METAMORPHOSEON LIB. X. 227

vera loqui sinitis, non liuc, ut opaca videremTartara, desoendi; noo uti villosa colubristerna Medusaei vincirem guttura monslri:caussa yiae est coniux, in quam calcala vencnumvipera difludit, crescentesque abstulit annos.

Posse pati volui: nec me tentasse negabo.

Vicit Amor. Supera deus liic bene notus in ora est:an sit et liic, dubito: sed et hic tarnen auguror esse:famaque si veteris non est mentita rapinae,vos quoque iunxit Amor. Per cgo haec loca plena

timoris,

per Chaos hoc ingens, vastique silentia regni,Eurydices, oro, properata retexite fila.

Omnia debentur vobis: paulumque morati,serius aut citius sedern properamus ad unam.Tendimus huc omnes, haec est domus ultima;

vosque

humani generis longissima regna tenetis.

Ilaec quoque, quum iustos matura percgerit annos,iuris erit vestri. Pro munere poscimus usum.Quod si fata negant veniam pro coniuge, certum estnolle redire mihi: leto gaudete duorum.

Talia dicentem, nervosque ad verba moventem,exsangues flebant animae: nec Tantalus undamcaptavit refugam: stupuitquß Ixionis orbis:nec carpsere iecur volucres: urnisque vacaruntBelides: inquo tuo sedisti, Sisyphe, saxo.

Tum primum lacrimis victarum carmine fama estEumenidum maduisse genas. Nec regia coniuxsustinet oranti, nec qui regit ima, negare:Eurydicenque vocant. Umbras erat illa recentesinter: et incessit passu de vulnere tardo.

Ilanc simul, et legem Rhodopei'us accipit heros,

P2

20

25

30

35

40

45

50