Primus

ritatem: ne latere poſteros queat ſtilo etiam memorieqꝫ commendaui.At cuius criminis cauſa arguimur ſummaꝫ queris. ſenatum. ⁊c. Hic boetius oſtendit iniuſtam ſui condēnationeꝫex falſitate criminis ſibi impoſiti. ſecundo ex dictis infertquandam admirationem. ibi qua in re. Prima in duasẜm ꝙ duo imponebantur boetio de quibus ſe excuſat. ſecunda ibi. Nam de compoſiti. Primum quod ſibi imponebatur fuit ꝙ impediuiſſet quendam nūcium deferentem regi accuſationem ſenatus. vt ſenatus redderetur reꝰleſe maieſtatis dicit ergo in littera. O ph̓ia tu forte querisſummam. id eſt ſententiam criminis cuius criminis cauſaarguimur. Nos dicimur voluiſſe ſaluare ſenatuꝫ. forſandeſideras ſcire per quem modum. dico ꝙ nos criminamur. ideſt arguimur impediuiſſe delatorem ne deferretdocumenta. id eſt litteras regi quibus faceret ſenatuꝫ reuꝫleſe maieſtatis. quid igitur o magiſtra cenſes .i. iudicas inficiabimur .i. negabimus crimen iſtud ne ſimus tibi pudori. atꝗ ideſt ſed. ego volui ſaluare ſenatum nec vnqͣꝫ deſiſtam velle. ſed opera ideſt diligentia impediendi delatoris iſta ceſſabit. ideſt ceſare debet: qꝛ non eſt verum ꝙ impediuerimus delatorem litterarum. nunquid eſt nephasoptare ſalutem illius ordinis. ſcꝫ ſenatus. qua. di. non eſtnephas. Iſte vero ſenatus qui conſenſit in meam damnationem effecerat hoc ſuis decretis .i. iudiciis. ac ſi. eſſet nephas ſaluare ipſum. ſed imprudentia ſibi ipſi mentiens .i.in damnum ſuum mentiens. non poteſt īmutare merita rerum ita ꝙ illud quod prius fuit meritoriuꝫ poſtea fiat demeritorium: nec puto eſſe licitum ẜm preceptum ſocratisocculurſſe .i. occultaſſe veritatem. vel conceſſiſſe mendacium. ſed quō illud ſit ego relinquo tuo. ⁊ ſapientum iudicio. veritatē autem huius rei ne lateat poſteros .i. ſucceſſores. ego commendaui ſtilo .i. ſcripto ⁊ memorie. ¶ Nota.accuſatio boetii fuit deteſtabilis quia facta per infamesperſonas. fuit irrōnabilis. qꝛ de bono accuſabatur .ſ. deſaluatione ſenatus quod erat bonum. etiam accuſatio eiꝰfuit iniuſta. qꝛ falſa. accuſabatur enim impediuiſſe delatorem. quod falſum fuit. ¶ Nota. ille dicitur eſſe reus leſemaieſtatis. qui contra regem vel alium principeꝫ aliquodmalum machinatur. ¶ Nota inficior aris. prime cōiugationis deponentale .i. nego. Unde hugui. inficior aris ꝓprie eſt non fateri factū qd̓ verum eſt. ſed contra veritateꝫvti mendatio. vel eſt proprie inficiari ẜm eum. reꝫ debitādenegare. cum a creditore depoſcit̉. ⁊ etiam .i. contenderevel negare. ¶ Nota dicit. in textu. nunquid optare ſalutem ſenatui nephas vocabo. duplex eſt ſalus. ſpūalis queeſt anime temporal̓. que eſt corporis. Salutem ſpūalemtenemur omnibus velle. etiam malis ratione charitatis ꝑquam etiam mali diligēdi ſunt licet nō in eo ꝙ mali Salutē v̓o tꝑalē tenemur velle oībꝰ bonis ⁊ p̄cipue amicis.amicorum vero peccantiū tenemur ſalutē velle qͣꝫdiu ſanabiles ſunt: ut recuperēt virtutē amiſſam. ſed ſi proptermagnitudinem malitie ſint inſanabiles diſſoluit̉ amicitianec eſt optanda ſalus. ⁊ quia malitia ſenatus romanorumerat ſanabilis. qꝛ forte ſenatus cōpulſus metu regio fuiconſentire in damnationem boetii. Ideo oꝑtare ſibi ſalutē nō erat nephas licꝫ boetio turbato hoc videret̉. ¶ Nota veritas non eſt occultanda ẜm ſocratem. Nā qui tacetveritatē alijs neſcientibus mentit̉. ⁊ qui mēdaciis conſentit ſimiliter facit. ¶ Nota mendaciū nō eſt cōcedendū. qꝛẜm ariſt. in ethiciſ mendaciū ꝑ ſe prauū ē ⁊ fugiēdū. ⁊ prīoelencoꝝ. duo ſunt oꝑa ſapientis. nō mentiri de his de quibus nouit. ⁊ mentientē poſſe manifeſtare.¶ Nam de compoſitis falſo litteris quibus libertatem arguor ſperaſſe romanam quid attinet dicere: Quarum fraus aperta patuiſſet ſi nobisipſorum confeſſione delatorum que in oībus ne

