Secundus

enī alioꝝ animaliū eſt felix. ex. io. ethi. Gruta .n. animantia nemo felicitabit .i. ethi. ⁊ talis btītudo nō ꝯſiſtit in bonis exterioribꝰ. ſꝫ in actu ſapiētie. qꝛ dicit ariſto. in li. pol.Teſtis mihi ē deꝰ ꝙ in bōis exterioribꝰ non cōſiſtit ſum.mum bonū. ⁊ idē in eiſdē nos ſumꝰ felices ⁊ dii. dii āt nonſunt felices bōis exterioribus. ergo nec hoīes. ¶ Nota lꝫi bōis exterioribus fortuitis nō cōſiſtat felicitas formal̓r⁊ eſſential̓r: tamē felicitas cōſiſtit in eis orgāice: qꝛ deſeruiūt ad felicitatē verā. ſine .n. rebuſ exterioribus quaꝝ fortuna dn̄a eſt: nō contingit eſſe felicē. ſupple organice. exli. de bona fortuna. ⁊ ex. io. ethicoꝝ. Opus eſt exteriori ꝓſperitate oīenti. nā enī per ſe nō eſt ſufficiens ad ſpeculandū: ſed oportet cibū potū ⁊ reliquū famulatū pexiſtere.¶ Ad hec quē caduca iſta felicitas vehit. vel ſciteam vel neſcit eſſe mutabilē. Si neſcit. que nambeata ſors eſſe poteſt ignorantie cecitati Si ſcit.metuat neceſſe eſt ne amittat qd̓ amitti poſſe nondubitat: quare cōtinuus timor nō ſinit eſſe felicēAn vel ſi amiſerit negligendum pn̄tat: ſic quoqꝫ ꝑexile bonū ē qd̓ equo animo ferat̉ amiſſum.Ad hec quem caduca iſta felicitas vehit. Hic ph̓ia pōitd̓am rōem que talis eſt. Ille ꝗ felix eſt fortuita felicitateaut ſcit eā mutabilem eē: aut neſcit. ſi neſcit eſt ignorans. ⁊ꝑ cōſequens non eſt felix: ſi ſcit eā eſſe mutabilē: neceſſe ēꝙ timeat ne eā amittat. cui autem ineſt continuus timorfelix eē nō pōt vn̄ dicit in littera ſic ad hec .ſ. p̄dita addaꝫaliā rōnem. Hō quē vehit .i. ducit. iſta caduca .i. fortuitafelicitas. vel ſcit eā eſſe mutabilē vel neſcit: ſi neſcit quenāſors beata .i. que felicitas beata poteſt eſſe cecitati ignorātie. q. d. nulla. Si ſcit eā eſſe mutabilē neceſſe eſt ut metuat ne amittat illud quod nō dubitat poſſe amitti quare cōtinuꝰ timor nō ſinat ip̄m eſſe felicē. Et forſan diceres. homo non timet amiſſionē fortune. qꝛ nō curat vtrū eā amittat vel nō hoc excludēs ph̓ia dicit. ſi amiſerit bonū fortuitū. ⁊ putat illud negligendū .i. nō curandū. tūc illud bonūerit valde exille quod amiſſum ferat̉ equo aīo .i. eqͣli animo. ſicut conſeruatū: ⁊ ꝑ ꝯſequens illud nō eſt ſummū bonū. ¶ Nota ex tertio huius ꝓſa. 7. Uera ⁊ ꝑfecta felicitaſfacit hominē potentē. reuerendū. celebrē ⁊ letū. ergo verafelicitas excludit timorē. ⁊ per cōſequēs continuꝰ timor ꝙexcludit leticiaꝫ nō ſinit eē felice̓. vnde. Sene. 6. epl̓a. Illebeatiſſimus ē ⁊ ſecurus ſui poſſeſſor. qui craſtinū diē ſineſolicitudine expectat. ¶ Item nota ex quo felicitas ꝯſiſtit īſpeculatione dei ⁊ ſubſtātiaꝝ ſeparataꝝ. ipſa excludit cecitatem ignorantie: in qua ignorantia felicitas eē nō poteſt.¶ Et qm̄ tu idē es cui ꝑſuaſum eſſe atqꝫ inſituꝫ ꝑmultis demonſtrationibus ſcio mētes hominūnullo eſſe modo mortales. Cūqꝫ clarum ſit fortuita felicitatem corporis morte finiri: dubitarinequit ſi hec afferre beatitudinem poteſt: quinomne mortalium genus in miſeriaꝫ mortis finelabat̉. Qd̓ ſi multos ſcimus non morte ſolū verum etiam doloribus ſuppliciiſqꝫ btītudinis fructum q̄ſiſſe: quonam mō pn̄s vita facere btōs poteſt. que miſeros tranſacta non efficit:Et quoniam tu idē es. Hic. ph̓ia