Druckschrift 
2 (1822)
Entstehung
Seite
298
Einzelbild herunterladen
 

298

He gev mi ok recht goen Raat:

Ick scholl stracks lopen in de StadtUn scholl den Docker dat verteilen,

Wo stck to Hus min Wiv mut quelen.

Lwcc Keese ncehm ick uncrn Arm,

Un loop dat mi de Kop wurd warm.

Unern Dor stunb'n Kecrl, de spiz'd de Sunt,Un grapso mi all min Kees' herut.

Soon Fifentaatcr is en Sleev 1)!

Un wenn ick seggcn mag, en Dcev.

De Doktcr drcih sick, hoost und schnoof,

Un gecw my leyder schlechten Trost;

Do wurd ick dul, leep wat ick konn,

Dat ick min Wiv by'n Leben fun.

Dat arme Dinck was muscdot!

Ick kreg se by de Haar to säten,

Da woll kccn Seel sich gripen laten.

Min sclgc Fro er ole Mutz 2),

Is mi an Dato nides mehr nutz;

De wusch ick uut un setz's er npp,

Se sceg in Sark uut as'n Popp.

Do keem de Snitt her von'r Karck 3)

Un ncehm de Maat er to dat Sark,

De Snicdcr mcct dat Trorkleed an,

Ick scet un hul'd un blar'd un dat.

1) Schlingel. 2) Mütze. A) Kirche. Die Doppellautesind in diesem Gedichte, welches nach andern Mund-arten vollständiger vvrkömmt der niedersächsischenMundart gemäß, in die einfachen verändert.