Liber

putes? Contraqꝫ btā ſors oīs eſt equanimitatetolerantis. Quis eſt ille tā felix qui cum dederitimpatientie manus: ſtatuꝫ ſuū mutare non optet¶ Adde ꝙ feli. cuiuſqꝫ. Hic oſtendit ph̓ia qͣꝫ hō magis felix. leuiori aduerſitate proſternit̉: cū hoc comparādo boetiuꝫ ad alios. Et dicit̉ adde p̄dictis ꝙ ſenſus cuiuſqꝫ hoīsfeliciſſimi .i. fortunatiſſimi. eſt delicatiſſimus .i. īpatientiꝰſimus niſi ad nutū ſuū cuncta ſuꝑpetāt. ideſt abūdent. ipſeerit inſolens .i. impatiens omnis aduerſitatis. ⁊ ꝓſternit̉a ſua felicitate ꝗbuſqꝫ mīmis aduerſitatibꝰ adeo ꝑexiguaſunt .i. valde exigua. que fortunatiſſimis detrahunt .i. auferunt. ſummam .i. ꝑfectioneꝫ btītudinis. O boeti qͣꝫ multos eē coniectas ideſt opinaris. qui ſeſe arbitrent̉ ꝓximoseſſe celo. i. deo. ſi eis cōtingat minima ꝑs de reliquiis .i.de ꝑticulis tue fortune. Hic locus quem tu vocas exiliumeſt patria incolentibuſ. ideſt habitantibꝰ. ⁊ ita eoꝝ iudicioſpectat ad felicitatem. vl̓r ergo de rebus fortuitis cōcludit. Adeo nihil eſt miſerum niſi tu cum putes .i. niſi ex reputatione aī tui eſtimes qͣꝫ ꝓ ⁊ ꝯͣ. i. ꝑ cōtrarium omnisſors eſt btā eqͣnimitate .i. patiētia aī tolerantis. Quis eſtille tā felix. qui cū dederit manuſ impatientie .i. cū fuerit factus īpatiens. quin ipſe nō oꝑtet mutare ſtatum ſuū. q. d.nullꝰ eſt tā felix. ¶ Nota ꝙ forſan aliꝗs diceret. nulli hoīplacet ſtatꝰ ſuus ſi deeſt ſibi magnū fortuniū. Sed defectus modici boni non īpedit complacentiā ſtatus ꝗn hōtotal̓r ſit felix. hoc excluditʸ ph̓ia dicēs. Quāto aliꝗs eſtfelitior tanto ē delicatior. ⁊ qͣꝫto eſt delicatior tāto magiſgrauat̉ ex defectu modici boni: ⁊ ſic feliciſſimis detrahit̉cōplementū btītudinis. ¶ Notādū ꝙ vna ⁊ eadē res eſtquā vnus iudicat ſpectare ad miſeriaꝫ: aliꝰ iudicat ſpectare ad felicitatē. ergo dicit ph̓ia. locus quem tu exiliū vocas incolentibus eſt patria. ¶ Notādū qͣꝫtumcūqꝫ ſit hōhabūdās rebꝰ fortuitis: ſi aliꝗd diſplicet ſibi in ſtatu ſuo:ipſe optat ſtatū ſuū mutari. cōmendando ſtatū alterius:vn̄ miles emeritus laudat ſtatū mercatoris. ecōtra mercator exꝑtus pericula marina laudat militiā. Sil̓r legiſꝑitilaudant agricolas. ⁊ agricole vrbanos. Simile exēplumpatet in boetio de ſcolarium diſciplina de filio inconſtantie: ꝗ hn̄s diſplicētiā vnius ſtatuſ ſꝑ aliū ⁊ aliū aſſumpſit.¶ Nota ꝙ dicit nihil eſt miſerum niſi cū putes. vn̄ dicit ſen̄9. epl̓a. Miſer eſt qui ſe beatū non iudicat. licet mūdo imperet non eſt beatus qui ſe beatum non eſſe putat.¶ Quam multis amaritudinibus hūane felicitatis dulcedo reſperſa eſt: que ſi etiam fruenti eſſeiocunda videatur: tamen quo minus cum velitabeat retineri nō poſſit. Liquet igit̉ ꝙͣ ſit mortaliū reruꝫ miſera beatitudo: que nec apud equantmos perpetua ꝑdurat: nec anxios tota delectat¶ Quam multis amaritudinibus. Hic ph̓ia oſtēdit fortuitaꝫ felicitatē eē amarā ⁊ miſerā dicēs Quā multis amaritudinibus dulcedo hūane felicitatis eſt reſꝑſa .i. ꝑmixtaque etiā ſi videat̉ iocūda hoī fruēti. tn̄ non poſſit retineriquominus abeat eacū velit .i. non poteſt retineri ad voluntatem homīs. ⁊ liquet. id eſt manifeſtum eſt. qͣꝫ miſera ſitbeatitudo rerū mortalium. que nec ꝑpetua ꝑdurat apudequanimos ideſt apud conſtantes: vel patientes. nec ipſatota .i. ſiml̓. delectat anxios. id eſt miſeros. ¶ Nota ꝙ felicitas ⁊ dulcedo hūana nō ē ſine amaritudine. qꝛ dicit beatus bernar. Nunqͣꝫ in honore ſine labore. nunqͣꝫ in p̄latione fine tribulatione. nunqͣꝫ in ſublimitate ſine vanitateꝗs eſſe poteſt. Item alanus in anticlaudiano dicit. Sednihil inuenio qd̓ in oī ꝑte beate viuat quin multas nobisdeferre querelas poſſit ſi noſtram velit accuſare mineruā¶ Quid igitur o mortales extra petitis intra vospoſitaꝫ felicitatē. Error vos inſcitiaqꝫ cōfunditOſtendam breuiter tibi ſumme cardinem felici

