322 P. OVIDII NJlSONIS

temporis exiguum rubor evanescere coepit:fitque color primo turbati fluminis imbre,

«90 purgaturque mora. Tum moles iacta dehiscit,vivaque per rimas proceraque surgit arundo:osque cavum saxi sonat exsultantibus undis:miraque res: subito media tenus exstitit alvoincinctus iuvenis flexis nova cornua cannis :

895 qui, nisi quod maior, quod toto caerulus ore est,Acis erat. Sed siequoque erat tarnen Acis in amnem•versus, et antiquum tenuerunt flumina nomen.

Desierat Galatea loqui; coetuque solutodiscedunt, placidisque natant Nerei'des undis.

900 Scylla redit: neque enim medio se credere pontoaudet; et aut bibula sine vestibus errat arena;aut, ubi lassata est, seductos nacta recessusgurgitis, inclusa sua membra refrigerat unda.

Ecce fretum scindens alti novus incola ponti,

905 nuper in Euboica versis Anthedone membris,Glaucus adest, yisaeque cüpidine virginis haeret •et, quaecunque putat fugientem posse morari,yerba refert: fugit illa tarnen, veloxque timorepervenit in summum positi prope liltora montis.

910 Ante fretum est ingens, 'apicem collectus in unum,longa sine arboribus convexus ad aequora vertex.Constitit hie: et tuta loco, monstrumne, deusneillesit, ignorans, admiraturque colorem,caesariemque, humeros subiectaque terga tegentem,915 ultimaque excipiat quod tortilis inguina piscis.

-Sentit; etinnitens, quaestabatproxima, moli,Non ego prodigium, nec sum fera bellua, virgo,sum deus, inquit, aquae: nec maius in acquore

Proteus

ius habet, et Triton, Athamantiadesque Palaemon.