P. OVIDII NASONIS

230

tympanaque et plausus, et Bacchei ululatusobslrepuere sono citharae. Tum denique saxanon exauditi rubuerunt sanguine vatis.

20 Ac primum attonitas etiamnum yoce canentisinnumeras volucres,anguesque,agmenqueferarum,Maenades Orphei titulum rapuere theatri:inde cruentatis vertuntur in Orphea dextris:et coeunt, ut aves, si quando luce vagantem25 noctis avem cernunt: structoque utrimque theatroceu matutina cervus periturus arena,praeda canum est: yatemque petunt; et fronde

virenti

coniiciunt thyrsos, non haec in munera factos.

Hae glebas, illae direplos arbore ramos,

SO pars torquent silices. Neu desint tela furori;forte boves presso subigebant vomere terram:nee procul hinc, multo fructum sudore parantes,dura lacertosi fodiebant arva coloni.

Agmine qui viso fugiunt, operisque relinquunt35 arma sui: vaouosque iacent dispersa per agrossarculaque, rastrique graves, longique ligones.Quae postquani rapuere ferae, cornuque minacesdivulsere boves, ad vatis fata recurrunt,tendentemque manus, atque illo tempore primum40 irrita dicentem, nee quidquam voce moventem,saorilegae perimunt: perque os, pro Iupiter! illud,auditum saxis, intellectumque ferarumsensibus, in ventos anima exhalala recessit.

Te moestae volucres, Orpheu, te turba ferarum,

45 te rigidi silices, tua carmina saepe secutaefleverunt silvae: positis te frondibus arbos,tonsacomam, luxit: lacrimisquoque flumina dicuntincrevisse suis; obscuraque carbasa pullo