tatis. Eſt ne aliquid tibi teipſo p̄cioſius: Nihilinquies. Igitur ſi tui compos fueris. poſſidebisquod nec tu vnꝙͣ amittere vellis: nec fortūa poſſit auferre.¶ Quid igitur o mortales. Hic ph̓ia inuehit̉ ꝯͣ homines ⁊dicit. ſic. O mortales quare pctitis .i. q̄ritis. extra .i. in rebus exterioribus felicitatem poſitam intra vos. error ⁊ inſcitia. ideſt igorantia confundit vos. oſtendam tibi breuiter cardinem ideſt radicem ſumme felicitatis. eſt ne aliꝗdtibi precioſius te ipſo. nihil inquies. ſi igit̉ fueris cōpostui ꝑ tranquilitatem animi. tu poſſidebis qd̓ nunqͣꝫ amittere velis. ſcꝫ delectationem in operatiōe ꝑfecte virtutis.nec fortuna poterit tibi auferre. ¶ Nota ꝙ duplex eſt beatitudo. ꝑfecta ⁊ imꝑfecta Perferta beatitudo habet̉ poſthanc vitam. Et eſt vita eterna de qua loquit̉ beatuſ. Ioh̓d. Hec eſt vita eterna ut cognoſcāt te ſolum verum deum⁊ quem miſiſti ieſum xp̄m. alia eſt beatitudo imperſecta: q̄pōt eſſe in pn̄ti vita. quā ph̓i poſuerūt conſiſtere in oꝑatione opime virtutis. vn̄ radix talis beatitudīs eſt tranꝗllitasaī ex moderatiōe. ſedatione paſſionum ꝑ habitū virtutisper talem autem tranꝗllitatē homo efficit̉ ſui cōꝑos ut n̄deiiciat̉ paſſionibus. iſta autē tranꝗllitas non eſt querenda in rebus exterioribus. ſed ſolum hꝫ eſſe in aīo hoīs. dequa beatitudine ⁊ tranquillitate hic loquitur ph̓ia dicensquid igitur o mortales ⁊cͣ. Et ſen̄. loquens de eadem felicitate. 9. epl̓a dicit. Summū bonum extrinſecꝰ inſtrumēta non querit: domi colitur: ex ſe totuꝫ ē incipit fortune eēſubiectum ſi quam partem ſibi foris querit. Item Seneca23. epiſtola felicitatis auiditas tuta eſt: que ſit aut vnproueniat queris. ex bona conſcientia. ex hōeſtis conſiliex rectis rationibus. ex contemptu fortuitorum. Et. zi. epiſtola dicit. Illud bonū eſt querendū quod non fiet de diein diem peius. quid eſt hoc: animus: ſed hic rectus. bonꝰmagnus. quid aliud voces hunc animum quā deum incorpore humano hoſpitatum. Et. 41. epiſtola dicit. Lauda bonum in homine quod eripi non poteſt: quod eſt proprium hoīs. q̄ris quid ſit illud. animus ⁊ ratio ꝑfecta. rationale namqꝫ animal eſt homo.¶ Atqꝫ vt agnoſcas in his fortuitis rebꝰ beatitudinem cōſtare non poſſe collige. Si btītudo eſſummum nature bonum ratiōe degentis: nec illud eſt ſummū bonum quod eripi vllo modo p̄tqm̄ precellit id qd̓ nequeat auferri: manifeſtumeſt ꝙ ad beatitudinem percipiendam fortune inſtabilitas aſpirare non poſſit.¶ Atqꝫ ut cognoſcas in his. Hic ph̓ia ꝓbat veram felicitem non poſſe conſiſtere in rebus fortuitis tribus rōſcd̓am pōit ibi. Ad hec. tertia ibi. Et qm̄. Prīa rō taliseſt. In illo nō cōſiſtit felicitas hoīs quod pōt auferri abhomine. ſꝫ bona fortuita ſunt hmōi. ergo ⁊c. Maior notaqꝛ ſummū bonū eſt propriū hoīs. bonū autem qd̓ auferri poteſt non eſt ſummū bonū qꝛ illud qd̓ auferri non pōtmelius eſt eo qd̓ auferri poteſt. Minor patet. bona fortuita poſſunt auferri cum ſint mutabilia. vn̄ dicit in lr̄a. Utagnoſcas beatitudinem non poſſe cōſtare in rebꝰ fortuitis ſic collige ꝑ tales ratiōes. Si beatitudē ē ſūmū bonūnaͣe degētis rōe .i. nae rōnalis. nec illud eſt ſummū bonūqd̓ vllo mō pōt cripi. .i. auferri. qꝛ illud .ſ. bonū qd̓ neqͥatideſt. non poteſt auferri hoc p̄cellit .i. melius eſt eo qd̓ p̄tauferri .ſ. ex quo manifeſtum eſt ꝙ inſtabilitas fortunenon poſſit aſpirare .i. accedere ad beatitudinem accipiendam. ¶ Nota ꝙ beatitudo. ē ſummū bonū qꝛ ī tertio hūius ſcd̓a ꝓſa dr̄ ꝙ beatitudo eſt ſtatus ꝑfectus agregatione omniū bonoꝝ. ⁊ beatitudo ē ſummū bonū naͣe degetisideſt viuentis rōe .i. nature rōnalis ſicut homīs: qꝛ hominū genus viuit arte ⁊ rōne. ex ꝓhemio metaphi. Nullū