius. Quo vis me ducere: Reſpōdetph̓ia: ad cognitionem vere felicitatis quā animus tuus qͦſi ſōniādo adhuc vix cognoſcit: qꝛ eſt occupatꝰ imaginibꝰfalſe felicitatis. ¶ Nota ꝙ boetiꝰ tacitus verba ph̓ie raꝑiebat cōſilio Senece dicētis. Eſto verborū tacitus auditor: auditoꝝ ꝓmptꝰ repetitor. ¶ Nota ꝙ p̄cepta ph̓icaliaprīo ſunt amara poſtea dulceſcūt. ẜm illud poete. Diſcrete ſit chaꝝ qͣꝫuis prīo ſit amaꝝ. Et euſtratiꝰ prīo ethi. dicit. Sciunt docti quoniam laborioſa ē poſſeſſio virtutū.ſed propter eius amaritudinē ph̓ia non eſt abiiciēda. qꝛ n̄ē dignus dulcoris acumine: ꝙ amaritudinis neꝗt īuiſca.ri grauamīe: ẜꝫ Boctiū ī de diſciplina ſcolariū. ¶ Notaſicut ſōniās putat fantaſmata ſibi occurrentia eſſe verasres de ꝗbꝰ ſomniat. ⁊ tamen non ſunt ipſe res: ſic boetiusin iſtis temporalibus putauit eſſe veram felicitatem quetamen non eſt. ſed tantum ſunt quedam ſimilitudines vere felicitatiſ ſicut fantaſmata ſomnioꝝ ſunt ſil̓itudines reꝝ¶ Nota ꝙ bona exteriora vocat imagines vere felicitatisſicut .n. imago eſt rei imitago ⁊ nō eſt ipſa. res. ſic bōa exteriora vident̉ exprimere formā vere felicitatis. ſed vera felicitas nō ē ī ipſis. vn̄ dicit in littera. Tū ꝓ tunc. illa ſuppleph̓ia inꝗt. ego ſenſi .i. noui. ſuꝑ. intentionē tuā. cū. tu tacitus. qꝫ ꝓ ⁊. attētus rapiebas verba noſtra. qꝫ ꝓ ⁊. cū egoexpectaui. alia littera hꝫ expetiui .i. reuocaui habitum tuemētis. Uel qd̓ ē verius dicere cū ego ipſa habitū tue mentis ꝑfeci. ꝗppe mire talia ſūt ſupple remedia. q̄ reſtāt ſuꝑple ſumēda. ut ip̄a ꝗdē deguſtata prīo mordeāt. i. diſpliceant. interiꝰ āt recepta dulceſcant. ſꝫ ꝙ tu dicis te cupidū audiēdi. ſupple illa remedia. O quāto ardore .i. deſiderio. flagrares .i. arderes. ſi agnoſceres. quonā. i. ad quē locū aggrediamur .i. incipimꝰ te ducere. Ego boetius inqͣꝫ:i. dixi. quonā ſup. vis me ducere. inꝗt ſupple ph̓ia. ad verā felicitatē quā tuꝰ animꝰ ſomniat .i. imꝑfecte cognoſcit.ſꝫ viſu .i. cognitiōe occupato ad imagineſ .i. ad bōa temꝑalia q̄ ſūt imagines ⁊ ſimilitudo vere felicitatis. tu nō potesintueri. ideſt inſpicere. ipſam ſupple veram felicitatem.¶ Tum ego fac obſecro: ⁊ que illa vera ſit ſine cūctatione demonſtra. P. Faciam inquit illa tuicauſa libenter ſed que tibi cauſa notior eſt eaꝫ prius deſignare verbis: atqꝫ informare conabor: vt