Tertius

igit̉ pn̄tiā huius abſentiā deſiderabas. B. cōfiteor inꝙͣ. P. Eget v̓o inꝗt eo qd̓ ꝗſqꝫ deſideratB. Eget inꝙͣ. P. Qui v̓o eget aliquo nō ē vſqꝫquaqꝫ ſibiipſe ſufficiēs. B. mime īꝙͣ. P. Tuitaqꝫ hāc inſufficientiā plenus inut opibus ſuſtinebas. B. Quidni inquā. P. Opes igitur nihilo indigentem ſufficiētēqꝫ ſibi facere nequeūt⁊ hoc erat quod promittere videbantur.¶ Primū igit̉ teip̄m. Hic ph̓ia probat intētū ſuū ꝙ iſtahona nō efficiāt quod ꝓmittūt. ⁊ ꝑ ꝯſis in eis ē falſa btītudo. ⁊ prīo on̄dit hoc de diuitiis. pꝰ idē de alijs bonis. prīoergo ꝓbat ꝙ diuitie nō ꝯferūt ſufficiētiā quā vident̉ promittere. ⁊ ꝓpter quā appetūt̉. Scd̓o ꝓbat ꝙ diuitie cōferūt indigētiā. tertio ꝓbat ꝙ īdigētiā nō auferūt. ſecūdaipi. Atꝗ tertia ibi: Quis aūt modꝰ. Prīo ītēdit talē rōnēIn illis noͣ cōſiſtit vera felicitas. q̄ nō reddūt hoīem ſibiſufficiētē ſꝫ diuitie ſūt hmōi. ergo ⁊c. maior ē nota. qꝛ felicitas eſt bonū ſufficiētiſſimū nulliꝰ egēs. minorē declaratī lr̄a ⁊ ꝓcedit ph̓ia more didaſcolico .i. interrogādo ⁊ rn̄dēdo ⁊ dicit ſic. Primū igit̉ teip̄m boetiū īterrogo ꝗ pauIoan̄ diuitiis affluebas .i. habūdabas. nūqͣꝫ ne anxictas.j. triſtitia cōcepta ex qͣlibꝫ īiuria ꝯfudit aīuꝫ tuū īter opeshabūdātiſſimas ⁊ rn̄det boetiꝰ. Atꝗ ꝓ certo. ego neq̄o remiſci me fuiſſe tā libero aīo. ꝗn ſꝑ angerer .i. offēderer alquo. Et dic̄ ph̓ia. Nōne tibi aliꝗd aberat. qd̓ abeē nō velles vl̓ tibi aliꝗd aderat quod adeē noluiſſes. Rn̄det boe.Ita ē īqͣꝫ. Tūc ph̓ia cōcludit dicēs. Iō illiꝰ qd̓ aberat preſentiā d̓ſiderabas: hꝰ āt qd̓ aderat deſiderabas abn̄tiā. dcit boe. Cōfiteor īqͣꝫ ph̓ia inꝗt. Eget v̓o .i. caret quod ꝗſqꝫ deſiderat. Dic̄ boe. Eget. ⁊ ph̓ia. Qui v̓oeget aliquo n̄ē vſqꝫqͣqꝫ ſibi ſufficiēs. Dicit boe. Minime ſuꝑ. ē ſufficiēẜ⁊ ph̓ia. Tu itaqꝫ hāc īſufficiētiā ſuſtīebas plenꝰ oꝑibꝰ cōcludit ergo ph̓ia ex ꝯceſſis dicēs. igit̉ opes neq̄unt facerenihilo īdigētē ⁊ ſibi ſufficiētē: ⁊ hͦ erat ꝙ ꝓmittere videbātur. ¶ Nota ꝙ oīs appetitꝰ ē rōne carētie. vn̄ illd̓ ꝙ ꝗshꝫ ꝓprie nō deſiderat. ſꝫ magis amat. vn̄ aug. 9. li. de trini. dic̄. Idē appetitꝰ qͦ ꝗs inhiat rei cognoſcende fit amorrei cognite. Iō dic̄ ph̓ia. eget v̓o ꝙ ꝗſqꝫ deſiderat. ¶ Nota ph̓ia dicit. ꝗ eget n̄ ē ſibi ſufficiens. Cōtra hoc diceretaliꝗs. ſapiēs eget: qꝛ īdiget bonis exterioribꝰ ſine ꝗbꝰ viuere n̄ p̄t. ⁊ tn̄ ſapiēs ē ſibi ſufficiēs ꝑ ſenecā. 