Secundus

ſtre ve̓ro diuitie niſi cōminute in plures trāſire n̄poſſūt. Qd̓ cū factū eſt: pauꝑes neceſſe eſt vt faciāt quos relinquūt. O igit̉ anguſtaſ inopeſqꝫ diuitias quas nec hr̄e totas pluribus lꝫ. ⁊ ad quēlibet ſine ceteroꝝ paupertate non veniunt.¶ At eadē ſi apud vnū. Hic ponit ſcd̓am rōnem que taliseſt. Illa nō ſunt multū appetēda q̄ a pl̓ibꝰ nō pn̄t poſſideri. ⁊ nō tranſeūt ad aliū ſine pauꝑtate alioꝝ diuitie ſūt huiuſmodi. ergo ⁊c. vn̄ dicit in littera. Si eadē pecunia qͣꝫtaē vbiqꝫ gentiū .i. apud oēs gētes. ſi illa cōgerat̉ apud vnūhoīem. ip̄a fecerit ceteros hoīeſ inopeſ ſui .i. carētes: ⁊ vnavox pariter tota .i. ſil̓ replet. auditū multoꝝ. diuitie aūt nōpoſſūt tranſire in pl̓es niſi cōminute .i. diuiſe in partes qd̓cū factū ē .ſ. ꝙ cōminute trāſeūt in alios: neceſſe ē vt illosfaciāt pauꝑes quos relinquūt. Et tūc exclamat cōtra diuitias dicēs. O igit̉ ſupple dico diuitias eſſe anguſtas .i.arctas.qꝫ ꝓ ⁊ inoꝑes. qͣs nō licet pluribꝰ hr̄e totas. ⁊ quenō veniūt ad quēlibet ſine pauꝑtate ceteroꝝ .i. alioꝝ hominū. ¶ Nota ꝙ diuitie nō veniūt ad quēlꝫ ſine alioꝝ pauꝑtate: qꝛ dicit ſeneca in de remediis. Pecūiā ꝑdidiſti: quāvt haberes aliꝰ ante te ꝑdidit. ꝑdidiſti pecunia habes vnoꝑiculo minus quo te felicē ſi cū illa auariciā ꝑdidiſti. Etidē. 88. epl̓a dicit. Diuitie aīos inflant. ſuꝑbiā pariunt. inuidiā cōtrahūt: mētē alienāt. timorē inducūt. inſolentiamfaciūt. nihil autem aliud inſolentia eſt qͣꝫ ſꝑes falſe magnitudinis. ergo diuitie bone non ſunt.¶ An gēmaꝝ fulgor oculos trahit. Sed ſi ꝗd eſti hoc ſplendore p̄cipui: gemmaꝝ ē lux illa nō hominū. Quas ꝗdē mirari hoīes vehemēter admiror. Quid ē enī carēs aīe motū atqꝫ mēbroꝝ cōpage: quod aīate rōnabiliqꝫ nature pulchrū eſſeiure videat̉. Que tā ⁊ ſi cōditoris oꝑa ſuiqꝫ diſtīctiōe poſtreme aliꝗd pulchritudinis trahūt: infra veſtrā tamē excellētiā collocate admirationēveſtram nullo modo merebantur.¶ An gēmaꝝ fulgor oculos trahit. Hic oſtendit ph̓ia: ꝙgemme nō ſūt appetēde tanqͣꝫ ꝓpriū bonū hoīs ītēdenstalē rōnē. Quicꝗd bonitatis vel p̄cioſitatis eſt ī gēmis: hꝫcōſiſtit in luce ⁊ ſplēdore gēmaꝝ. ſꝫ lux gēmaꝝ nō eſt propriū bonū hoīs: ſed eſt bonū ipſaꝝ gēmaꝝ. ergo ⁊c. vn̄ dicit in littera. An fulgor gēmaꝝ trahit oculos hoīuꝫ ſuꝑple ad cōcupiſcēdū eas tanqͣꝫ ꝓpriū bonū: ſꝫ ſi ꝗd eſt pcpui .i. precioſitatis in hoc ſplēdore: illa lux eſt gēmaꝝ ⁊ nōhoīum: quas ꝗdē gēmas vehemēter