Lher.
fūdatū in loco hūili ⁊ ſaxoſo vtrūqꝫ uitat īcōmodū. ſic vlta p̄ſens nimiū eleuata ꝓſperitate vel nimiū dep̄ſſa aduerſitate frequēter euētu īopinato calamitatibꝰ defluit mediocris āt ſecura ꝑmāet. Dicit ergo in littera. Quiſꝗs hō cautus volet pōere ſedeꝫ ꝑhennē .i. firmā. māſionē ⁊ ipſe ſtabilis exiſtēs. nec velit ſterni .i. deiici. ſonoris flatibꝰ euri illiꝰvēti. ꝗſꝗs curat ſꝑnere pontū minantē fluctibꝰ .i. mare fluctuans. ille vitet cacumē .i. ſummitatē alti montis. ⁊ vitetareas bibulas .i. ſiccas. Tūc aſignat cauſaꝫ qͣre debeat vitari. in edificādo cacumē alti. mōtis. qꝛ illud .ſ. cacumē alti montis vrget .i. infeſtat auſter ꝓteruus .i. ventus īpetuoſus. Tūc aſſignat cām qͣre debeant vitari arene. qꝛ he ſ.arene ſolute .i. diſiuncte ꝑ ſiccitateꝫ recuſant ferre .i. nolūtportare. pendulū pondꝰ .i. labile pōdꝰ. Tu ergo fugiensꝑiculoſam. ſortē .i. euētū. amene. ſedis .i. amene māſionis⁊ certus exiſtens memēto figere .i. ſtabilire domum tuā inhūili ſaxo .i. dep̄ſſo lapide. quāuis ventus miſcēs. equorai. voluēs. maria. tonet .i. ſeuiat. ruinis .i. flatibus ruinoſistu felix cōditus robore .i. firmitate quieti valli .i. munitio.nis. ⁊ tu ſerenꝰ .i. trāquillus. duceſ .i. ages. euū .i. uitā tuāridens .i. deridēs ⁊ ꝓ nihilo hn̄s iras .i. ꝑſecutiōes etheris .i. aure vel vēti ſeuiētiſ. ¶ Nota ꝙ oīs v̓tuſ ſuꝑfluitatecorrūpit̉. vn̄ virtus cōſiſtat ī medio. Eſt enī virtutis habitus electiuꝰ in medietate ꝯſiſtēs recta rōne determīatꝰ. iōoīs ſuꝑfluitas tā quā vicioſa vitāda eſt. Ph̓ia ergo docet vitare ſuꝑfluā proſꝑitatē: quā deſignat ꝑ cacumē altimōtis. q̄ ꝓſperitas plerūqꝫ impugnat̉ inuidia ⁊ potentiamagnatū. q̄ ꝑ ventū īpellentē deſignat. Docet etiā vitarenimiam pauꝑtatē: quā deſignat bibula arena. que pauꝑtas recuſat ferre indigentiam neceſſarioꝝ: que per pōduſpendulū deſignat̉. Indigentia enim grauat hoīeꝫ ad mo.dum penduli ponderis. Nota ſecuritas ẜꝫ Tulliū in rhetorica ſua. Eſt virtus incōmoditateſ imminentes ⁊ inchoare rei affines n̄ formidās. que ſecuritas maxīe appetēdaē. ꝑꝑ qd̓ ph̓ia docet appetere vitam mediocrem q̄ reddithoīem ſecuꝝ ẜm illud poeticū. Medio tutiſſimuſ ibis ⁊ catho. Tuta mage pupis eſt modico que flumine fert̉. quāvitā mediocrem deſignat ꝑ hūile ſaxū: in quo edificiū impetu venti non deiicit̉: nec inūdationibꝰ tanquā bibulaarena diſſoluit̉. ¶ Nota ꝙ duplex eſt pauꝑtaſ. volūtaria⁊ leta alia inuolūtaria ⁊ triſtis. ⁊ prīa pauꝑtas. eſt appetēda. ſcd̓a fugienda. De prima loquit̉ ſen̄. in epl̓a. Hoeſtares eſt leta paupertas paupertas enī expedita ſecura eſt.Et. 18. epl̓a O lucille incipe cū paupertate hr̄e cōmertiū.aude cōtēnere opes. nemo alias ē deo dignus qͣꝫ ꝗ opescōtēpſerit. Secūda pauꝑtas .