Druckschrift 
2 (1822)
Entstehung
Seite
228
Einzelbild herunterladen
 

228

O mienc Krone, duscndmalScgg' ick di nu Valet!

Denn ack'! ick mott van wiener Lust,

Van mienem R'skcn scheh'n 12,

Mott hastig den RcbcllenstoltIn Frankriek nedbcrräh'n.

Doch sy 2) gewiß, d» sühst mi baldHeem kehren, bccin to di;

So wit ich gobn, dräg' ick doch 3)

Mien Rösten doch wer mi.

So sprack he, se verrenn et knm,

Gliek swnnd 4) de SonnenschienTer Schönheet van ebr, upgetährtDorch inncrlicke Pien.

De bittcrn Thranen drengden stckUm ehren Ogenstrahl,

Un quellden Snlverpcrlcn gliekEhr Angesicht Herdahl 5)

De Lippen, erst korallenrod,

Vergleichen krank un bleckMet ehrem Laven, dat toglik 6)

Ut allen Odern week 7).

1) scheiden, treten. Auf diese Weise werden fast alle d

»nd t zwischen zwey Selbstlauten ausgesioße». 2) scy.

3- So weit ich gehe rrage ich doch. 42 ichwanö. 02

herab. 62 zugleich. 7) wich.