Secundus

rem habuiſti: non potes affirmare eam eſſe permanſurāin illo propoſito. nihil tam mobile: nihil tam vagum qͣꝫfeminarum voluntas. Tertio requiritur ad felicitatem politicam proles. qꝛ ẜm ariſt. primo ethi. Non omnino felixeſt qui ſpecie turpis eſt: aut ſolitarius. aut prole carens.¶ Nota ẜm huguitionem ſpecimen eſt pulchritudo vel ſimilitudo vel ſignum vel imago vel noticia vel experimentum vel bonum operis documentum. ſed in propoſito accipitur pro ſimilitudine. ¶ Item ẜm eundeꝫ auitus. ta. tū.i. ab auo habitus vel poſſeſſus vel ad ipſum pertinens. ⁊ponitur quandoqꝫ pro antiquo.¶ Cuꝫ igitur precipua ſit mortalibus vite cura retinende: o te ſi tua bona cognoſcas felicem: cuiſuꝑpetunt etiam nunc que vita nemo dubitat eēchariora. Quare ſicca iam lachrymas. Nondūeſt ad vnum tibi omnis exoſa fortuna: nec tibi nimium valida tempeſtas incubuit quoniam tenaces herent anchore: que nec pn̄tis ſolamen necfuturi ſpem temꝑis abeſſe patiantur. B. Et hereant inquaꝫ precor: illis namqꝫ manentibus vtcumqꝫ ſe res habeant hūane. enatabimus. Sꝫquantum decus ornamentis noſtris deceſſeritvides. P. Et illa promouimus inquit aliquātulum ſi te nondum totius tue ſortis piget. Sed delicias tuas ferre non poſſum qui abeſſe aliquidtue btitudini tā luctuoſus atqꝫ anxius conq̄rarisCum igit̉ precipua ſit mortalibꝰ. Hic ph̓ia ex dictiſcōſolatur boetium dicens. Ex quo hoībus eſt precipua cura.maxima cura. retinende vite .i. ſaluande. vite. o te feliceſi cognoſcas tua bōa cui etiā nūc ſuꝑpetūt .i. abūdant talia bona. q̄ nemo. dubitat eē cariora ipſa vita quare iamīcca lachrymas. ⁊ noli flere. nōdū .n. oīs fortuna ē tibiexoſa .i. aduerſa. ad vnū .i. oīno nec tibi incubuit .i. inſterittempeſtas aduerſitatis nimium valida. qm̄ tenaceſ anchore .i. amici inſeꝑabiles. herēt .i. firmiter manēt: que ſcꝫ anchore non patiant̉ tibi abeſſe ſolamen pn̄tis tꝑis nec ſpeꝫfuturi tꝑis. Et. dicit boetius. p̄cor ut hereant .i. maneāt ille āchore. qꝛ ipſis manētibus. utcūqꝫ .i. qualitercūqꝫ resſe habeāt. nos enatabimꝰ euadendo aduerſitatē fortue. ſꝫo ph̓ia tu vides qͣꝫtum decus noſtris ornamētis bonoruꝫexterioꝝ quibꝰ ornabamur deceſſerit. Subiūgit ph̓ia. nospromouimus aliquātulū animū tuū ad cōſolationē ſi nōdū piget te totiꝰ tue ſortis qꝛ maior ꝑs ſalua tibi māet ſednon poſſum ferre tuas delicias: qui tā luctuoſus .i. plenus luctu. atqꝫ anxius conq̄reris aliꝗd abeſſe tue btītudini .i. tue felicitati. ¶ Nota ꝙ ſicut mors eſt oīuꝫ amariſſima. qꝛ oīa abſcindit. oīa deuorat ⁊ qꝛ aliqui iudicant ſenō timere mortē: ⁊ tn̄ timēt ẜꝫ Senecā in de remediis forSic vita eſt oīm dulciſſima. oīa .n. apetūt eſſe ⁊ viuere iōvnūquodqꝫ naͣliter nitit̉ ad ſaluandū vitam: qua nihil eſtchariꝰ. Si ergo boetius poſſedit bona qͣ chariora ſunt vila: non debuit ſe exiſtīare miſeꝝ: ſed magis feliceꝫ. ¶ Nota ꝙ ph̓ia amicos appellat anchoras. ſicut .n. tēpeſtate incubente ꝑ anchorā nauis retinet̉ ⁊ a ꝑiclitatiōe ſaluat̉. ſicimminēte aduerſitate fortūe homo fidelibꝰ amicis ne ſuccubat infortunio ſubleuat̉. Fideles enī amici retinent hominē impetu fortune agitatū ne total̓r deiiciat̉ a ſua ſtabilitate. ¶ Nota ẜm huguitioneꝫ ſuppetere. ideſt ſubmīſtrare vel ſuꝑabundare. ſed pigere eſt ꝑiger eſſe vel penitere vl̓grauare vel offendere.¶ Quis eſt enim tam compoſite felicitatis: ut nōaliqua ex ꝑte cuꝫ ſtatus ſui qualitate rixetur. Antia enim res eſt humanorum conditio bonoꝝ. etque vl̓ nunꝙͣ tota ꝓueniat: vel nunꝙͣ ꝑpetua ſub