gociis maximas habet vires vti licuiſſet. Namque ſperari reliqua libertas poteſt Atqꝫ vtinampoſſet vlla. Reſpondiſſem canii verbo: qui cuma gayo ceſare germanici filio conſciuſ cōtra ſe facte coniurationis fuiſſe diceretur: ſi ego inꝗt ſciſſem: tu neſciſſes.¶ Nam de cōpoſitis falſo litteris. Hic Boetius excuſat ſede ſecundo crimine ſibi impoſito. Imponebat̉ eniꝫ ſibi ꝙſcripſiſſet litteras ad imperatorem conſtantinopolitanumpro liberatione romanorum de manu regis theodorici.vnde dicit in littera. Nam de compoſitis litteris falſo. qꝛfalſe hoc mihi imponit̉ quibus litteris arguor ſperaſſe romanam libertatem quid atinet dicere. cū non det̉ mihi locuſ defenſionis. qͣrū litteraꝝ fraus ideſt fraudulētia. ꝑatuiſſet aperta .i. manifeſta. ſi nobis licuiſſet vti confeſione.i. allocutiōe ipſoꝝ delatorū .i. accuſatoꝝ. quod .ſ. vti examinatiōe accuſatoꝝ maximas vireſ habet ī omnibꝰ negociis. ideſt cauſis iudiciariis. nam que reliqua libertas ſperari poteſt romanis. q. d. nulla. tantū enī rex theodoricusinualuerat ꝙ nullus potuit vel audebat contra ipſum. vtinam poſſet vlla libertaſ ſperari: vtiqꝫ ita prudenter egiſſēde negocio quod regi non innotuiſſet: ⁊ reſpōdiſſeꝫ verboCanii. qui cū accuſaret̉ a gayo ceſare filio germanici ꝙeſſet reus cōiurationis facte contra ſe. reſpōdit canius ſiego ſciſſeꝫ tu neſciſſeſ. q. d. ſi eēm reus ita prudenter celaſſem negocium ꝙ ad tuam noticiā nūqͣꝫ peruēiſſet. ¶ Nota ꝙ in cauſis iudiciariis teſtiuꝫ ſiue accuſatorū examinatio maximas habet vires. quia ꝑ eā deuenit̉ ad rei veritatē ſicut patet de daniele qui examinando duos preſb̓rosfalſe accuſantes Suſanna: ipſos de falſitate accuſationiscorā omni populo cōuicit. ſimiliter bo. ſi datꝰ fuiſſet ſibilocus examinādi ſuos accuſatores vtiqꝫ ipſos mendacesreddidiſſet. ¶ Nota. Canius fuit quidā romanus prudēset ſapiens. accidit ut quidā ex romanis cōſpirarent ⁊ facerent cōiurationē contra Gayū ceſarē: et cum ceſar proponeret Canio ꝙ eſſet reus illius cōiurationis facte. reſpondit ſi ego ſciſſem tu neſciſſeſ. Sic Boe. reſpondiſſet. regi.Theodorico ſi ſibi improperaſſet de litteris compoſitisſuper reſtituenda libertate ipſis romanis.¶ Qua in re non ita ſenſus noſtros meror hebetauit ut impios ſcelerata cōtra virtutem querar eſſe mollitos: ſed ea que ſperauerint effeciſſe vehementer admiror. Nam deteriora velle:noſtri fuerit fortaſſe defectus: poſſe autē contrainnocentiaꝫ que ſceleratus quiſqꝫ conceperit: inſpectante deo mōſtro ſimile eſt: vnde haud in iuria tuorum quidam familiariū queſiuit. Siquidem deus inut ē. vn̄ mala: bona vero vn̄: ſi nō ē¶ Qua in re non ita ſenſus. Hic Boetius ex dictis infertquandā admirationē. ſecūdo inuehit̉ cōtra ſenatores quicōſenſerunt in ſuā damnationem ibi. ſed ſi phas fuerit.Dicit primo. Ex quo a malis iniuſte acuſatus ſum: qͣ inre. propter quod. nō ita. ideſt nō intātū. meror. ideſt triſticia hebetauit .i. opp̄ſſit. ſēſus nr̄os ut ego q̄rar .i. cōq̄rarīꝑios .i. malos molitos .i. machinantes ſcelerata. id eſt nequitioſa contra virturem. ideſt virtuoſos homines ſꝫ egoadmiror vehementer. ideſt fortiter effeciſſe. ideſt ad effectum produxiſſe. ſuꝑ. illa que mali ſperauerūt. ideſt con.ceperunt. Nam velle deteriora. id eſt mala. fortaſſe fueritnoſtri defectus. id eſt ex noſtro defectu. ſꝫ poſſe ſupple ꝑficere malū contra innocentiam. id eſt homines innocenteſque quiſqꝫ ſceleratus cōceperit. ideſt cogitauerit deo hocinſpectante ſupple hoc eſt ſimile monſtro. id eſt admirabile. vnde. id eſt pro tanto quidam tuorum familiariuꝫ. ideſtphiloſophorum. queſiuit haud iniuria ideſt non iniuſte.