Tertius

tes illud quod queris cōmemoratione ipſaꝝ reꝝ ſuꝑ. cxēplificando. ⁊ ph̓ia ꝯdeſcēdēs Boetio querit. Nōne cenſemus btītudine eſſe bonū dicit. G. Certe ſūmū bonuꝫ cuiph̓ia. licet .i. licitū eſt addas hoc ſuꝑ. ſummū oībus his.naam btitudo eſt ſumma ſufficiētia. eadem eſt ſumma porētia. ⁊ iudicat̉ eſſe ſumma reuerentia claritaſ. ⁊ voluptasdicit. B. Quid igit̉ ſuꝑ. eſtimas dicēdū. rn̄dit ph̓ia. heccine .i. nunꝗd hec oīa .ſ. ſufficientia. potentia ceteraqꝫ. ſuntveluti quedā membra btītudinis. an cūcta referūt̉ ad bonum veluti ad vertice .i. tanqͣꝫ ad ſummā rōnem appetendi oīa alia. Tunc Boetius fatet̉ ſe ītelligere qōnem ⁊ pregtolari eius ſolutionē dicens. Intelligo ꝗd ꝓponas inuegandū: ſed deſidero audire quid ꝯſtituas .i. diffinias q̄onem diſſoluendo. ¶ Notādū ꝙ qō quā ph̓ia mouet ēiſta. Utrum p̄dicta ꝗnqꝫ .ſ. ſufficientia reuerētia ⁊c. conſtituant britudinem ſicut diuerſa membra vnuꝫ corpus. velvtrum oīa ſint eadē ⁊ referāt̉ ad aliquid vnū .ſ. ad bonumquod ſit rō appetendi oīa iſta. ¶ Notandū qꝛ in btītudineeſt ſummū bonum. ⁊ ī btītudine eſt ſufficiētia. reuerentia.potentia. gl̓ia ⁊ iocūditas. Ideo querit̉ an iſta ſint in btītudine tāqͣꝫ diuerſa: aut ad vnū relata .ſ. ad bonū rōne cuius appetūt̉. ¶ Nota ad primā ꝑtē qōnis dꝫ rn̄deri ꝙ nōqꝛ membra vnū corpus ꝯſtituētia. dn̄t eſſe inter ſe diuerſa vt ſtatim ꝓbabit̉ ī lr̄a ſequēti. ſed illa. 5. ſunt vnum vtprobatū eſt ergo non pn̄t eſſe partes btītudinis ꝯſtituentes ip̄am ſicut mēbra vnū corpꝰ ēt ſi ſic. ſequeret̉ ꝙ beatitudo ſeu deus non eſſet oīno ſimplex qd̓ eſt impoſſibile.¶ Cuius rei diſcretionē ſic accipe. Si hec oīa btītudinis membra forent: a ſe quoqꝫ inuicem diſcreparent. Hec eſt enim partium natura vt vnūcorpꝰ diuerſa cōponāt. Atqui hec oīa idē eē mōſtrata ſunt. minime igit̉ mēbra ſūt. Alioquin exvno mēbro btītudo videbitur eſſe coniuncta. qd̓fieri nequit. b. Idē inquā dubium non eſt: ſed idquod reſtat expecto. p.¶ Cuius rei diſcretioneꝫ. Hic ph̓ia ſoluit qōnē. ⁊ primo on̄dit ꝙ iſta ꝗnqꝫ non ſunt ꝑtes ⁊ mēbra btītudiniſ. ſcd̓o en̄dit ꝙ oīa referant̉ ad bonū ibi. Ad bonū v̓o. Primo ītēdit talem rōnem. Membra ꝯſtituētia aliꝗd vnū ad īuicēdn̄t eſſe diuerſa. ſed iſta oīa qnqꝫ ſunt idem: ergo nō ſūtmebra ⁊ ꝑtes bt̄itudinis. vn̄ dicit in lr̄a. Cuius rei ſuꝑ.poſite in qōne. ſic acciꝑe diſcretionē .i. diſcretā ſolutionē.Si hec oīa forent mēbra btītudinis: tunc diſcreparent