9. epl̓a. q̄ dicͣ. ſapiēs ſeip̄o ꝯtētꝰ ē. Ad hͦ dicēdū ꝙ ſapiēs īdiget ꝗbuſdā adviuēdū: ſꝫ ad btē viuēdū ſeip̄o ꝯtētꝰ eſt. Un̄ dicit ſen̄. 9. eꝑiſtola. Sapiēs ſeip̄o ꝯtētꝰ ē ad btē viuēdū ſꝫ nō ad viuēdū.ad viuēdū .n. ml̓tis rebꝰ illi opꝰ ē. ſꝫ ad btē viuēdū tm̄ cōtētus ē aīo ſano. ⁊ erecto ⁊ deſpiciēte fortunam.¶ Atꝗ hoc quoqꝫ maxīe cōſiderandū puto: ꝙ nihil habeat ſuaptę natura pecunia: vt is a quibuspoſſidet̉ inuitis neq̄at auferri. B. Fateor inquāP. Quid ni fateare cū eā quotidie valentior aliquis eripiat iuito. Un̄ .n. forēſes q̄rimōie: niſi ꝙvel vi vel fraude a nolētibus pecunie repetūt̉ erepte. B. Ita ē īquā. P. Egebit igit̉ īquit extrīſecus petito preſidio quo ſuā pecuniā quiſqꝫ tue at̄.G. Quis id īquā neget. P. Atqui n̄ egeret eoniſi poſſideret pecuniā quaᵐ poſſit amittere. B.Dubitari inquā nequit. P. In cōtrariū igit̉ relapſa res ē: Nā q̄ ſufficiētes ſibi facere putabāt̉opes: alieno potius preſidio faciunt indigentes.Atꝗ hoc qͦqꝫ. Hic ꝓbat ph̓ia ꝙ diuitie ꝯferūt īdigētiāī ꝑ ꝯn̄s nō ꝯſiſtit ī eis felicitas. cū felicitas ſit bonū ſine oīindigētia. ꝓbat āt ī lr̄a ꝙ pecunia ꝯfert īdigētiā ꝑ hoc. qꝛpecunia facit vt hō īdigeat alieno p̄ſidio. quo pecuniā ſuā

tueat̉ ne ꝑ violētiā auferat̉. vn̄ ſubdit ī lr̄a. Atꝗ ꝓ certo.ego puto hoc maxime ꝯſiderādū ꝙ pecūia nihil hēat ſuaꝑte naͣ. i. in ſua naͣ. vt neq̄at auferri his īuitis .i. nolētibꝰ aꝗbꝰ poſſidet̉. Dic̄ boe. Fateor inqͣꝫ. Et ph̓ia ꝗdni fateareq. d. oꝫ vt fatearis. cū quotidie aliꝗs valētior .i. fortior. eriꝑiat eā īuito .i. nolēti. vn̄ .n. ſūt q̄rimonie forēſeſ .i. iudiciales. niſi ꝙ pecunie ereꝑte vi vel fraude repetūt̉ ī iudicio.rn̄t bo. Ita ē īqͣꝫ. ⁊ ph̓ia. Egebit igit̉ ꝗſqꝫ ꝑſidio .i. auxilioextrīſecꝰ petito q̄ tueat̉ ſuā pecuniā quā poſſet amittere.Rn̄t boe. dubitari neꝗͣt. Tūc ph̓ia ꝯcludit ex dictiſ. dicēſ.Igit̉ res ē relapſa .i. mutata in ꝯͣriū. Nā opes q̄ putabantur ſibi facere ſufficiētes: faciūt potiꝰ īdigētes alieno pͥſidio. ¶ Nota illd̓ ꝙ ꝑ violētiā acꝗrit̉ ꝑ violētiā p̄t auferri. ſꝫ pecūia ꝑ violētia acꝗ̄rit̉: qꝛ dic̄ ariſ .i. ethi. ꝙ oīs pecūioſus ē violētꝰ. g. violēt̓ aufert pecuniā ꝑꝑ qͣꝫ violētiāfiunt querimonie forenſes. Ubi ſciendū ꝙ forum ē locusreꝝ venaliū. ſꝫ forꝰ ē locꝰ exercendarum litiū corā iudicio.Inde fore̓ẜ: ꝙ idē ē qd̓ iudicialis.