Tertius

cuconne inꝗt mōſtra. ea. Hic ph̓ia aggredit̉ intentuꝫ on̄dendo ꝗd ſit bonū: ⁊ intendit ꝓbare iſtaꝫ ꝯcluſionē. bonūeſt illud qd̓ oīa appetunt: qua ꝓbat tali rōne. Unum ⁊ bonū ſunt idē. ⁊ ſed oīa appetūt eē vnū. ergo oīa appetūt bonum. Circa iſtā rōnem ſic procedit. primo ꝓbat maioreꝫ.ſcd̓o minorē. tertio reſumpta maiore infert ꝯcluſionē ſcd̓aibi. Noſti ne igit̉ tertia ibi. Eſt ne igit̉. probat ergo maiorem ꝙ vnū ⁊ bonū ſunt idē per modū qōnis. Et prīo querit dicens. Nonne ſupra monſtrauimuſ in nona ꝓſa ea q̄appetunt̉ a pluribꝰ ſuꝑ. ſufficientia. reuerentia. potentia.idcirco non eſſe vera bona ⁊ ꝑfecta. qm̄ diſcrepāt a ſe inuicem ſuꝑ. eo mō quo appetunt̉ a pluribus ⁊ cū alterū abeſſet alteri non poſſe afferre plenū ⁊ abſolutū bonū: qd̓ nullo indigeat. tunc aūt ſuꝑ. monſtrauimus vnū veꝝ bonū fieri cū colligunt̉ in vnā formā btītudinis atqꝫ efficientiam.j. in vnā cām efficientē .ſ. deū vt que ſit ſufficientia. eadeꝫſit potentia. ⁊ reuerentia. claritas ⁊ iucunditas. niſi v̓o oīaſint vnū ⁊ idem: monſtratū eſt ea nihil hr̄e quo numerent̉.i. cōputent̉ inter expetenda .i. deſideranda. Et dicit Boetius demonſtratū eſt inquā nec vllo mō dubitari pōt Ulterius querit. ph̓ia. Illa que cum diſcrepant minime ſuntbona. ⁊ cum ceperint eſſe vnū ſūt bōa. Nonne hec cōtīgūtfieri bona adeptione vnitatis. dicit Boetius. Ita videt̉inqͣꝫ. Et ſubdit ph̓ia. ſed om̄e qd̓ eſt bonū participationeboni ꝯcedis eſſe bonū an minime. Et dicit Boetius ita ēūc ph̓ia ex ꝯceſſis ꝯcludit maiorē dices. igit̉ ſil̓i ratiōeortet vt ꝯcedas vnum ⁊ bonū eſſe ideꝫ: ⁊ ꝯfirmat illamꝯcluſionem per locū ab effectu dicēs. Nāqꝫ eadē ē ſubſtātia eoꝝ. quoꝝ non eſt naturaliter diuerſus effectus: qꝛ idēinquantum idem natum eſt facere idem. Boetius concedens dicit. negare inqͣꝫ nequeo. ¶ Nota ex littera ſic ꝓbatur ꝙ vnum ⁊ bonū ſint ide. Quecūqꝫ non ſunt bona niſiqꝛ ſunt vnū illa nō ſunt bona niſi adeptiōe vnitatis. ſꝫ oīaſunt bona adeptione vnitatis: ergo vnū ⁊ bonū idē ſunt.vel aliter arguit̉ ſic. Oīa ſunt bona adeptione bōitatis oīant bona adeptione vnitatis. ergo bonum ⁊ vnū ſunt idēliā rōnem innuit in lr̄a dicens. Illa ſunt vnū quoꝝ nōeſt diuerſus effectus. qꝛ idem inquātum idem nō facit niſiideꝫ. ex ſecundo de generatione. ſed vnius ⁊ boni non ē diuerſus effectus: qꝛ effectus vtriuſqꝫ eſt bonū. ergo ſuntidē. ⁊ hec concluſio pꝫ ex 4. methaph̓ice. vbi