ponit tertiā rōnem quetalis eſt. Si beatitudo conſiſtetet in rebꝰ fortuitis. cū bōafortuita finiūtur morte hoīs: ſequit̉ ꝙ omnis hō in mortefieret miſer. quod nō eſt veꝝ. quia multi ꝑ mortē cōſecutiſunt felicitatē. ſicut martyres ⁊ alij ſancti: qui perpeſſi ſūtmaxima tormenta ut conſequerētur beatitudinē in animadicit ergo ſic ī littera. Quoniā tu idē es hō cui ego ſcio eēꝑſuaſum ꝑmultis .i. valde multis demouſtrationibꝰ mētes .i. animas hominū nullo mō eſſe mortales. Et cuꝫ ſit

clarū. .i. māifeſtū. fortuitā felicitatē finiri .i. termīari morte corꝑis hoīs. neꝗt .i. nō pōt dubitari. ſi hec fortuita felicitas poteſt afferre .i. dare beatitudinē. quin oē genꝰ mortaliuꝫ .i. hominū. labat̉ in miſeriā in fine mortis. Sꝫ ſi ſcimus multos .ſ. ſanctos q̄ſiſſe fructū beatitudīs nō ſolummorte. verūetiam doloribuſ .i. ſuppliciis quonā mō. i. ꝑquē modū: p̄ſens vita ſupple bonis fortuitis ornata. pōtfacere beatos. q̄ vita trāſacta .i. terminata. nō efficit miſeros. q. d. nullo mō. C Nota cuius pn̄tia eſt cauſa felicitatis eiuſ abſentia eſt cauſa miſerie ⁊ infelicitatis. Sicut .n.nauta ꝑ ſui p̄ſentiā eſt cauſa felicitatis nauis: ſic eiꝰ abſentia eſt cauſa ꝑiclitationis eiꝰ. ex. 2. phi. Si ergo bōa fortuita ꝑ ſui preſentiā eēt cauſa beatitudinis. ꝑ ſui abſentiaꝫeſſent cauſa miſerie. Cum autē in morte hominis bōa fortuita relinquūt hominem fugiēdo: ⁊ homo relinquat eamoriendo. oīs hō poſt mortē eſſet miſer ⁊ infelix. qd̓ falſūeſt: nā multi poſt mortē conſequent̉ beatitudinē. ⁊ qꝛ forſan aliquis diceret mortuo homine morit̉ ⁊ aīa eius. ⁊ ſicpoſt mortē hō nullā cōſequūt̉ beatitudinē. hoc excluditph̓ia dicens ad boetium. tū es idē ilīe cui ꝑſuaſum ē multis demōſtratiōibꝰ aīas hominū eſſe īmortales. ¶ Notaꝙ oēs leges in hoc cōueniūt ꝙ aīa intellectiua hoīs ſit immortalis. ſeꝑat̉ enī ab alijs ſicut ꝑpetuū a corruꝑtibili. ex2. de aīa. ⁊ hoc eſt rōnabile: qꝛ aīa intellectiua īmaterialisſi ē educta de potentia materie. ſed ab extra .ſ. a deo Ipſaeniꝫ ẜm btm̄ aug. creādo infundit̉. ⁊ infundēdo creat̉. ꝑꝑqd̓ cū abſciſio materie ſit cauſa ꝑpetuitatis ꝑ cōmentatorem primo celi ⁊ mundi. anima intellectiua immaterialisexn̄s ipſa eſt immortalis.¶ Metrum quartum libri ſecundi.Uiſquis volet perhennemFCautus ponere ſedem.Stabiliſqꝫ nec ſonoriSterni flatibus euri.Et fluctibus minantemCurat ſpernere pontum:Montis cacumen altiBibulas vitet arenas.Illud proteruus auſterLotis viribus vrget.He pendulum ſolutePondus ferre recuſant.Fugiens periculoſamSortem ſedis amene.Humili domum mementoCertus figere ſaxo:Quamuis tonet ruinisMiſcens equora ventus.Tu conditus quietiFelix robore valli:Duces ſerenus euum.Ridens etheris iras.¶ Metrum quartū libri ſecundi.Uliſꝗs volet ꝑhenne̓. Hic incipit qͦrtū metrūhuius ſecūdi. quod dr̄ metruꝫ anacremicū abinuentore. iambicū a pede p̄dominante. dimetrum a numero pedum. cathalecticum qꝛ deeſt vna ſyllaba ad complementum metri. huic metro adiungit feregratiū: ſic dictū ab inuentore de quo ſuperiusdcm̄ ē. In hoc ergo metro ph̓ia cōmēdat vitā mediocrē ꝑtalē methaphorā. Edificiū ꝯſtructū ī loco nimis alto vrgetur tēpeſtatibꝰ vētoꝝ. ⁊ fundatū in loco arenoſo defluit. ſꝫ