P. OVIDII NASONIS

342

supposuerc manus, nisi si qua vehcbal Achivos.Cladis adhuc Phrygiae memorcs, ödere Pelasgos:Neritiaeque ratis viderunt fragmina laetisvultibus: et laetis videre rigescere puppim565 vultibus Alcinoi, saxumque increscere bgno.

Spes erat, in Nymphas animata classe marinasposse metu monstri Rutulum desistere bello.Perstat, babetque deos pars utraque, quodque

deorum est

instar, liabent animos: nec iam dotaliaregna,

570 nec sceptrum soceri, nec te, Lavinia virgo,sed vicisse petunt: deponendique pudorebella gerunt. Tandemque Venus victricia naliarma videt, Turnusque cadit, caditArdea, Turnosospite dicta potens. Quam postquam barbarus

ignis

575 abstulit,- et tepida patuerunt tecla faviba;congerie e media tum primum cognita praepessubvolat r et cineres plausis everberat abs.Etsonus, etmacies, etpallor, etomnia, captamquae deceant urbern, nomen quoque mansit in illa580 urbis: et ipsa suis deplangilur ardea pennis.Iamque deos omnes, ipsamque Aeneia virtuslunonem veteres finire coiigcrat iras:quum, bene fundatis opibus crescentis Iuli,tempestivus erat coelo Cylhere'ius beros;

585 ambieratque Venus Superos: colloque parentiscircumfusa sui, Nunquam mihi, dixerat, ullotempore dure pater, nunc sis mitissimus oro;Aeneaeque meo, qui te de sanguine nostrofecit avum, quamvis parvum, des, optime, numen;590 dummodo des aliquod. Satis est inamabile regnumadspexisse semel, Stvgios semel isse per amnes.