Rücktritt und Tod des Bischofs Gebehard von Speier; Nachfolge Bruno's. 43
Außerdem aber ließ nun auch der König, um jenem Anerbieteneines Zusammentreffens mit König Philipp I. und der Auseinander-
mortuns jungerstur; Nom Ebersberg (vergl. Bd. II, S. 98) bricht er auf, wirdaber halben Weges a multituäiue 8pireosium, lpüstus oiuaiuo stoe celarisusserat nsZocium, getroffen; man wird rüthig, für den Kranken einen seoretusjpsius congruus iukümitati locus, wo per paueos ickoneos ministros gue iiiiusuecesssria sunt ministsrio exllisteautur, auszuwählcn, und bestimmt dazu denlocus intsr paluckss Ustsni Lruostssl uuueupatus, guem auteeessor eins msuiissatis munitum reckckicksrat: seil tune magna ex parte collspsa tstsraut; nachdrei Monaten stirbt da — Xa>. Nartii — Gebehard, nach einem Walten alsAbt durch 14 Jahre drei Monate, als Bischof ein Jahr vier Monate, und allinonasterium, ut ckesilleravorat, rsclucitur. Nagno ergo cum stonors suseipitura Ilirsaugiensistus et in majori tumulatur scelssia (im Anschluß hieran handelte. 5 davon, daß zuerst, nach Gebehard's Beförderung nach Speier, in Hirsauungleiche Ansicht darüber vorhanden war, ob nicht in Erwägung der motsstiasguas ad antsrioridus 8pireusium presulistus psrtuleraut, besser wäre: sisunclsm abdatem guem et episcopum dadsrent, worauf nach Betonung desIlmstandes, das könne das inicium cksstructiouis et eversionis possessiouummonasterii fein: presertim cum episeopus eum multituckins miiituin multoeisnseos (sc. die Mönche) visitansti causa ackiret, et per guegue mouastsria preckiamansionss daditurus, et gus ipsi eum äiutiua soliieitullins eongregasssnt, illein drevi tempore stissipaturus tuisset — die Wahl eines eigenen Abtes, daGebehard als episeopus — nceults, per nunoios acivocatum et tratrss, guosall doe iclonsos estimaverat, sudnixius preeadatur — Versuche in der be-zeichneten Richtung machte, möglichst beschleunigt und — e. 6 — Bruno alssolcher, am 30. November 1105, erwählt worden war) (88. XIV, 257 n. 258).Auch die Vita VVillistsimi add. Hirsaugisns., c. 28, spricht von Gebehard'sEnde: parvo post tempore monasterii rsgimins exutus et puntiücali inkulaapust 8piram instutus, ollia omniuni ackvorsum se insptis moridus eoneitavit;secl mors mature intervsnisns eum äs msclio amputavit (88. XII, 223). ImÖstron. Laurssstamenss ist Gebehard init besonderer Abneigung dargestcllt:Ueo mora (se. nach dem Bd. V, S. 250 n. 58, Erwähnten), restus aststatiaeplurimum proüigatis, tratros, ipsius sscclesias ütios, guorum oäia sidi msritooonscivsrat, propuisars statuit, worauf von der Einführung der llirsaugiensiumeonsustuäinum novitates, der ackvsntitii monacsti ae dardati ac stuiusmockilarvas potius guam porsonas in Lorsch, von den daraus sich ergebendenschlimmen Folgen — bei den utrasgus consuotullines (se. von Hirsau und desdorrnensis seu Oluniaesnsis orllo) insimul psrmixte, immo contusas — dieRede ist; von Gebehard steht danach: tenuit ipsam astdatiam annis äuodus,8pirasgus sepultus sst (daß das ganz unrichtig ist, zeigt die oben stehendeHirsauer Aussage); hier folgt der unt. zu 1111 in n. 167 erörierte Zusammen-hang; am Schlüsse steht: 8opita igitur seeuncla persecutions, guarum prima sustVVinitstsro lvergl. Bd. IV, S. 42, 861), altera sust dsbsstaräo, velut postXeronem Domitiano grassants, per llirsaugiensss Uaurssstameusistus illataest, Lenno ex VVi^ensturgensi monastsrio, msckiants ut lertur s^monia, im-poriali tavors eitlem loco sustintroäuetus est (88. XXI, 480, 434). Den TodGebehard's, ohne Erwähnung des Rücktrittes, führen nur ganz kurz die Xnnal.Uoseuveläens. (I. c.) und Xunalista 8axo (I. c.) an. — Gebehard's Nachfolgerim Bisthnm Speier, Bruno, ist in der in n. 16 behandelten Urkunde 8t. 3016genannt. Nach der Eintragung im Xaleinlar. nscrolog. Laurssstamense —XIV. Xal. Xov. —: Lruuo trater et 8pireiisis episeopus (Böhmer, Itoutes rer.Kerman., III, 150) war er Mönch in Lorsch gewesen. In der Urkunde ErzbischofAdalbcrt's von Mainz von 1123 — LeZssta arcstiepiseoporum NoZuutiususium,271, Scpt. 1. bis Oct. 19. ausgestellt — heißt er ctominus Lruuo, trateruoster, 8pirsusis episeopus (Joannis, Herum Nox-untiaearum Vom. II, 464),und so gehört er als einer der vier Söhne des Bd. IV, S. 42, genanntenGrafen Sigehard in das gräfliche Haus Saarbrücken (vergl. Kolbe, Erzbischof