P. OVIDII NASONIS

278

Quo plangente gravem moribundo vertice terramextrahit illud idem calido de vulnere telum,

120 atqueait: Haec manus est, haec, qua modo vici-

mus, basta.

Utar in hoc isdem : sit in hoc precor exitus idem.Sic fatus, Cygnumquc petit, nec fraxinus errat:inque humero sonuit non evitata sinistro.

Inde, velut muro solidaque a caute, repulsaest.

125 Qua tarnen ictus erat, signatum sanguine Cygnumviderat, et frustra fuerat gavisus, Achilles.

Yulnus erat nullum: sanguis fuit ille Menoetae.Tum yero praeceps curru fremebundus ab altodesilit, et nitido securum cominus liostcm130 ense petens, parmam gladio, galeamque cavaricernit, et in duro laedi quoque corpore ferrum.Ilaud tulit ulterius: clypeoque adversa reductoter quater ora viri, capulo cava tempora pulsat:cedentemque sequens instat: turbatque ruitque:135 attonitoque negat requiem. Pavor occupat illum:ante oculosque natant tenebrae: retroque ferentiaversos passus, medio lapis obstitit arvo:quem super impulsum resupino corpore Cygnumyi multa yertit, terraeque adflixit Achilles.

140 Tum,clypeo genibusque premens praecordia duris,yincla trahit galeae: quae presso subdita mentoelidunt fauces, et respiramen itcrqueeripiunt animae. Victum spoliare parabat;arma relicta yidet: corpus deus aequoris albam145 contulit in yolucrem , cuius modo nomen habehat.Hic labor, haec requiem multorum pugnadierumatlulit, etpositis pars utraque substitit armis.Dumque vigil Phrygios servat custodia muros,et vigil Argolicas servat custodia fossas;