ſ. inuolūtaria. ⁊ triſtis fugiēda eſt. quia mortalis eſt: ⁊ ratione triſticie ſtupefacit ⁊ corrumpit naturam.¶ Proſa quinta libri ſecūdi.Ed quoniam rationuꝫ iam ī te mearū¶¶ Ut A fomenta deſcendunt: paulo validioriAbus vtenduꝫ puto. Age .n. ſi iaꝫ caduca⁊ momentanea fortune dona nō eſſent:ꝗd in eis eſt quod aut veſtrū vnꝙͣ fieri queat. autnon perſpectum conſideratumqꝫ vileſcat.¶ Proſa quinta libri ſecundi.Ed qm̄ rōnū iā ī te. Hic incipit quīta ꝓſa huiꝰſcd̓i. in qua ph̓ia ponit remedia mouētia boetiū ad on̄dēdū ꝙ bona fortune ſūt contēnēda: ⁊minꝰ eē dolēdū de amiſſiōe eoꝝ. Iſta aūt remedia ſūt rōnes ſūꝑte ex cōditiōe ꝑticulariū bonoꝝ fortune.ſ. diuitiaꝝ. bonoꝝ poteſtatū: ⁊ gl̓ie. ⁊ prīo on̄dit hoc d̓ diutiiſ ꝙ n̄ ſt̓ magnoꝑe appetēde: ponēdo vnā rōnē gn̄alē reſpiciētē oīa bōa fortūe. Secūdo ponit rōnes de diuitijs ibidiuitie. Prīo ītēdit talē rōnē. Nullꝰ magnoꝑe dꝫ illd̓ appetere qd̓ nō pōt eē ſuū. ⁊ qd̓ in ſe cōſideratū ē vile: ſꝫ oīabōa fortuita ſūt hmōi: qꝛ ſūt mutabilia. iō nō poſſunt eē ꝓpria hoīs. ⁊ ī ſe cōſiderata vileſcūt. ergo ⁊cͣ. vn̄ dicit in litte
ra. Quoniā fomēta .l. medicamēta mearū rōnū: in te deſcēdūt. qꝛ ego video te paulatī fortunā cōtēnere. puto eſſivtēdū paulo validioribꝰ ſupple rōnibꝰ .i. magis mouenti.bꝰ. Age eſt aduerbiū hortādi. ſi. n dona fortūe nō eēnt caduca .i. caſualia. ⁊ momētanea. idē trāſitoria ad modummomēti. ꝗd ē ī eis. qd̓ vnqͣꝫ q̄at fieri veſtꝝ aut ꝑſpectum⁊ in ſe cōſideratū nō vileſcat. q. d. nihil. ¶ Nota ꝙ bonafortūe ſūt caduca et trāſitoria. qꝛ dicit Seneca. 76. epl̓a.Oīa bōa fortune nobis accidūt ſꝫ nō adherēt. ⁊ ſi abducātur ſine vlla noſtri lahrymatione diſcedūt. ex quo patet: ſimutabilia ſunt ꝙ nō ſūt ꝓpria bona hōinis: qꝛ ẜm eundēSenecā. Nihil ꝓpriū dicas qd̓ mutari poteſt. ¶ Nota ꝙbona fortuita in ſe conſiderata vileſcunt: qꝛ dicit Ioānescriſoſto. Bona fortune in ſeipſis veteraſcūt ⁊ cōſummunt̉aut ab extraneis dolo vel violētia vel calumnia diripiūt̉.¶ Diuitie ne vl̓ veſtri vel ſui naͣ p̄cioſe ſūt Quideaꝝ potiꝰ: auꝝ ne an̄ vis cōgeſte pecūie: at ꝗ heceffundēdo magiſꝙͣ coaceruādo meliꝰ nitēt. Siquidē auaritia ſemꝑ odioſos: claros largitas facit. Qd̓ ſi manere apud quemꝙͣ non p̄t qd̓ trāſfertur in alterum: nec eſt precioſa pecūia cū trāſlata in alios vſu largendi deſinit poſſideri.