a ſeinuicem. hec enim eſt natura partium: vt diuerſa cōponātvnū corpus. Atꝗ pro certo hec oīa ꝗnqꝫ monſtrata ſūt idēeſſe ſup. in. 9. proſa. igit̉ minime ſunt mēbra btītudinis ſꝫſi in eis ſaluet rō membri oīa erunt vnū membrū. ⁊ tuncſeꝗt̉ btītudinē cōponi ex vno membro qd̓ eſt impoſſibile⁊ hoc eſt ꝙ dicit alioꝗn̄ .i. ſi aliter dicat̉ ꝙ nō ſūt membraſꝫ vnū mēbrū: videbit̉ btītudo eſſe ꝯiuncta ex vno mēbroqd̓ fieri neꝗt. Et dicit Boe. Id ꝗdē qd̓ mō cōcluſū eſt nōeſt dubiū ſed illud qd̓ reſtat de veritate alterius ꝑtis queſtionis expecto. ¶ Notādū ꝙ btītudo eſt diuinitas vt prius viſū ē. ⁊ qꝛ diuinitas ē oīo ſimplex ⁊ īdiuiſibiliſ. ⁊ ex nullo pōt eſſe cōſtituta. cū enī ꝯſtituēs prius ſit ꝯſtituto: eſſetaliꝗd prius deitate qd̓ abſurdum ē ergo btītudo non pōteſſe cōſtituta ex pluribꝰ membris vel ex vno membro.¶ Ad bonum v̓o cetera referri palam eſt. Id circo .n. ſufficientia petitur: qm̄ bonum eſſe iudicat̉.Iccirco potentia: qm̄ id quoqꝫ eſſe creditur bonum. Idem de reuerentia: claritudine. iucūditate: coniectare licet. Omnium igitur expetendoꝝſūma atqꝫ cā bonū ē. Qd̓ .n. neqꝫ re neqꝫ ſimilitudine vllū ī ſe retinet bonū: id expeti nullo modo pōt. Cōtraqꝫ ēt q̄ natura bona non ſūt tn̄ ſi eē

uideant̉ qͣſi vera bona ſint appetunt̉ Quo ſit vtiſumma atqꝫ cā expetendoꝝ oīum bonitas eſſe iure credatur.¶ Ad bonū v̓o cetera. hic ph̓ia on̄dit ꝙ oīa referāt̉ ad bonūtāqͣꝫ ad cām ꝓpter quā appetūt̉. ſcd̓o ex dictis deducit qͦſdam ꝯcluſiones ſuperius ꝓbatas vt melius intelligant̉.ſcd̓a ibi. Cuius v̓o cā. Prio dicit. Palā ē cetera ſcꝫ ꝗnqꝫ ſupradicta ad que oīa appetenda reducuntur ip̄a referri ad bonū. iccirco enim petit̉ .i. appetitur. ſufficientia: ꝙbonum eſſe iudicatur. iccirco potentia deſiderat̉: quia idēt credit̉ eē bonū. idē licet cōiectare .i. iudicare. de reuerētia claritudine .i. claritate. ⁊ iucunditate. ⁊ ſic vl̓r cōcludere ꝙ bonū eſt ſūma .i. ꝑfectio. ⁊ cā oīuꝫ expetēdorum .i. defiderandoꝝ. qd̓ declarat ꝑ ſignū dicens. illd̓ .n. quod neqꝫ in re neqꝫ in ſimilitudine .i. apparētia. vllū bonū retinꝫin ſe. illud nullo mō pōt expeti .i. deſiderari. ⁊ ꝯtra. i. perꝯtrariū illa que non ſunt bona natura ideſt ex natura. tr̄ſi videāt̉ .i. appareant eſſe quaſi vera bona ſint appetunt̉.quo ſit vti bonitas iure credat̉ eſſe ſumma atqꝫ ca oīumexpetendoꝝ. ¶ Notādū ꝙ bonum eſt cā oīuꝫ deſiderandoꝝ: qꝛ deficiente rōne boni in aliquo ſiue ſit bonum ẜmapparētiā ſiue exiſtentiā. tollit̉ rō appetibil̓. poſita v̓o rōne boni in aliquo ſine ẜꝫ re ſiue ẜꝫ apparētiam ex quo ip̄ꝫeſt appetibile. propter quod dicit Ariſt. 