admiror hoīes mirari .i. mirādo deſiderare tanqͣꝫ bonū ſuū: quid .n. ē carensmotu aīe atqꝫ cōꝑage .i. cōiūctione mēbroꝝ. q. d. ꝗd reꝑtur in rebꝰ inaīatis qd̓ iure videat̉ .i. videri debeat. eē pulchꝝ rei aīate. qꝫ ꝓ. ⁊ rōnabili nature. q. d. nihil. q̄ gēme tametſi ꝓ qͣꝫuis trahūt .i. recipiāt aliꝗd poſtreme pulchritudinis. opera .i. diligētia cōditoris. qͣꝫ pro ⁊ ſui diſtinctiōe.i. ſpecifica formatiōe. tn̄ ipſe collocate infra vr̄aꝫ excellentia .i. dignitatē. nullo mō merebant̉ veſtrā admirationē.¶ Nota ꝙ nō ē gl̓iandū de gēmis tanqͣꝫ de ꝓprio bonoqꝛ dicit ſeneca. 41. epl̓a. Nemo gloriari dꝫ niſi de ſuo ꝗdn. ē ſtultiꝰ qͣꝫ in hoīe aliena laudare: ꝗd eſt eo dementiusqui ea mirat̉ que ad aliū trāſferre ꝓtinꝰ pn̄t. non faciuntequū meliorē aurei freni. ¶ Nota ꝙ quadruplex eſt pulchritudo. prima ē aīaliū rōnaliū: ſcd̓a ē brutoꝝ ſenſibiliūtertia plantaꝝ vegetabiliū. quarta eſt reꝝ inaīataꝝ: ī quogenere gēme collocātur. ꝑꝑ qd̓ dicit ph̓ia. ſi gēme trahūtaliꝗd poſtreme pulchritudinis .i. vltime pulchritudinis.¶ An vos agroruꝫ pulchritudo delectat. B. ꝗdni. Eſt enim pulcherrimi operis pulchra portioSic quondam ſe reni maris facie gaudemus: ſic

celum: ſydera ſolem lunāqꝫ miramur. P. Nūte hoꝝ aliquid attingit. Nū audes alicuius talium ſplendore gloriari. An vernis floribus ipſediſtingueris aut tua in eſtiuos fructus intumeſcit vbertas. Quid inanibus gaudiis raperis.Quid externa bona pro tuis amplexaris. Nunꝙͣ tua faciet eſſe fortuna: que a te natura rerumfecit aliena. Terrarum quidem fructus animantium proculdubio debentur alimentis. Sꝫ ſi qd̓nature ſatis eſt replere indigentiā velis. nihil eſtquod fortune affiuentiam petas Paucis enimminimiſqꝫ natura contenta eſt. Cuius ſacietateꝫſi ſuperfluis vrgere velis: aut iniocundum quodinfuderis fiet aut noxium.¶ An vos agroꝝ pulchritudo. Hic ꝓbat ph̓ia. idē deſeſſiōibꝰ ſicut de agriſ ⁊ ītēdit hāc ſnīaꝫ. Bōitas agrocōſiſtit in pulchritudine eoꝝ que delectāt aſpectū. ⁊ talispulchritudo non magis eſt ipſiꝰ hoīs qͣꝫ pulchritudo florū vel ſtellaꝝ: que etiā delectāt aſpectū hoīs. ⁊ tn̄ nihil adhoīem pulchritudo iſtoꝝ. vel bonitas agroꝝ cōſiſtit ī vtilitate eoꝝ que eſt ad ſuſtentationē hoīs. ſed hec poſſeſſioagroꝝ nō ē multū appetēda vt ſit ampla: qꝛ natura paucis ē cōtēta. vn̄ dicit in lr̄a. An pulchritudo agroruꝫ delectat vos vt gaudeatis de ea tanqͣꝫ de bono veſtro. ⁊ dicitBoetius. ꝗd ni i. quare