¶ Diuitie ne vel veſtri vel ſui natura ⁊c. Hic ph̓ia pōitⁱ retiōes d̓ diuitiis in ſpeciali ꝙ nō ſūt magnoꝑe appetende.Scd̓o ꝓbat hoc gn̄aliter de diuitiis ibi Quid āt. Prīadiuidit̉ in quinqꝫ partes ẜm ꝙ ꝗnqꝫ ſūt gn̄a diuitiarū. q̄ꝓbat non multū eē appetēda. ſcꝫ pecūia. gēme. poſſeſſiones. veſtes. ⁊ famuli. Prīo on̄dit propoſituꝫ de pecuniScd̓o de gēmis. ibi. An gemmaꝝ. Tertio de poſſeſſiobus ibi. An vos. Quarto de veſtibus. ibi. Iam v̓o. Quito de famulis. ibi. An v̓o. Primo duabꝰ ratiōibꝰ ꝓbatdiuitias nō multū eē appetēdas. ſcd̓a ibi. An eadē. Prīaratio talis eſt. Illa nō ſit multū appetenda. q̄ nec ex ſui naͣnec ex naͣ vtentis ſūt p̄cioſa. diuitie ſunt hmōi ergo ⁊cͣ. maior. nota: qꝛ nihil appetit̉ niſi bonū ⁊ precioſuꝫ. Mīor declarat̉: diuitie nō ſūt bōe ex ſui naͣ. qꝛ nō faciūt bonū eumcui adueniunt. nec ſūt bōe ex ꝑte vtētis. qꝛ nō inqͣꝫtū ꝯſeruant̉ ſic enī faciūt hōinē auaꝝ. nec inqͣꝫtū diſtribuūt̉. qꝛſic relinquūt hominē. dicit .n. in littera. Diuitie vel ſūt precioſe ſui naͣ: aut naͣ veſtri vtētiū eis. ⁊ quid eaꝝ eſt potiꝰ .i.precioſius. an aurū aut vis cōgeſte pecunie .i. cōgregate.Atqꝫ ꝓ certe. hec .ſ. diuitie non ſunt precioſe cōſeruandoeas: quia melius nitēt effundēdo .i. diſtribuēdo eas qͣꝫ cōaceruando .i. retinendo eas. ſiquidē auaritia qͥ pecuniamcoaceruat. ſemꝑ facit homines odioſos. ⁊ largitas que pocuniam effundit: facit claros .i. honeſtos. Subdit. ⁊ ſi illꝭqd̓ trāſfert̉ ī alteꝝ nō pōt māere apud quēqͣꝫ: tūc ē p̄cioſa pecunia loquēdo vronice. cū ipſa vſu largiendi trāſlatain alios deſinit poſſideri ¶ Notādū ꝙ aliquid eſt bonudupliciter: vel ex natura ſui: vel ex natura vtentis. Illuddicitur bonum ex natura ſui. quod a ſe vel in ſe habevnde ſit bonum: ⁊ cuicumqꝫ aduenit facit ipſum bonumſicut ratio recta. pax ⁊ ſimilia. Sed illud dicitur bonuꝫ exparte vtentis: quo ſi aliquis conuenienter vtat̉ aliquidboni inde ꝓuenit. ¶ Unde nota ẜm beatum bern̄. Soluserror hominum facit ꝙ aurum ⁊ argentum reputantur precioſa cum ſint niſi terra rubea ⁊ alba. ¶ Nota ꝙSeneca. 88. epiſtola. probans diuitias non eſſe bonas ſiarguit. Quod bonum eſt bonos facit. diuitie non faciunbonos. ergo diuitie. bone non ſunt. Item. illud quod poteſt contingere contemptiſſimo et turpiſſimo bonum noneſt. diuitie autem ⁊ lenoni ⁊ laniſte contingunt. ergo bone non ſunt. Item bonum ex malo non ſit: diuitie autenfiunt ex auaritia que mala eſt. ergo bone nō ſunt.¶ At eadem ſi apud vnū ꝙͣta eſt vbiqꝫ gentiū cōgerat̉: ceteros ſui inopes fecerit. Et vox quidemtota: tota pariter multorum. replet audituꝫ. Ueſtre v̓o