HETAMORBHOSEON LIB. IX. 213

non mcruisse nefas: patior sine crimine poenam.Viximus innocuae: si mentior, arida perdam,quas habeo, frondes; et caesa securibus urar.Hunc tarnen infantem maternis demite ramis;et date nutrici: noslraque sub arbore saepelac facitote bibat; nostraque sub arbore ludat.Quumque Ioqui potcrit, matrem facitote salutet:et tristis dicat, Latet hoc in stipite mater.

Stagna tarnen timeat; nec carpat ab arbore flores :et frutices omnes corpus putet esse dearum.

Care, vale, coniux, ettugormana, paterque:et si qua est pietas, ab acutae vulnere falcis,a pecoris morsu, frondes defendite nostras.

Et quoniam mihi fas ad vos incumbero non est;erigite huc artus, et ad oscula nostra venite,dum tangi possum, parvumque attollite natum.Plura loqui nequeo; nam iam per candida molliscolla über serpit, summoque cacumine condor.

Ex oculis removete manus. Sine munere vestrocontegit inductus morientia lumina cortex.

Desierat simul ore loqui, simul esse: diuquecorpore mutato rami caluere recentes.

Dumque refert Iole factum miserabile, dumqueEurytidos lacrimas admoto pollice siccatAIcmene, flet et ipsa tarnen: compescuit omnemres nova tristitiam. Nam limine constitit altopaene puer, dubiaque tegens lanugine malasora reformatus primos Iolaus in annos.

Hoc illi dederat Iunonia muneris Hebe,

victa viri precibus. Quae quum iurare pararet

dona tributuram post hunc se talia nulli;

non est passa Themis. Nam iam discordia Thebae

bella movent,dixit: Capaneusque nisi ab Iove vinci