METAMORPHOSEON LIB. XIV. 337

nequidquam Pico, nullaque in parte reperto,inveniunt Circen; nam iam lenuaverat auras,passaque erat nebulas'venlis ac sole resolvi;criminibusque premunt veris, regemque reposcunt,vimque ferunt; saevisque parant incessere telis.lila nocens spargit virus, succosque veneni :et Noctem Nootisque deos Ereboque Chaoqueconvocat, et longis Hecaten ululatibus orat.Exsiluere loco, dictu mirabile, silvae:ingemuitque solum, vicinaque palluit arbor;sparsaque sanguineis rubuerunt pabula gultis;et lapides visi mugitus edere raucos ;et latrare canes, et humus serpentibus atrissqualere, et tenues animae volitare silentum.Altonitum monstris vulgus pavet. lila paventumora venenata tetigit mirantia virga :cuius ab attactu variarum monstra ferarumin iuvenes veniunt: nulli sua mansit imago.Presserat occiduus Tartessia littora Plioebus :et frustra coniux oculis animoque Canentisexspectatus erat. Famuli populusque per omnesdiscurrunt silvas; atque obvia lumina portänt.

Nee satis est Nymphae, flere et lacerare capilloset dare plangorem ; faeit baec tarnen omnia: sequeproripit, ac Latios errat vesana per agros.

Sex illam noctes, tolidem redeuntia Solislumina viderunt, inopem somnique oibique,periuga, per valles, qua fors dueebat, euntem.Ultimus adspexit fessam luctuque viaqueTibris, et in gelida ponentem Corpora ripa.

Illic cum lacrimis ipsos modulata dolores,verba sono lonui moerens fundebat, ut olimcarmina iam moriens canit exsequialia cygnus.

Ovid, T. II. Y

400

405

410

415

420

425

430