306

P. OVIDII NASONIS

380 este mei memores: aut si mihi non datis arma;huic date. Et ostendit signum fatale Minervae.Mota manus proceruni est: et, quid facundiaposset,

tune patuit; fortisque viri tulit arma disertus.Hectora qui solus, qui ferrum ignemque Iovemquo385 sustinuit toties, unam non sustinet iram:invictumque virum vicit dolor. Arripit ensem;et,Meus liiccerte est. An et liuncsibi poscetülixes?Hoc, ait, utendum est in me mihi: quique cruoresaepe Phrygum maduit, domini nunc caede ma-

debit;

390 ne quisquam Aiacem possit superare, nisi Aiax.Dixit: etinpectus, tum demum vulnera passum,qua patuit ferro, letalem condidit ensem:nec valuerc manus infixum educere telum.

Expulit ipse cruor; rubefactaque sanguine tellus395 purpureum viridi genuit de cespite florem,qui prius Oebalio fuerat de vulnere natus.

Littera communis mediis pueroque yiroqueinscripta est foliis: haec nominis, illa querelae.Victor adllypsipyles patriam clarique Tlioantis400 et veterum torras infames caede virorumvela dat, utreferat, Tirynthia tela, sagitlas.

Quae postquam ad Graios, domino comitante, re-

vexit:

imposita est saevo tandem manus ultima bollo.Troia simul Priamusque cadunt: Priameia coniux405 perdidit infelix hominis post omnia formam;externasque novo lalratu terruit auras.

Longus in angustum qua clauditur Ilellespontus,Ilion ardebat; neque adliuc consederat ignis:exiguumque senis Priamilovis ara cruorem