— 229 —

So, dat se swiemclud 1) up emalVor Hinricks Föle sünk 2),

De bevend üm den sartcn 3) LicvDe starken Arme slünk

He küstd' ehr mehr, as twintigmalVertwievclnd Og' unn Mund,

Un endlick gav meet Süvten 5) sickDat Laven wedder kund.

„Wat ängstigt minc Rose so,

Wat ängstigt ehren Geest?"

„Dat," seggde se, „to Slachd nn DodMien Her van hinnen reej't.

Dat frömde Land! de wilde Fiend,

Gefahren averall!

Scggd, wenn ji 6) Licv un Laven wagt,

Worum ick hlievcn schall?

O! lat't mi juen Pagen sy'n,

In drägcn Schild un Swerd,

Dat jedde Slag na jne Bost 7)

Vor micner wedd^rkehrt.

Mett Frödcn hold' ick Dissk un Bedd,

Un, wenn ji mvd' un hect 8)

1) schwindelnd. 2 ) sank. 3 ) zarten. 4 ) schlang- S.) Seufze»,tza >i, Ihr, vose>», ca dieser weibliq-en. Personelt"7 Brust. 8,1 müde und hclß.