Druckschrift 
3 (1498) De consolatione philosophiae.
Entstehung
Seite
29v
Einzelbild herunterladen
 

Liber

die facilius domant̉. Nota quantuncūqꝫ leōes domētur aſſuefactiōe ducant̉ a ſua crudelitate. ſi tn̄ afficiant̉cruore vel ſanguine redeunt ad naturalē crudelitatem. Que canit altis garrula ramisAues cauee clauditur antro.Huic licet illita pocula melle:Largaſqꝫ dapes dulci ſtudioLudens hominum cura miniſtret.Si tamen arto ſaliens tecto.Nemorum gratas viderit vmbras:Sparſas pedibus proterit eſcas.Siluas tantum meſta requirit.Siluas dulci voce ſuſurrat. Que canit altis garrula ramis. Hic ponit ẜm exēplumqd̓ ē de volatilibꝰ: ē tale. Auicula capta p̄ter naturaꝫdomeſticat̉ quātūcūqꝫ foueat̉ delitiis hoīꝫ. tn̄ hīta oportunitate redit ad ſilueſtritatē. vn̄ dicit in lr̄a. Ales garrula canit altis ramis ſi illa capta claudit̉ in antro cauee. i.domūcule. ſuꝑ. vt ibi maneat ad ſolatiū hoīuꝫ: licet ludēscura hoīuꝫ miniſtret huic aui pocula illita .i. illinita melleqꝫ pro largas dapes miniſtret dulci ſtudio ſi tn̄ illa auiſſaliens ex arto tecto .i. ex arta domūcula. viderit gratasvmbras nemoꝝ. ip̄a ꝓterit pedibꝰ ſuis eſcas ſparſas ip̄ameſta qꝛ fuit detēta. reꝗrit ſiluas: dulci voce ſuſurrat .i.cātat in ſiluis. Nota natura non aſſueſcit in ꝯͣriū. ſi .n.lapis centies milleſies ꝓiiciat̉ ſurſum. aſſueſcit aſcendere ſurſum. licet ergo aliqͣ conſuetudine vel violētia natura poſſit ad tꝑs impediri. tn̄ ſꝑ inclinat̉ ad propriū opus Ualidis quondam viribus actaPronum flectit virga cacumen.Hanc ſi curuans dextera remiſit.Retro ſpectat vertice celum. Ualidis quondā viribꝰ acta. Hic ponit tertiū exēplū devegetabilibꝰ ſicut de virga creſcēte qd̓ tale eſt. lꝫ virgulacreata violētiā incuruet̉. tn̄ relicta ꝓprie nature ip̄a ſurſum erigit̉. vn̄ dicit ī lr̄a. Uirga quōdā acta .i. coacta. validis viribꝰ ſuꝑ. hoīs īcuruātis. ipſa flectit pronū cacu. ſꝫ ſi dettra curuās remiſit hāc. ipſa ſpectat .i. reſpicitcelū recto vertice. q. d. depoſita violētia īcuruātis virgatēdit ad naturalē rectitudinē. Nota lꝫ natura reꝝ īaīa.taꝝ facile aſſueſcat in ꝯͣriū tn̄ in hoībꝰ rōnalibꝰ multū facit aſſueſcēdo vel ꝯſueſcēdo. qꝛ lꝫ aliꝗs ſit male ꝯplexiōatus tn̄ vſum cōſuetudinē habilitat̉ cōpl exio mutat̉Unde Seneca. Conſuetudo eſt altera natura. Cadit heſperias phebus in vndasSed ſecreto tramite rurſusCurrum ſolitos vertit ad ortus Cadit heſꝑias phebꝰ in vndas. Hic ph̓ia probat inten ſuū ponēdo qͣrtū exēplū ī corꝑibꝰ celeſtibꝰ ē tale. ſolmotꝰ ab oriēte in occidēte̓ cadit ī mare heſꝑicū: ſꝫ naturali īcl̓īatiōe redit ad oriētē ſub nr̄o hemiſꝑio. Un̄ dicit ī lr̄aPhebꝰ .i. ſol cadit ī vndas heſꝑias .i. occidentales. ſꝫ ſecreto tramite .i. ſecreta via .ſ. ſub terris. rurſus .i. iteꝝ. v̓titcurrū idē curſū ſuū ad ſolitos ortꝰ .i. ad ꝑtes oriētales. Nota boetiꝰ hic loquit̉ more poctaꝝ. dicebāt ſolētꝑe veſꝑtīo d̓ſce̓dere ī mare occidētale vt ibi lauaret̉ a ſordibꝰ a puluere quo maculatꝰ fuit exn̄s in noſtro hemiſperio ſꝫ hoc non eſt veꝝ qꝛ ſic apparet ruditati hoīum. Repetunt proprios queqꝫ recurſusRedituqꝫ ſuo ſingula gaudent.Nec manet vlli traditus ordo.Niſi quod fini iunxerit ortum.Stabilemqꝫ ſui fecerit orbem. Repetūt ꝓprios q̄qꝫ recurſus. Hic ph̓ia ꝯcludit ideꝫ