nō delectaret. Eſt .n. pulchra portio oꝑis pulcherrimi .i. mūdi. ſic nos gaudemꝰ facie .i. aſpectu. maris ſereni .i. trāꝗlli. ſic .i. eadē rōne miramur celū ſydera. ſolē. qꝫ ꝓ ⁊ luna. Rn̄dit ph̓ia. Nū. i. nūꝗd aliꝗd hoꝝ attingit te tanqͣꝫ propriū. q. d. nō nunꝗd audesgl̓iari ſplendore alicuius taliū tanqͣꝫ tuo. q. d. nunꝗd tuipſe diſtingueris .i. ornaris vernis floribꝰ. q. d. certe nonnūꝗd tua vbertas .i. fertilitas. ītumeſcit .i. ſuꝑbit. ī eſtiuoſfructꝰ .i. ꝑ eſtiuos fructꝰ. q. d. nō ꝗd raꝑis .i. circūdaris. īanibꝰ gaudiis. ſuꝑꝑle reputādo iſta eē tua bona. ꝗd amplexaris externa bona pro tuis. q. d. fruſtra hoc facis: qꝛfortuna nūqͣꝫ faciet eſſe tua que natura reꝝ a te fecit eſſealiēa. Tūc dicit ph̓ia. nō nego ꝗn iſta poſſūt tibi eē vtiliafructꝰ enim terraꝝ ꝓculdubio debent̉ alimētis aīantiū .i.aīalibꝰ ꝓ alimētis. ſed ſi velis replere indigentiā nature.qd̓ ſatis ē .i. ad ſufficiētiā nihil ē .i. nō oꝫ ꝙ petas .i. deſideres affluentiā fortune ſuꝑle ad dilatandū ⁊ ampliandumagros. natura enī paucis contenta eſt cuiꝰ ſacietatē ſi velisvrgere .i. cogere. ſuꝑfluis ſuꝑle cibis ⁊ potibus. illud qd̓ īfuderis ventri ſuperfluū. aut fiet iniocūdū .i. triſte. aut fietnoxiū .i. periculoſū. ¶ Nota ꝙ ex lr̄a pōt formari tal̓ rō.Si illd̓ qd̓ videt̉ magis īeſſe nō ineſt: nec illud qd̓ minꝰ.ſed magis videt̉ ꝙ hō dꝫ gloriari de pulchritudine celi ⁊ſtellaꝝ ⁊ nō dꝫ: qꝛ nihil hoꝝ ē ſuū. ergo minus dꝫ gl̓iari d̓pulchritudine agroꝝ ⁊ aliaꝝ poſſeſſionū ¶ Nota ꝙ natura nō ē onerāda ſuperfluis. ſed eſt alēda paucis: qꝛ contenta ē. vn̄ Sen̄. 16. epl̓a. Si ad naturā vixeris nūqͣꝫ eris pauper: ſi ad opinionem nunqͣꝫ eris diues. Exiguū natura deſiderat. opinio v̓o īmēſum. Et beatus Aug. dicit ſumenda ſūt alimēta tanqͣꝫ medicamēta. Et Greg. Dum venternimia ſacietate extēdit̉. aculeus libidinis ſuſcitat̉. ¶ Nota ꝙ Ariſt. in quadam epl̓a ad Alexādrū dicit. Qui trāſgredit̉ debitum modum in pleno ⁊ in vacuo. non poteriteuadere furorē egritudinis: ⁊ moleſtias infirmitatū. Quiergo appetit viuere ⁊ dn̄ari: renūciet deſiderio ꝓprie voluptatis. nec comeſtionē comeſtioni ſuꝑaddat: qꝛ oīs īcōtinēs volūtarie ē egrotāſ. 2. eth. Et ſubdit Audiui ab Ipocrate ꝙ cōſeruauit dietas pro ꝗbꝰ debilitatē corporis ſuſtinebat. Cū dixit ſuus diſcipulus. Doctor egregie ſi velles bn̄ comedere: nō ſuſtineres tantā corꝑis debilitatē. cuireſpōdit Ipocrates. Ego comedo vt viuam non viuo v.