Quartus

rio. hec enim eſt vita ph̓oꝝ ſine qua nemo viuit vita rectaEt ſubdit. Ph̓m aūt voco oēꝫ hoīeꝫ viuenteꝫ ordine naͣetendēs in alta ⁊ finiēs vitā acꝗrit vltimū finē ⁊ optimū vire hūane ꝗ ē deus glorioſus benedictus in ſecula ſeculoꝝ¶ Explicit liber tertius de conſolatione ph̓ie.¶ Incipit liber quartus. Proſa prima.¶ Ec cū philoſophia dignitate uultus. ⁊ oris grauitate ſeruata leniipaSſuauiterqꝫ ceciniſſet. Tū ego nondum penitus inſiti meroriſ oblitꝰIintētionē dicer̄ adhuc aliꝗd parāuiſſetis abrupi. Et o īquā veri preuialumīs q̄ vſqꝫ adhuc tua fudit oratio tū ſui ſpeculatione diuina: tū tuis rationibus inuicta patuerunt. Eaqꝫ mihi. ⁊ ſi ob iniurie dolorē nuper oblita: non tamē ante hac prorſus ignorata dixiſti¶ Incipit liber quartus. Proſa prima.Ec cū ph̓ia dignitate vultus. Hic incipit quartus liber de conſolatione ph̓ie. cuius hec eſt ꝓAmala cōcedant̉ ī regno dei: cū oīuꝫ reꝝ rectorſa prima. in quo libro ph̓ia aſſignat cauſas qͣrebōuſexiſtat .ſ. deꝰ. ⁊ probat bonos ſemꝑ eē potētes ⁊ malos impotentes. ⁊ ſicut vitia nūqͣꝫ ſūt ſine penaa virtutes nūqͣꝫ ſunt ſine premio. Probat etiam ꝙ oīsrtuna tā proſpera qͣꝫ aduerſa bonis eſt ad ꝓfectū. malisāt ad interitū. Etiam probat ꝙ omnia que fiunt a deo recte fiunt ⁊ alia plura ſicut patebit. Et diuidit̉ iſte liber in14. partes. qꝛ ſeptem ſunt proſe ⁊ ſepteꝫ metra huius qͣrtide ꝗbus patebit in proceſſu. Primo ergo on̄dit. Boetiuſqūo intentionē ph̓ie adhuc ꝑantis plura dicere interrupitproponendo cās ſui doloris. Scd̓o ph̓ia ꝓmittit ſibi perfectam curaꝫ. Tertio dat modum curandi ipſum ſcd̓a ibiTum illa ⁊ eſſet. tertia ibi. Et qm̄. Et quarto proſequit̉intentionem ipſum curando in ſequēti proſa. ibi. Tū ego.Primo on̄dit. qūo interrupit intētionē ph̓ie volentis plura loqui. Scd̓o ꝓbat cās ſui doloris. ſcd̓a ibi. Sꝫ ea ipſeeſt. Primo dicit. Cum ph̓ia ceciniſſet .i. decantaſſet. hec.ſ. predicta. ſeruata leniter .i. delectabiliter. ⁊ ſuauiter .i. dulciter: dignitate ideſt reuerentia vultus ſcilꝫ ſui ⁊ grauitaie oris .i. ſermonis ſuꝑ. ſui. Tū. i. poſt hec. ego .ſ. Boetiꝰnondū .i. non adhuc. oblitus .i. īmemor. penitus .i. oīo. inſti meroris .i. intrinſeci doloris. Ego Boetius abrupi. i. īterrupi. intentionem .i. ꝓpoſitum ph̓ie parantis .i. intendētis. dicer̄ adhuc aliquid. Et inquam .i. diri: O p̄uia .i. preambula. veri luminis .i. perfecte cognitiōis .ſ. illa que tuaoratio .i. tuus ſermo. fudit .i. locutus eſt. hucuſqꝫ .i. ad iſtūlibrum quartū. patuerunt .i. manifeſta fuerunt. inuicta .i.inſolubilia. Tum .i. aliqn̄. diuina ſpeculatiōe .i. ſancta cōtemplatione. tum .i. aliqn̄ tuis rōnibus .i. demonſtrationibus. Et ea .i. illa predicta. ⁊ ſi pro qͣꝫuis oblita mihi nuꝑideſt aliqn̄ determinationem ob dolorē iniurie ſuꝑ. quamperpeſſus ſum a Theodorico rege gottorū. non tn̄ dixiſtiprorſus .i. oīo. hec .ſ. predicta. ignorata .i. ignota. antehacideſt hucuſqꝫ. ¶ Nota ꝙ dignitas. eſt honeſta ⁊ imꝑioſaauctoritas. dicit̉ aūt ph̓ia habere dignitatem vultus ꝑtiui honeſtatem. qꝛ ẜm Tullium ſola ſapīa eſt que mereturbonores. ⁊ ꝑꝑ ſui auctoritatem que digna eſt imitationeEtiam ph̓ia dicitur eſſe grauis ore .i. ſtabili ſermone. quiaſermones philoſophici firmitate rōnum inſunt ſtabilitati¶ Nota cuꝫ ph̓ia on̄diſſet quid ſit ſummū bonum ⁊ in quoſitum ſit. ⁊ feciſſet exhortationem ad illud querenduꝫ intēdebat oſtendere modum quo ad illud ꝑuenit̉. ſed an̄qͣꝫ expieret illaꝫ intentionem Boetius velut auidus ad ſciendūquedam quorum ignorantia detinebat ipſum in merore.interrupit intentionem ph̓ie volentis plura dicere. ¶ Nota ꝙ philoſophia dicitur preuia veri luminis. qꝛ ipſa clarifitat animam ⁊ trabit eaꝫ ab obſcuritate ignorantie ad lu