ſiſtat. Huic cenſus eruberat: ſed eſt pudori degener ſanguis. Hunc nobilitas notum facit: ſedanguſtia rei familiaris incluſus eſſe mallet ignotus. Ille vtroqꝫ circumfluus vitam celibem deflet. Ille nuptiis felix. orbus liberis alieno cenſuꝫ nutrit heredi. Alius prole letatus: filii filienedelictis meſtus illachrymat. Idcirco nemo facile cum fortune ſue conditione cōcordat. Ineſtenim ſingulis quod inexpertus ignoret: expertus exhorreat.¶ Quis eſt enim tam cōpoſite felicitatis. Hic philoſophiaprobat felicitatē nulli poſſe totaliter euenire. Secūdo oſtēdit. ꝙ qͣꝫto aliquis eſt felicior tanto leuiori aduerſitate ꝓſternit̉. Tertio concludit ex his felicitateꝫ fortuitā amarāeſſe ⁊ miſerā. Quarto. inuehitur ꝯͣ homines. Secūda ibiAdde ꝙ feliciſſimi. Tertia ibi. Quam multis. Quartaibi. Quid igitur o mortales. Primo dicit. Quiſ ē homotaꝫ cōpoſite felicitatis. ideſt tam copioſe felix. ut non rixet̉ideſt diſcordet ex aliqua parte. cum qualitate. ideſt cuꝫ diſpoſitione ſui ſtatus. id eſt ſue fortune. q. di. nullus ē ita felis. qꝛ cōditio. id eſt ſtatus humanoꝝ bonoꝝ ē anxia res .i.miſera res. que nunqͣꝫ homini tota proueniat. vel nunqͣꝫperpetua ſubſiſtat. Tunc declarat ꝙ non tota proueniathomini. qꝛ huic. ideſt alicui homini. exuberat cenſus. ideſthabundat pecunia. ſed aliud ſibi deficit. quia degener ſanguis. id eſt ignobilitas eſt ſibi pudori. hunc ſupple aliumhominem nobilitas facit notum: ſed ipſe incluſus anguſtia rei familiaris. ideſt pauꝑtatis. mallet. ideſt magis vellet eſſe ignotus. Ille .i. alter homo. circunfluꝰ .i. circundatus. vtroqꝫ. ideſt tam diuitiis qͣꝫ nobilitate. ipſe deflet celibem vitam. ideſt caſtam vitam: quia non poteſt forſanducere vxorem. ille. ideſt alter. felix nuptiis. ſcilꝫ habendo vxorem. orbus. ideſt carens liberis .i. pueris. ip̄e nutrit.i. congregat cenſum alieno heredi. Alius autem letatusprole. ipſe meſtus illachrymat .i. ingemiſcit. delictis .i. procriminibus filii vel filie ſue Idcirco nemo facile ꝯcordatcū conditiōe ſue fortune. Ineſt enim ſingulis ſupple hoībus. aliꝗd quod ipſe inexꝑtus ignoret. vel exꝑtus ip̄m exhorreat. ⁊ ſic rixat̉ cum qualitate ſui ſtatus. ¶ Nota ꝙnon eſt homo tā felix: quin inueniat aliquā cōditioneꝫ inſe quā vellet non habere: propter qd̓ miſera eſt conditiohumanoꝝ bonoꝝ. qꝛ nunqͣꝫ hoī tota ꝓuenit: qꝛ aliquiscōtemere oīa pōt. ſed oīa habere nemo pōt Et elicit̉ vnaratio ex littera. Illi cōditio humanorum bonoꝝ non totaprouenit. cui ſuus ſtatꝰ in aliquo diſplicet. ſed nullus inuenitur. tam felix cui ſtatus ſuus nō diſpliceat in aliquo ſic̄declarat in littera. ergo ⁊cͣ. ¶ Item ſanguis ſeruilis conditionis dicit̉ degener. qꝛ homines naturaliter liberi ſuntſed ꝑ ſeruitutē degnerāt a natura. ¶ Nota vita caſta dicitur vita celebs: quaſi celeſtiſ: qꝛ in carne viuere p̄ter carnēeſt vita celeſtis ⁊ angelica. ¶ Nota ẜꝫ huguitionē illa chrimari eſt intus lachrimari vel cum dolore lachrimari ⁊ eſtdeponentis generis. lꝫ ẜm antiquos inueniat̉ neutriusgeneris. ⁊ ſic. Boetius ponit hic in neutro genere: cuꝫ dicit meſtus illachryimat.¶ Adde ꝙ feliciſſimi cuiuſqꝫ delicatiſſimus ſenſus eſt: ⁊ niſi ad nutum cuncta ſuꝑpetant. omnisaduerſitatis inſolens minimis quibuſqꝫ proſternit̉. adeo perexigua ſunt que fortunatiſſimis ſummam beatitudinis detrahunt. Quam multoseſſe cōiectas ꝗ ſeſe. celo ꝓximos arbitrētur ſi defortune tue reliquiis pars eis minima contingatHic ipſe locus quem tu exilium vocas incolentibus patria eſt. Adeo nihil eſt miſerum niſi cum