hat, so segt: „laath mie da ju Schnacken von; opfuy, dar bin ick nich tho upwcndt 1). Hcrruthzigh, wcet sie just nich to schnacken, so holt denHals to."
18. Wenn jugge Bruthmann bis jnggc Fruggc»kämt, un he jn de Hand gift, so seht cn nich an,und goat denn stracks wcddcr hcn; wann sic avcrstvor cn hen gähn mötcn, so schwiegt still; will bcdenn doch met jn schnacken, so scgt: ,,gath hen,da sie hen bcschedcn sint; mein Geböbr is nich, mictsn cn Vattcrschnack 2) to Hollen, as wann wie to-bob 3) gewcn ll) wercn; wenn dat geschehen is,so wilck ju alles breiigen, as sick dat gebohrt, undoon, wat ju lecf, un laten, wat ju nich lcesis."
ly. Wann denn de Hocbtit is, NN ji scbolen ge-fohrt waren, so stellt ju hübsch ehrbar, dat jo deLüge keen bös Gedanken kriegen, un seht hübsch veju dahl, un sntzt, as wennt jn lecd wcrc.
20. Wann jn nu des Avcns die Fragens mitjnggcn Lcvstc» to Bette bringen willen, schvel jiejn stellen, as wenn jie ganz nich gern dohen willen;köhn jie wat dabij wecnen, so kannt ock nich scha-den, so seggcn denn de Lude, „dat mut noch wohleene ehrbare Jungfer sicn," wcnn't doch duscntmahlnich war were.
21. Jn Summa meine lcefe Döchtcr, dat al jucDahn ehrbar, sittig nnd artig is, so seht jo keencn
i) aufgelegt. 3) Gevatterspass. 3) zusammen. 1) gegeben.