3. de anima. Mouet enim appetibile hoc quidem bonum hoc autem aꝑparens bonum.¶ Cuius v̓o cā quid expetitur. id maxime videturoptari. Ueluti ſi ſalutis ca̓ quiſpiam velit eꝗtarenon tam equitandi motū deſiderat qͣꝫ ſalutis effectum. Cum igit̉ oīa boni gr̄a petāt̉ non illa potius qͣꝫ bonū ipſum deſiderant̉ ab oībus. Sed ꝓpter qd̓ cetera optant̉ btītudinem eſſe cōceſſimꝰquare ſic quoqꝫ ſola queritur beatitudo. Ex quoliquido apparet ipſis boni ⁊ beatitudinis vnamatqꝫ eandem eſſe ſubſtātiam. b. Nihil video curdiſſentire quiſpiam poſſit.¶ Cuius v̓o cā Hic ex dictis ph̓ia deducit quaſdā ꝯcluſiones prius probatas vt melius intelligāt̉ ⁊ ſunt due. Prima eſt ꝙ bonū ⁊ btītudo ſunt idem. Secūda ꝙ deus ⁊ bonum idem ſunt. deducens ergo prīo ꝯcluſionē dicit. Illudmaxime videt̉ optari. cuius cā. ꝗd i. aliꝗd. expetit̉ .i. deſiderat̉. vt ſi cā ſalutis .i. ſanitatis. ꝗſpiam .i. aliꝗs. velit eꝗtare non tam .i. non tm̄ deſiderat motū eꝗtandi. qͣꝫ. i. inquātū deſiderat effectū ſalutis .i. ſanitatis. cū igit̉ oīa petant̉ .i. appetāt̉ gr̄a boni. illa nō potius deſiderant̉ ab oībus qͣꝫ ipſum bonum. ſꝫ nos ꝯceſſimus btītudinē eſſe ꝑꝑqd̓ cetera optant̉. quare ſola btītudo tāqͣꝫ finis oīuꝫ aliorū. querit̉ .i. deſiderat̉. ex quo liꝗdo .i. manifeſte apꝑet eēcandem ſb̓am ipſius boni ⁊ btītudinis Boetius enim aſſentiens iſti deductioni dicit Nil video cur ꝗſpiam poſſitdiſſentire. ¶ Notandū quorūcūqꝫ ꝓprietas per ſe ē eadēneceſſe eſt illa eſſe eadeꝫ. cum igitur bonū ⁊ btītudo hēantvnam ⁊ eandē ꝑ ſe ꝓprietatē erunt eadē. Nam per ſe ꝓpriū eſt btītudini. ꝙ oīa ꝓpter eam deſiderant̉ ſimiliterilla ꝓprietas eſt boni ꝙ oīa appetūt̉ qꝛ bona. ergo bonū⁊ beatitudo ſunt idem. ¶ Notandū ꝙ illud magis appetitur cuius cauſa aliquid appetit̉. qꝛ illud ꝓpter quod aliquid appetit̉ prius eſt in cauſando motū deſiderii qͣꝫ illd̓qd̓ appetit̉ ꝑꝑ alid̓: qꝛ cā prīaria prius influit qͣꝫ ſecūdaria ⁊ iō illud ꝓpter qd̓ aliꝗd appetit̉ plus influit deſiderio qͣꝫ illud qd̓ appetit̉ ꝓpter aliud ſicut finis plus inſtuitqͣꝫ ordinata in finē. ⁊ hoc declarat ꝑ exēplū ī lr̄a de ſanitate: que plus appetitur qͣꝫ actus equitandi factus propterſanitatem.¶ Sed deum veramqꝫ beatitudinem vnum atqꝫidem eſſe monſtrauimus. B. Ita inquam. P.