Ariſto. vultꝙ bonum. ⁊ vnum conuertantur:¶ Noſti ne igitur inquit omne qd̓ eſt tādiu manere atqꝫ ſubſiſtere ꝙͣdiu ſit vnum. Sꝫ interire atqꝫ diſſolui pariter atqꝫ vnum eſſe deſtiterit. B.Quonam mō. P. Ut in aīalibus inquit: cū invnū coeunt ac ꝑmanent aīa corpuſqꝫ: id aīal vocat̉. Cū v̓o hec vnitas vtriuſqꝫ ſeparatiōe diſſoluitur interire: nec iam eſſe aīal liquet. ipſum quoqꝫ corpus cū vna forma mēbroꝝ cōiunctōe ꝑmanet: humana viſit̉ ſpecies. At ſi diſtribute ſegregateqꝫ ꝑtes corporis diſtraxerint vnitatem: deſinit eſſe qd̓ fuerat. Eoqꝫ mō ꝑcurrenti cetera ꝓculdubio patebit ſubſiſtere vnūqd̓qꝫ dum vnū ē.Cū v̓o vnū eē deſinit eſſe interire. B. Cōſideranti inꝙͣ mihi plura minime aliud videtur. P¶ Noſti. ne igit̉ omne qd̓ eſt. Hic ph̓ia ꝓbat minorem .ſ.ꝙ ola appetunt eſſe vnū ꝑ talem rōneꝫ. Unūqd̓qꝫ tandiumanet atqꝫ ſubſiſtit qͣꝫdiu eſt vnum. ſed oīa naͣliter appetunt manere ⁊ ſubſiſtere. ergo oīa appetunt eſſe vnū. Illiꝰronis prīo declarat maiorē. ſcd̓o minorē ibi. Eſt ne igit̉.tertio reſumpta maiore ꝯcludit intentū ibi. ſi qd̓ aūt īquit.Prio ergo declarans maiorē ꝙ vnūqd̓qꝫ tandiū manetqͣꝫdiu eſt vnū. dicit. Noſti o Boeti. om̄e qd̓ ē tādiu manere atqꝫ ſubſiſtere qͣꝫdiu ſit vnū. ⁊ cū deſtiterit .i. deſinit eē

vnū pariter ꝯtingit diſſolui atqꝫ īterire. querit BoetiuſQuonā mō. ph̓ia declarat in exemplo dicens. In aīalibus hͦ patet cū aīa ⁊ corpus in vnū coeūt atqꝫ permanentvnū illud vnū vocat̉ aīal̓. cum v̓o hec vnitas diſſoluiturſeꝑatione vtriuſqꝫ ſuꝑ. aīe ⁊ corporis. liquet .i. manifeſtū ēaīal interire ⁊non iam eē aīal. Ponit aliud exemplū. ip̄ꝫēt corpus humanū cū ꝑmanet in vna ſorma coniunctiōemēbroꝝ tūc viſit̉ .i. videt̉ humana ſpēs. ſed ſi parteſ corporis diſtribute ⁊ ſegregate .i. ſeꝑate ab inuicem. diſtraxerint vnitatē. corpus deſinit eē qd̓ fuerat. eodē mō percurrenti cetera ꝓculdubio patebit vnumqd̓qꝫ ſubſiſtere. .i. ꝑmanere. deum ē vnū. cū v̓o deſinit eē vnū interire videturEt dicit. B. minime inqͣꝫ videt̉ mihi aliud ꝯſiderāti plura. ¶ Nota ꝙ aliꝗs diceret. non videt̉ ꝙ eſſe ⁊ eē vnū ſinteadē. qꝛ mali ſunt ⁊ tn̄ nō ſūt vnuꝫ. ꝓbatio. vnum ⁊ bonūſunt idē vt iaꝫ ꝓbatum eſt. ſed mali nō ſunt boni. ergo nōſunt vnū. Iſta rō ſoluit̉ ex quarto huius negando maiorēqꝛ ph̓ia quarto huius ꝓbat malos non ſolū non eſſe potētes: ſed ſimpliciter nō eē. Un̄ mali bene ſunt mali: ſed ꝙſimpliciter dicant̉ eſſe non eſt verū ſicut hō mortuus ſimpliciter non eſt hō. ⁊ de hoc videbit̉ in quarto.