didos radios phebi .i. ſolis. ¶ Notandū ꝑꝑ litterā ꝙ aſyllū ẜm Hugui. dicit̉ domꝰ refugii quā romulꝰ fecit. ab aqd̓ ē ſine ⁊ ſilon qd̓ eſt tactus. quaſi ſine tactu. qꝛ non eraphas aliquē ibi tangere vel offendere. ¶ Notandū ẜꝫ Iſidoꝝ lib. ethimol̓. Tagus eſt fluuius quē cartago hyſpanie ſic nuncuꝑauit. exquo procedit copioſitas arēis auriferis ⁊ ob hoc ceteris fluuiis hyſpanie eſt prelatus. Notandū ẜm Hug. ꝙ hermus eſt fluuiꝰ aſie: ꝗ cāpos ſmnirneosſecat fluctibus. ⁊ eſt plenus aureis arēis. ¶ Indus autē ẜꝫIſidoꝝ eſt fluuius orientis: qui rubeo mari excipit̉: a quoindia nuncupat̉ habundans margaritis ⁊ ſmaragdis.¶ Proſa vndecima huius tertii libri:I¶ Sſentior iquā cuncta enim firmiſſimisnexa rōnibꝰ ꝯſtāt. P. Tū. illa quāti īꝗteſtimabis ſi bonū ipſum ꝗd ſit agnoueB. Infiniti īquā: ſiꝗdē mihi pariter deū quoqꝫ ꝗ bonū ē cōtingat agnoſcere. P. Atꝗ hoc ve.riſſima inquit rōe pate faciā: maneāt mō que pauloante cōcluſa ſūt. B. manebūt inquā. P.¶ Proſa vndecima tertii libri.A MSſentior inqͣꝫ. Iſta eſt vndecima proſa hꝰ terti ī qua ph̓ia inducit Boetiū in cognitionemquorūdā q̄ priꝰ faſſus fuit ignorare .ſ. quis ſitfinis oīuꝫ reꝝ. ⁊ ꝗbus gubernaculis mundusregat̉. Primo ducit ipſum in cognitionem primi: ſcd̓oſcd̓i in ſequēti ꝓſa. Primo ph̓ia inueſtigat diffinitioneꝫboni. ſecūdo ex hoc on̄dit ꝗs ſit finis oīum rerꝝ ibi. Etla nimiū. prīo p̄mittūt̉ q̄dā. ſecūdo ph̓ia aggredit̉ ꝓpotū ibi. Nōne īꝗt. Prīo Boetiꝰ aſſentiens predictis dicitAſſentior inqͣꝫ .ſ. iam dictis. cuncta enim coſtant nera firmiſſis rōnibus. qꝛ demōſtratiuis. Et ph̓ia inquir. Quāti .ſ. precii eſtimabis: ſi agnoueris quid ſit ipſū bonū. Rn̄nit Boe. Infiniti .ſ. precti īquā eſtimabo. ſi quidē mihi periter contingat agnoſcere deū qui bonū eſt: dicit ph̓ia. Atꝗ pro certe. hoc patefaciam veriſſima rōne. maneant .i. cōcedāt̉. modo .i. tm̄ modo que ꝯcluſa ſunt paulo ante. Et dcit Boetius manebūt ſine omni cōtradictione in ſui veritate. ¶ Notandū ꝙ ad ꝓbandū aliquā concluſionē opotet principia manere in ſui veritate ⁊ ea concedi. ſi eniꝫ nogarentur non poſſet ex eis concluſio deduci. volens ergoph̓ia ex eis q̄ cōcluſa ſt̄ tanqͣꝫ ex prīcipiis concludere.ſit bonum. dicit hoc velle facere manentibus his quebata ſūt ⁊ dicit Goetius ꝙ manebunt in ſui veritate.¶ Nōne inquit monſtrauimus ea que appetunt̉.pluribus: iccirco vera ꝑfectaqꝫ bona non eē: qm̄a ſe inuicem diſcreparent. cūqꝫ alteri abeſſet alterū: plenū abſolutūqꝫ bonū afferre nō poſſe. Tūaūt verum bonum fieri cū in vnā veluti formamatqꝫ efficientiā colliguntur: vt que ſufficientia eſteadē ſit potentia: reuerentia: claritas atqꝫ incūditas. Niſi v̓o vnum atqꝫ idem oīa ſint: nihil habere quo inter expetēda numerēt̉. B. De monſtretū eſt iquā nec dubitari vllo mō poteſt. P. Queigitur cum diſcrepant minime bona ſunt: cuꝫ vtvnum eſſe ceperint. bona fiunt. Nōne hec vt bena ſint vnitatis fieri adeptione cōtingit. B. Itiīquā videtur. P. Sed omne quod bonū eſt boni ꝑticipatione bonū eē cōcedis: an minime. PIta eſt. Oꝫ idē eē vnū atqꝫ bonum ſil̓i rōne corcedaſ. Eadē nāqꝫ ſubſtātia ē eoꝝ quoꝝ naturalrn̄ ē diuerſus effectꝰ. B. Negare inꝙͣ neq̄o. B