cem ſapientie ⁊ ad claritatem intellectus ex libro de pomoAriſto. Uel ideo dicit̉ preuia veri luminis. qꝛ per ipſamtanqͣꝫ per viam homo peruenit ad cognitionem veri luminis quod eſt deus: quia ſcribitur in libro de pomo ꝙ perphiloſophiam homo cognoſcit ſuum creatorem. qui denihilo fecit omnia. qui eſt inceptor omnium inceptorum.⁊ omnium principiorum principium. Et ibidem ſcribituroportuit vt philoſophia mitteretur ad inſtruenduꝫ ignorantes. ⁊ eos qui non cognouerunt ſuum creatorem.¶ Sed ea ipſa eſt vel maxima noſtri cā meroris:ꝙ cum rerum bonuſ rector exiſtat vel eſſe omnino mala poſſint. vel impunita pretereāt. Quodſolum quanta dignum ſit admiratiōe: ꝓfecto cōſidera. At huic aliud maius adiungitur: Namimperante florenteqꝫ nequitia virtus non ſolumpremiis caret: verū etiam ſceleratorum pedibꝰſebiecta calcatur: ⁊ ī locum facinorum ſupplicialuit. Que fieri in regno ſcientis omnia: potentisomnia ſed bona tm̄ modo volētis dei nemo ſatispoteſt nec admirari nec conqueri. P.¶ Sed ea ipſa eſt. Hic Boetius proponit cauſas ſui meroris dicens. Sed ea ipſa eſt cauſa noſtri meroris ⁊ maximacauſa. ꝙ cum rector rerum .ſ. deus bonꝰ exiſtat: vel eē mala omnino poſſint. vel pretereant impunita qd̓ ſaltē ſi nullum aliud inconueniens ſequeret̉: conſidera quāta ſit dignum admiratione. At pro ſed. huic adiūgit̉ .i. addit̉ alid̓maius ſuꝑ. admirandum. Nam pro quia. imperante .i.precipiente. ⁊ florente .i. vigente. nequitia .i. nequitioſis hominibus virtꝰ .i. homo virtuoſus. non ſolum .i. non tm̄caret premiis veruꝫ etiam ipſa virtus ſubiecta .i. ſubdita.calcatur pedibus .i. potentiis. ſceleratorum .i. malorum ⁊ipſa virtus luit .i. patitur ſuplicia .i. penas in locum facinoum. id eſt vitioſorū loco. que .ſ. predicta fieri .i. permittit in regno .i. in mūdo. ſcientis om̄ia .ſ. dei: ⁊ potentis oīaſed volentis .i. intēdentis. tm̄modo. bona. nemo ſatis veladmirari nec conqueri pōt .i. querimoniā facere. ¶ Notaꝙ mala fiunt ī mundo patet quia ratio ſemꝑ deprecat̉ adbonum. Cum ergo. mali non regantur iuditio recte rōnisſed vincantur paſſionibus ire ⁊ concupiſcentie ideo deficiunt a bono. Item. ſuperhabundantia ⁊ defectus ſūt degenere malorum. cum virtus conſiſtat in medio. cum igit̉in pluribus ſit ſuperhabundantia ⁊ defectus. pꝫ ꝙ malaſiunt in mundo. Cuꝫ aūt oīa dependeāt a deo celuꝫ ⁊ totanatura. ⁊ deus eſſentialiter ſit bonus. mirabile ē qūo mala eſſe poſſunt. vel ſaltem ꝑmaneāt impunita. ¶ Nota ꝙquia boni attingunt finem omniū rerum .ſ. ſummū bonuꝫideo ſunt potentes. mali autē quia hoc ipſum attīgere nōpoſſunt ſunt impotentes. Et qꝛ Boetius in primo libroſexta proſa dixit ſe ignorare quis ſit finis omniū reꝝ. ideoputabat bonos eē īpotētes. malos āt potētes. ⁊ de hͦ Boetius admiratur: vt pꝫ in littera ⁊ iſta ē vna cā ſui doloris¶ Tum illa ⁊ eſſet inquit infiniti ſtuporis omnibuſqꝫ horribilius monſtris: ſicuti tu eſtimas intanti velut patriſfamilias diſpoſitiſſima domo:vilia vaſa colerentur: precioſa ſordeſcerent. Sꝫnon ita eſt. Nam ſi ea que pauloāte concluſa ſūtinconuulſa ſeruant̉: ipſo de cuius nunc regno loquimur auctore cognoſces: ſemper quidem potētes bonos eſſe: malos v̓o abiectos ſemꝑ atqꝫ imbecilles: nec ſine pena vnꝙͣ eſſe vitia nec ſine premio virtutes: bonis felicia: malis ſemper infortunata cōtingere: multaqꝫ id genus q̄ ſopitis q̄relis firmate ſoliditate corroborent.

f 3