ī oībꝰ alijs entibꝰ. vꝫ oīa entia qͣcūqꝫ violētiā ſeuaſſuefactiōeꝫ a ſua abducāt̉ natura: tn̄ ſibi derelicta ſꝑ redeūt ad illud qd̓ ineſt eis naturā. vn̄ dic̄ in lr̄a. Queqꝫidē q̄libꝫ ētia repetūt proprios recurſus .i. naturales motus. ſingula .i. oīa entia. gaudēt ſuo reditu. ſup. redeūdoad illud. ſuꝑ. quod ꝯuenit eis ẜm naturā. Nec vlli manetidē adeſt traditꝰ ordo niſi quod ſuo fini iūxerit ortū .i. prīcipiū. fecerit. ſtabilē orbē .i. circulatōnē ſui ꝯiūgēdo finēprīcipio. Nota orbis ī propoſito ē circulꝰ vel ſīea circūducta rediēs ad idē pūctū. vn̄ īcepit eqͣliter diſtās a medio. facit āt ſtabilē ſui orbē procedēs a d̓o tanqͣꝫ a ſuoprīcipio: trāſit tꝑalia in quibꝰ ſiſtit. ſed redit ad deūtāqͣꝫ ad ſuum finem per cōtēplationē mentis.Proſa tertia libri tertii.A Os quoqꝫ o terrēa aīalia tenuilꝫ imaIVAgine vr̄m tn̄ prīcipiū ſōniatis: verūqꝫd. illū btitudiſ finē: lꝫ mīme ꝑſpicaci: qualicūqꝫ tn̄ cogitatiōe ꝓſpicitis: eoqꝫ vos ad verūbonū naͣl̓ ducit ītentio: ab eodē multiplex errorabducit. cōſidera nāqꝫ an ea ꝗbꝰ ſe hoīes adepturos btītudinē putāt: ad deſtīatū finē valeātuēire. Si .n. vel pecūia vel honores ceteraqꝫ taleꝗd afferāt. cui nihil bonoꝝ abeē videat̉: nos quoqꝫ fateamur fieri aliquos hoꝝ adeptiōe felices.Qd̓ ſi neqꝫ id valēt efficere qd̓ ꝓmittūt: boniſqꝫpluribꝰ carēt: nōne liꝗdo falſa ī eis beatitudinisſpecies deprehenditur. Proſa tertia tertii libri.Os qͣꝫ o terrena aīalia. Iſta ē tertia ꝓſa hꝰ totii: in in alijs ſeq̄ntibꝰ on̄dit vera felicita ꝯſiſtit ī ill̓ ꝗdā putauerūt ſūma bōa. ſꝫtm̄ ē falſa felicitas ī ip̄is. prīo ph̓ia ea dictaſūt ī metro adaptat ſpāl̓r ad hoīes. propōit intētumſuū. ſecūdo ꝓbat ītētū ibi. Primū igit̉. Dicit̉ prīo dictūē oīa repetūt ſuū finē vos qͦꝫ o terrena aīalia .i. vos homines eſtis traditi terrēis. ſōniatis .i. īꝑfecte cognoſcitiſvr̄m prīcipiū. lꝫ tenui imagine .i. exili ſil̓itudine. ꝓſpicitis illū veꝝ finē btītudinis lꝫ cognitiōe minime ꝑſpicact.tn̄ qͣlicūqꝫ cognitiōe eoqꝫ .i. natural̓ intētio ducit vosad verū bonū. ml̓tiplex error ab eodē vos abducit. tūcꝓpōit intētū ſuū dicēs. Conſidera nāqꝫ o boeti an hoīesvaleāt ꝑuēire ad deſtinatū fine .i. ad btītudinē. ea quibꝰputāt ſe adeꝑturos btītudinē. Si .n. pecunia vel honoresceteraqꝫ afferūt. ꝗd i. aliꝗd tl̓e. cui nihil bonoꝝ videat̉ abeſſe. nos fateamur aliquos fieri felices adcptiōe hoꝝ bonoꝝ: ſꝫ ſi valēt efficere .i. facere qd̓ ꝓmittūt. carēt pl̓bus bonis. nōne liꝗdo .i. manifeſte falſa ſpēs btītudīs inhis dep̄hēdit̉. q. d. ſic Nota prīcipiū oīm reꝝ qd̓ ē ocꝰē vera btītudo vt poſtea patebit. tale prīcipiū qͣſi ſomniando cognoſcit̉ difficulter ad ip̄m deuenit̉. .n. ꝑfectepn̄ti ſtatu ip̄m cognoſcimꝰ: qꝛ ītellectꝰ nr̄ hꝫ ſe ad ip̄m ſic̄oculꝰ noctue ad lumē ſolis. ex ſecūdo metaphiſice: Etiamad talē btītudinē difficultate ꝑuenit̉. vn̄ alanꝰ in anticlaudiāo dicit. Difficil̓ acceſſus ad hāc faciliſqꝫ receſſus.Acceſſus paucis caſus pꝫ oībꝰ. In quā vix aliꝗs tranſi.re pōt. Ualet oīs ab illa declinare via. paucis ꝑuia multis claudit̉ arta. nimis ītrāti largo ruine. Primū igit̉ teip̄m paulo an̄ diuitiis afffluebas īterrogo inter illas habūdantiſſimas opes.nunꝙͣ ne aīm tuū ꝯcepta ex qualibet iniuria cōfudit anrietas. B. Atu inqͣ libero me fuiſſe aīoꝗn aliꝗd ſꝑ angeret reminiſci neqͣo. P. nōne qꝛvel aberat qd̓ abeē̄ non velles: vel aderat qd̓ adeſſe noluiſſes. B. Ita eſt inquam. P. Illius