¶ Quis āt modus ē quo pellat̉ diuitiis indigētiaNū .n. diuites eſurire neq̄unt. Nū ſitire nō pn̄tNū frigus hibernū pecunioſoꝝ mēbra nō ſentiūt. Sꝫ adeſt inquies opulentis quo famē ſatiētſiti friguſqꝫ depellāt. ſꝫ hoc mō cōſolari quidemdiuitiis īdigētia p̄t: ſꝫ auferri penitus nō p̄t. Nāſi hec hiās ſꝑ atqꝫ aliquid poſcēs opibus explet̉:maneat neceſſe eſt q̄ poſſit expleri. Taceo ꝙ nature minimum: ꝙ auaritie nihil ſatis eſt. Quare ſiopes nec ſummouere indigētiā pn̄t ⁊ ipſe ſuaꝫ faciūt. ꝗcquid eſt ꝙ eas ſufficientiā p̄ſtare credatis.¶ Quis aūt modus ē. Hic ph̓ia ꝓbat ꝙ diuitie nō auferūt indigētiā ⁊ ſic ꝑ ꝯn̄s nō ꝯſiſtit ī eis felicitas. ⁊ dicit ꝗseſt modꝰ quo īdigētia pellat̉ diuitiis: nūꝗd diuites neq̄uteſurire. q. d. ſic. Nūꝗd n̄ pn̄t ſitire. q. d. īmo. nūꝗd mēbrapecunioſoꝝ nō ſentiūt frigꝰ hibernū .i. hiemale. q. d. ſic. ſꝫtuinꝗes .i. dices. opulētis .i. diuitibꝰ adē. aliꝗd quo famēſatiēt. ſitī qꝫ ꝓ ⁊ frigꝰ depellant. Rn̄det ph̓ia. hoc mō īdigētia p̄t ꝯſolari diuitiis: ſed penitus auferri nō p̄t. Nā ſihec .ſ. idigētia. ſemꝑ hiās .i. d̓ſiderās ⁊ poſcēs aliꝗd expletur oꝑibꝰ. Neceſſe ē tn̄ vt maneat īdigētia q̄ poſſit expleriqꝛ qͣꝫtūcūqꝫ ſitis diuitis vel fames mitiget̉. adhuc diuespoſt ſitiet ⁊ eſuriet. ⁊ qd̓ nature minimū ē auaritie nihil ſatis ē: qͣre ſi oꝑes nō pn̄t ibidē ſummouere .i. repellere īdigētiā ſꝫ faciūt īdigētiā. qd̓ ē. id ē qūo eē pōt. ꝙ credatis eaſp̄ſtare .i. dare ſufficiētiā. q. d. nullo mō dꝫ credi. ¶ Notaꝙ oīs īdigētia vel ē īdigētia nature vel auaritie. Indigentia naͣe pauciſſimis ſuppleri pōt eo ꝙ natura paucis minimiſqꝫ cōtēta ē. Un̄ ꝓpter naͣꝫ n̄ oꝫ multū q̄rere diuitiaſnec ꝑ diuitias īdigētia naͣe amoueri pōt. ſicut nec ipſa natura mutari p̄t. indigētia v̓o auaritie ē: q̄ nullo mō explerip̄t. ⁊ ita diuitie eā amouere n̄ pn̄t. iō plꝰ augēt: qꝛ dr̄. auarus n̄ īplebit̉ pecunia. ¶ Nota ꝙ diuitie nō ſolū nō īducūt ſufficiētiā ſꝫ nec inducūt ſapīam. vt dicit ſen̄. Quid ꝓſunt ſtulto multe diuitie dū ꝑ eas nō poſſit fieri ſapiens.¶ Metrum tertium libri tertii.Uāuis fluente diues auri gurgite.Nō expleturas cogat auarus o pes.Oneretqꝫ baccis colla rubri littorisRuraqꝫ centeno ſcindat opima boue.Nec cura mordax deſerit ſuperſtitem.Defunctumqꝫ leues non comitantur opes.Uāuis fluente ⁊cͣ. Iſtud ē tertiū metꝝ hꝰ tertitqd̓ dr̄ archiloicū ab inuētore. Iambicū a pedep̄dn̄ante. cui ꝯiūgit̉ metꝝ elegyacū. ī quo metro ph̓ia īuehit̉ ꝯͣ auaros quos in pn̄ti vita ſol