F. OVIDII NASONIS

214

405 haud poterit: ibuntque pares in vulnera fratres:subdnctaque suos manes telluro yidebitvivus adhuc vates: ultusquo parente parentemnatus erit facto pius et sceleratus eodem :altonitusque malis, exul mentisque domusque,

4i0 vultibus Eumenidum matrisque agitabilur umbris;donec eum coniux fatale poposcerit aurum:cognatumque latus Phegei'us hauserit ensis.

Tum demum magno petet hoc Acheloi'a supplexab Iove Callirhoe: nalis infantibus annosaddat: neve necem sinat esse ultoris inultam.

415 Iupiter his motus, privignae dona nurusquepraecipiel: facietque viros impubibus annis.

Ilaec ubi falicano venturi praescia dixitore Themis; vario Superi sermone fremebant:et, cur non aliis eadem dare dona liceret,

420 murmur erat. Queritur veteres Pallantias annosconiugis esse sui: queritur canescere milisIasiona Ceres: repetitum Mulciber aevumposcit Erichtbonio. Venerem quoque cura futuritangit, et Anchisae renovarc paciscitur annos.

425 Cuistudeat, deus omnis habet: crescitque favoreturbida seditio; donec sua Iupiter orasolvit: et, 0 nostri si qua est reverentia, dixit,quo ruitis? Tantumne aliquis sibi posse videtur,fata quoque ut superet? Fatis Iolaüs in annos,

430 quosegit, rediit: fatis iuvenescere debentCallirhoe geniti; non ambitiono,’ nec armis.

Vos etiam, quoque hoc animo meliore feratis,me quoque fata rcgunt: quae si mutare valerem,nec nostrum seri curvarent Aeacon anni:

435 perpetuumque aevi ilorem Rhadamanthus haberetcum Minoe meo: qui propter amara senectae