¶ Eſt ne igitur inquit quod inquantū naturaliteragat relicta ſubſiſtendi appetentia venire ad interitum corruptionēqꝫ deſideret. B. Si aīaliainquā conſiderē: que hn̄t aliquā volēdi nolendiqꝫ naturā: Nihil inuenio quod nullis extra cogētibus abiiciant manendi intentionē ⁊ ad interitūſpōte feſtinēt. Om̄e namqꝫ aīal tueri ſalutem laborat: mortem v̓o perniciēqꝫ deuitat. Sed quidde herbis arboribuſqꝫ: quid de inanimatis oīnoconſentiā rebus: prorſus dubito. P.¶ Eſt ne igitur inꝗt. Hic ph̓ia probat ſeu declarat minorē.ſ. ꝙ oīa appetāt eſſe ⁊ ꝑmanere. ⁊ prīo on̄dit hͦ. ſcd̓o ꝓbatꝙ talis appetitus ē naturalis. ſcd̓a ibi. Neqꝫ nunc nos.Primo on̄dit intentū in aīalibus. ſcd̓o in vegetabilibus.tertio in rebus inanimatis. ſcd̓a ibi. Atqui nō ē. tertia ibi.Ea etiam. Primo dicit ph̓ia. Eſt ne aliꝗd ꝙ inquātū naturaliter agat. deſideret vēire ad interitū .i. ad mortē. ⁊ adcorruptionem relicta appetentia ſubſiſtendi. Rn̄det Boe.Si ꝯſiderem aīalia que hn̄t naturā .i. appetitū volendi .i.proſequendi ⁊ nolendi. in fugiendi aliꝗd. nihil inuenio ꝙabiiciant intentionē manēdi ſuꝑ. in reꝝ natura. ⁊ feſtinentſponte .i. voluntarie. ad interitu nullis cauſis extra cogentibus. qꝛ om̄e aīal laborat tueri ſalutem. ⁊ deuitat mortē⁊ perniciem. ſed ego prorſus dubito ꝗd de herbiſ ⁊ arboribus ⁊ quid de rebus inanimatis oīo ꝯſentiaꝫ ſuꝑ. an taliaappetant eſſe ⁊ permanere. ¶ Nota Boe. nō dubitat quiaīalia appetant. ꝑmanere cuius rōnem īnuit. Illud qd̓ laborat tueri ſalutem ⁊ vitare mortē. hͦ appetit eſſe. ⁊ ꝑmanere. ſed om̄e aīal eſt hmōi ergo ⁊cͣ. Sed vtꝝ ita ſit in vegetabilibus ⁊ in rebus inanimatis de hoc dubitat. ⁊ pōt eſſerō dubitationis qꝛ in talibus non ſunt oꝑationes ita manifeſte ſubſeruientes appetitui naturali ꝑmanendi ſicut īaīalibus que mouent̉ ad percipiendū nutrimētū. ⁊ ad aliaque pertinent ad conſeruationem vite.¶ Atqui non eſt ꝙ de hoc poſſiſ ambigere: cū herbas atqꝫ arbores intuearis primum ſibi conuenientibus īnaſci locis. Ubi quantū earū naturaqueat cito exareſcere atqꝫ interire nō pn̄t. Namalie quidem: cāpis alie montibꝰ oriunt̉. alias ferūt paludes: alie ſaxis herent. aliarum fecundeſūt ſteriles arene: quas ſi ī alia quiſpiā loca trāſferre conet̉: areſcat. Sꝫ dat cuiqꝫ natura qd̓ conuenit. ⁊ ne dū manere poſſunt itereant elaborat.